Bekijk het origineel

Een volwassen verhouding

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Een volwassen verhouding

6 minuten leestijd

Heel vroeger spraken we in de zending van moederkerken en van dochterkerken. Nog niet zo lang geleden gebruikten we de termen oude en jonge kerken. Vandaag aan de dag horen we rijke en arme kerken noemen. In alle gevallen is er sprake van een ongelijke verhouding. Moeders en dochters, ouderen en jongeren, rijken en armen, dat zijn in de meeste relaties geen gelijkwaardige partners.

Willen we naar een volwassen verhouding met de kerken in de derde wereld toe, dan zullen we alle gedachten, die achter de termen moeder-dochter, oud-jong, schuilgaan, radicaal moeten uitbannen. Willen we werkelijke samenwerking met de kerken daar, dan zullen we de volstrekte onafhankelijkheid van die kerken moeten erkennen en de eigen waarde van die kerken moeten honoreren.

In het overleg met kerken in Afrika doe je er daarom goed aan je geheel open te stellen voor háár beleid en vervolgens vrijmoedig ja of neen te zeggen op verzoeken om steun. Inderdaad, neen zeggen hoort er in een volwassen verhouding helemaal bij. Laat ik u daarvan enkele voorbeelden geven.

De school van Rubengera

Het onderwijs in Rwanda is geheel op europese leest geschoeid. Het gaat in dat onderwijs om het verzamelen van in europese situaties belangrijke kennis. Het komt voor, dat een leerling van 14 jaar de geschiedenis van België wél en de geschiedenis van Afrika niét kent. Hebben de jongens en meisjes de lagere school doorlopen, dan is doorleren voor allen het wenkend ideaal. Er ontstaat dan een geweldig gedrang om een plaatsje bij het voortgezet onderwijs te krijgen. Een strenge selectie zorgt ervoor, dat 90 procent van hen, die zich voor het middelbaar onderwijs aanmelden, afvalt. Eenzelfde gedrang ontstaat eveneens bij de hekken van de universiteit. Opnieuw moeten vele gegadigden afvallen en krijgen slechts enkele tientallen een plaats.

Diegenen, die in de loop der jaren afvielen, keren teleurgesteld terug naar het platteland. Zij proberen aan de kost te komen met werk op het land of met een handeltje op de markt. Diegenen, die wel een diploma haalden, keren voor het merendeel ook terug naar huis. Voor hen is er in vele gevallen geen geschikt werk te vinden.

De Presbyteriaanse Kerk is in weerwil van deze situatie toch begonnen met weer een nieuwe school voor voortgezet onderwijs te stichten. In Rubengera zie je de jongens van die school ijverig aan het werk in de consistoriekamer van de kerk. Met man en macht is men bezig iets van een internaat tot stand te brengen.

In het overleg met het moderamen van de synode kwam de vraag naar voren, of de nederlandse kerken niet bereid waren hier steun te verlenen. Ons antwoord was, dat we er niet zoveel voor voelden mee te werken aan de vorming van intellectuelen, die straks werkloos door het land moeten zwerven. Wel toonden we bereidheid mee te werken aan de ontwikkeling van lager technisch onderwijs en van cursussen tot bevordering van het ambacht en het werken in de handel en de kleine industrie.

De broeders waren het niet helemaal met elkaar eens. Er waren er, die ons antwoord konden billijken. Er waren er, die het niet aanvaardbaar vonden De „président” van de kerk, ds Hitimana zei, dat een op zichzelf staand „Collége” inderdaad geen reden van bestaan heeft. Hij stelde voor de mogelijkheden voor een onderwijzersopleiding in Rubengera nader te onderzoeken. De Presbyteriaanse Kerk is op zoek naar een eigen beleid in de sfeer van het onderwijs en wij moeten de kerk op haar weg naar een eigen stellingname niet voor de voeten lopen.

Het budget voor 1974

De gang van zaken is meestal zo: De Presbyteriaanse Kerk van Rwanda maakt in het najaar haar begroting voor het volgende jaar. De te verwachten uitgaven zijn in die begroting nauwkeurig omschreven. De te verwachten inkomsten staan er minder nauwkeurig op, omdat men voor die inkomsten voor een deel afhankelijk is van het buitenland. Deze begroting wordt behalve aan de eigen kerk, aan de kerken in België, Nederland en Zwitserland gepresenteerd. De zendingen van die kerken bestuderen die voorlopige begroting en vragen zich af, in hoeverre zij voor de ontbrekende inkomsten kunnen en willen zorgen. Helaas bleek dit jaar, dat er weer een hoger bedrag uit het buitenland wordt verwacht en dat er niet op meer inkomsten uit eigen land kan worden gerekend. De cijfers over de eerste negen maanden van 1973 gaven wat dat betreft niet zo’n rooskleurig beeld.

Je bent geneigd al gauwte zeggen, dat je je uiterste best zult doen het ontbrekende in Nederland te zoeken. Het is alleen de vraag, of dat een verstandig beleid is. Als een kerk in Afrika steeds meer financieel afhankelijk wordt van een kerk in Europa, is zij dan wel op de goede weg? Hoe onafhankelijker de rwandese kerk zich, ook financieel, kan opstellen, hoe reëler de verhouding van de beide partners wordt.

Afrikanisatie

Afrikanisatie is een modewoord. In allerlei kringen is men druk doende de afrikaanse kerken van te grote europese invloed te ontdoen en aan een werkelijk eigen denken te doen helpen. In Rwanda is men van het woord afrikanisatie nog niet zo gecharmeerd. Men hoort er in, dat Europa zich aan zijn verantwoordelijkheid voor Afrika wil onttrekken en langzaam maar zeker mensen en geld uit Rwanda terug wil trekken.

Afrikanisatie is voor de Rwandezen nog niet het zoeken van de eigen identiteit ook in het kerkelijk handelen. Heel openhartig was het antwoord van één der predikanten. Hij zei: Laten we eerlijk zijn. Wij voelen ons vaak niet capabel onze europese voorgangers op te volgen. Wij voelen ons vaak niet evenwaardig aan hen. Daarom blijven wij graag nog wat leunen op europese krachten.

Ik geloof, dat deze ontboezeming van een rwandese dominee ons ertoe moet dringen zo spoedig mogelijk Europeanen door Rwandezen te laten vervangen. Zeker, wanneer die Rwandezen vooraf een goede opleiding in Europa of elders hebben kunnen volgen. Voor een volwassen verhouding is dat noodzaak. De zending gaat verder. Het Afrika-Orgaan heeft contacten gekregen met kerken in Zambia, in Kenia en in Rhodesië. Er komt allerlei nieuw werk naar ons toe. Want: De akker is de wereld!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 augustus 1974

Zendingsblad van de Gereformeerde Kerken in Nederland | 24 Pagina's

Een volwassen verhouding

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 augustus 1974

Zendingsblad van de Gereformeerde Kerken in Nederland | 24 Pagina's

PDF Bekijken