Bekijk het origineel

Mirjam zong… God weende

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Mirjam zong… God weende

4 minuten leestijd

Het is niet eenvoudig om commentaar te leveren op het uitzonderlijk gecompliceerde conflict in het Nabije-Oosten. Dat geldt met name wanneer het kerkelijke uitspraken betreft. Daarbij gaat het immers niet alleen om een sterke verbondenheid met het joodse volk, maar ook om nauwe relaties met kerken en christenen in de arabische landen en om de missionaire betrokkenheid op de wereld van de islam. „Soms wordt er gesproken „om niet geheel en al te zwijgen”,” schrijft ds J.M. Snoek.

Hij doet dit in een brochure „De Wereldraad van Kerken en Israël”, uitgegeven in de uitstekende reeks geschriften over de verhouding van de kerk en het joodse volk (Kok, Kampen, 1974). Hij gaat daar onder meer in op de kritiek, die er geleverd is op verschillende uitspraken van de Wereldraad betreffende dit conflict; op hetgeen de Wereldraad al dan niet gezegd, wel of niet gedaan heeft.

Nu heeft prof. dr J. van den Berg indertijd (Geref. Theol. Tijdschrift, aug. 1967) eens gewezen op een prachtige joodse midrasch (een soort tekstuitleg, „meditatie”): Terwijl Mirjam haar zegelied zong na de doortocht door de Rode Zee en zelfs de engelen meezongen, weende God want ook die Egyptenaren waren zijn schepselen.

„Inderdaad” — zo voegde prof. Van den Berg daar aan toe — „God is de God van alle mensen en van alle volken. Dat heeft Hij juist in en door Israël op een unieke wijze doen verkondigen. Wij zullen Israël vandaag geen betere dienst kunnen bewijzen dan door in gehoorzaamheid aan de boodschap van Israëls God alles te doen wat er toe kan bijdragen dat er verzoening tussen Israël en zijn buurlanden tot stand komt…”

Dat is geen eenvoudige zaak.

Maar toch… en nu laat ik verder ds Snoek aan het woord… „Soms zijn er incidentele acties mogelijk, die toch van groot belang kunnen zijn. Ik geef één voorbeeld. Nadat mijn collega… en ik in november in Jeruzalem geweest waren, zijn we doorgereisd naar Beirut en Damascus. Door arabische christenen geholpen, (dringt de stem van hun angsten, onzekerheid en hoop wel voldoende in Nederland door?), kregen we in Damascus toestemming om twee israëlische officieren te bezoeken, hun vragen te stellen en hun namen aan de families in Israël door te geven. Wel werd ons in Damascus vriendelijk gevraagd of we beseften dat Syrië er tengevolge van de laatste oorlogshandelingen weer 15.000 ontheemden bij gekregen heeft. We wisten dat eigenlijk niet, tot onze schande.

Het is maar een kleine zaak… die toch kan helpen om een keerpunt teweeg te brengen aan beide kanten. Die kan helpen om de vrede te winnen…

Op mij persoonlijk heeft de brief die door dr James Parkes (13 oktober) werd gepubliceerd, een diepe indruk gemaakt. Dr Parkes is een beproefde vriend van Israël, die zijn leven heeft gewijd aan het bevorderen van goede joods-christelijke betrekkingen, en wiens verdiensten o.a. door het verlenen van een ere-doctoraat van de orthodox-joodse universiteit te Tel-Aviv werden erkend. Hij schreef:

„Ik ben er zeker van dat het de plicht is van hen die niet direct in het conflict betrokken zijn, niet de schuld te geven aan — of rechten te eisen voor — de ene of de andere partij. Het moet onze positieve bijdrage zijn, te zeggen tegen beide kanten: U hebt de rechten van de ander niet voldoende in het geding gebracht. Het land waarover gij strijdt zal geen vrede hebben totdat ge aanvaardt dat er drie religies en twee volken zijn die in dit land hun echte, hedendaagse wortels hebben. De toekomst zal geweldige eisen stellen aan zowel het israëlische als het palestijnse volk en ook aan de drie godsdiensten die Jeruzalem als uniek en heilig beschouwen. Om aan deze eisen te kunnen beantwoorden — en dit kan een dienst aan de hele wereld betekenen — moet u verzoend zijn met elkaar. Voor u beiden zijn veiligheid en kracht niet afhankelijk van aardrijkskundige grenzen maar van de houding van hen die aan de andere kant ervan wonen. We zijn ervan overtuigd dat u geen van beiden blijvende winst of veiligheid kunt verkrijgen door oorlog, en we zullen alles doen wat we kunnen om u beiden te helpen tot vrede te komen, en tot een waarborg van zijn bescherming”.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 1 juni 1974

Zendingsblad van de Gereformeerde Kerken in Nederland | 24 Pagina's

Mirjam zong… God weende

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 1 juni 1974

Zendingsblad van de Gereformeerde Kerken in Nederland | 24 Pagina's

PDF Bekijken