Bekijk het origineel

Een zeil als projectiescherm

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Een zeil als projectiescherm

6 minuten leestijd

De familie Haire is een jong Iers predikantenechtpaar dat in september 1972 door de Presbyteriaanse Kerk van Ierland werd uitgezonden om als zendingsarbeiders te gaan werken in de Evangelische kerk van Halmahera, Oost-lndonesië.

Wij zijn leden van de faculteit der theologische school van de kerk van Halmahera hier in Ternate. De school die nu net 5½ jaar draait, heeft binnen zes jaar 54 studenten voor het predikantschap van de kerk van Halmahera opgeleid. Er zijn vier full-time docenten: onze chef Rev. Salmon Kutjame, de schoolsecretaris: Ds. Max Tapilatu en wij tweeën. Wij hebben ook 11 part-time docenten: andere predikanten en leraren uit de stad. Onze mogelijkheden zijn beperkt. Er is geen studentenwoonwijk; de studenten wonen bij christenfamilies in de stad en deze regeling werkt over het algemeen heel goed. Acht van onze studenten zijn meisjes; er is hier geen discriminatie t.o.v. de vrouw in het ambt. Ons eerste semester begint eind januari en eindigt midden juli. Het tweede semester begint eind juli en eindigt midden October. In de tien dagen vacantie tussen de semesters hopen onze studenten cursussen te geven in de classes. Mary heeft dit semester sociologie gedoceerd en veel Engelse en Bijbelse studies geleid, terwijl James het Nieuwe Testament en exegese, Hebreeuws, Christologie, godsdienstfilosofie en wat Engels heeft gegeven. Onze school is net lid geworden van de Vereniging van Indonesische theologische scholen, hoewel wij niet op het hoogste academische peil van Indonesië staan. In de faculteit en onder de studenten heerst een geest van zeer warme christelijke naastenliefde. Ongeveer één week per maand organiseren wij ons classiswerk en gaan naar de classes om bijscholings-cursussen aan gemeenteleiders, evangelisten, ouderlingen en gemeenteleden te geven. Deze laatste maanden hebben wij ons geconcentreerd op Noord-West Halmahera; in maart bezochten wij ongeveer 18 dorpen in de Jailolo classis; in mei ging James naar Noord-Sahu aan de kust; in april werden we op het laatste ogenblik door slecht weer en gebrekkige verbindingen verhinderd om Oba te bezoeken. Het rondreizen gaat tamelijk langzaam omdat er geen asfaltwegen of auto’s op Halmahera zijn. Daarom lopen we langs stoffige paden van het ene naar het andere dorp, of gaan we over water in kleine kano-achtige bootjes met peddels. De gouvernementsambtenaren zijn erg aardig voor ons geweest en leenden ons nu en dan buitenboordmotoren. Gewoonlijk doen wij ongeveer een dag over een bezoek aan een dorp. We verzamelen de gemeente-leden en geven basisonder-richt in het christelijke geloof en helpen op andere manieren. Aangezien vele mensen in deze dorpen sinds 1968 Christen zijn geworden en tot op heden weinig begrijpen van het geloof, is onderricht belangrijk. Tijdens onze bezoeken in mei hadden we een succesvolle tijd. Wij werkten als één team in samenwerking met hot gouvernement. In ieder dorp gebruikte James filmstroken om de nieuwe Christenen geloofsonderricht te geven. In het dorp Peot zaten de gemeente-leden en enige Moslimvrienden op het strand in het maanlicht naar de geprojecteerde filmstroken op het zeil van een vissersboot te kijken. Toen hielden James en de voorzitter van de classis een preek en leidden discussies over plaatselijke problemen met de ouderlingen van de kerk.

De verpleegster onderzocht het hele dorp op ziekte, vooral op lepra, deelde medicijnen uit en gaf voedingsadviezen; de districtsgouvernementsambtenaar en de ambtenaar voor plattelandsontwikkeling gaven adviezen over dorpsverbetering; we verkochten vele bijbels en christelijke boeken. Dit is werkelijk heil in vele vormen.

Tijdens deze tochten preekt Mary in het ene en James in een ander dorp, ook helpt Mary bij het zondagsschoolwerk.

Enkele van de bezochte plaatsen zijn erg afgelegen. Zo bezochten we in maart een dorp in het woud. De bewoners hadden nog nooit iemand uit het Westen gezien sinds de Nederlandse tijd van vóór de oorlog. In een dorp aan de kust in Noord-Sahu zeiden de mensen dat zij daar nooit iemand hadden ontmoet uit het Westen; in een ander dorp vertelden ze dat zij vroeger twee Westerse zendelingen hadden gehad, een in 1914 en nog een in 1930. In dat dorp vroegen zij James ook of het gerucht dat zij hadden gehoord, dat mannen naar de maan waren gegaan, waar was. De sfeer in deze dorpen — kleine bamboe huisjes bij elkaar gegroepeerd op een open plek in het woud of langs een zilveren strand met palmbomen, zachtjes bewegend onder een hete zon — is verrukkelijk. Ondanks hun isolement betonen zij een overstelpende christelijke liefde. Wij worden telkens met zoveel vriendelijkheid ontvangen, dat we nederig worden door de wijze waarop deze mensen het allerbeste willen geven. Op onze bezoeken zijn wij bezig de weg voor te bereiden voor de eerste afgestudeerden van onze school, die waarschijnlijk vaste predikanten zullen worden voor het geven van bijscholing in de classes.

Zij zullen rondtrekken en onderricht geven en dan zullen we hen van tijd tot tijd bezoeken. Al dit werk is een stimulans voor het evangelisatiewerk, dat hier door iedere gemeente wordt voortgezet. Hiernaast leiden we als predikanten van de kerk van Halmahera de gebruikelijke diensten, (huwelijken, doopsbedieningen enz.). Onze kerk groeit steeds. We hebben net een rapport gekregen dat meer dan 600 mensen in het oostelijk deel van Halmahera Christen zijn geworden. Ons wordt vaak gevraagd een volwassene of kind te dopen als er een dienst wordt gehouden. Nu vormen de Christenen in de noordelijke Molukken ongeveer 45% van de totale bevolking. Weldra (de datum is nog niet vastgesteld) zal onze kerk zijn tweejaarlijkse synode-vergaderingen houden; op dat moment zullen we geconfronteerd worden met vele belangrijke beslissingen, speciaal met betrekking tot het gebruik maken van de diensten van onze juist-afgestudeerden en de wijze waarop een ministerie van 24 mensen (twee hebben zich onlangs teruggetrokken) zo goed mogelijk een kerk van meer dan 80.000 leden kan bedienen.

Wij vragen in uw gebed uw bijzondere aandacht voor deze synodevergaderingen van onze kerk, opdat de Heilige Geest ons moge leiden om volledig gebruik te maken van de kans die God ons hier heeft gegeven.

Ternate

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 1 december 1973

Zendingsblad der Nederlandse Hervormde Kerk | 20 Pagina's

Een zeil als projectiescherm

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 1 december 1973

Zendingsblad der Nederlandse Hervormde Kerk | 20 Pagina's

PDF Bekijken