Bekijk het origineel

Profiel van werk en werkers

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Profiel van werk en werkers

Ouders van ontheemden

5 minuten leestijd

Pedro Lois en zijn vrouw hebben een huis vol kinderen. Neen, ze hebben huizen vol kinderen. Honderdentien jongens en dertig meisjes. En ze zouden er nog veel meer kunnen hebben, want voor maar één op de vijf ontheemde kinderen is er in Argentinië plaats in een kindertehuis. De andere vier zijn letterlijk gedoemd hun leven op straat te slijten. Ze worden diefjes en ze vervallen tot erger. Pedro Lois, de directeur van het christelijk tehuis El Alba zou er graag meer opnemen, maar er is geen plaats voor meer. Het gevolg is een lange wachtlijst die steeds maar blijft groeien.

El Alba, de dageraad, noemde de Britse zendeling W. Morris de boerderij voor meisjes en jongens die hij in 1925 oprichtte. Er waren jaren dat hij er 350 had. Wezen, kinderen die door hun ouders waren verlaten, kinderen van ongehuwde moeders.

Maar het moment kwam dat de regering zelf zich het lot van al deze kinderen wilde gaan aantrekken. De boerderij El Alba werd door de staat overgenomen… en omgebouwd tot een gevangenis.

In 1942 kon ereen nieuw begin gemaakt worden. Een vriend van de inmiddels overleden zendeling Morris kreeg een grote gift en kocht land in Longchamps, dertig kilometer buiten Buenos Aires. Hij noemde het nieuwe huis El Alba. Om het werk van zijn oudere vriend te eren. En omdat hij geloofde dat een nieuwe dageraad was aangebroken voor de hulp aan de vergeten kinderen van Argentinië.

De laatste tien jaar van zijn leven gaf hij aan dit werk, tot hij letterlijk niet meer kon.

Zijn dochter wist dat hij niet lang meer te leven had. Ze wist ook dat ze zelf dit werk niet alleen kon leiden. Daarom deed ze een beroep op het echtpaar Lois. Pedro Lois was een vertegenwoordiger van een fabriek voor weg-en werkenmateriaal. Hij verkocht bulldozers. Maar hij en zijn vrouw wilden al zolang iets doen voor vergeten kinderen. Hun huwelijk was kinderloos gebleven. Ze hadden al een paar kinderen in huis genomen en ze droomden van een eigen tehuis voor kinderen. Maar de noodzakelijke middelen ontbraken. Natuurlijk waren ze bereid een handje te komen helpen op El Alba. Ze zijn nooit meer weggegaan. Ze hadden hun levenstaak gevonden.

leder van hun kinderen heeft een eigen tragische achtergrond. Daar zijn de kinderen die gebracht werden door een oudere vrouw. Een neef en nicht waren bij haar komen logeren. De man zocht werk. Hij vond geen baan, maar ging er wel vandoor met een andere vrouw. Zijn eigen vrouw nam de benen en ging terug naar haar moeder. Tante bleef achter met de zes kinderen.

Een politieagent maakt zich zo kwaad op de ouders van zijn zeventien jarig meisje, omdat zij niet wilden dat hij met haar omging, dat hij vader zowel als moeder doodschoot. In haar wanhoop wierp het meisje zich onder een trein. Twee broertjes van acht en elf jaar bleven achter.

Zo zijn er op El Alba 140 kinderen, 140 van de zeker 80.000 kinderen die in de miljoenenstad Buenos Aires geen eigen tehuis hebben.

Pedro en Ida Lois ontvangen voor hun werk geen subsidie van de staat. Hoogstens draagt de gemeente per jaar zo’n 10.000 argentijnse pesos bij, terwijl ze 30.000 pesos (ongeveer 10.000 gulden) nodig hebben per maand. Slechts voor de kinderen die door de rechter bij hen geplaatst zijn ontvangen ze een kleine vergoeding.

Het werk wordt geheel gedragen door giften van particulieren en wat bijdragen van argentijnse kerken. Vooral de Gereformeerde Kerken van Argentinië hebben zich het lot van deze kinderen aangetrokken. En de Gereformeerde Kerken in Nederland. Via het Wereld-diakonaat werd een forse gift gegeven zodat een huis voor meisjes kon worden gebouwd. Het werd in maart 1971 geopend en herbergt nu al dertig meisjes. En er is de toezegging gedaan dat vanuit Nederland een dertigtal kinderen (kosten ongeveer f 100,– per maand) zullen worden geadopteerd.

El Alba is meer dan zomaar een tehuis. Het is een christelijk tehuis. Iedere dag wordt begonnen en geëindigd met een kleine dienst. Iedere zondag is er de zondagsschool. Door de week gaan de kinderen naar de gemeentelijke school met rooms-katholieke onderwijzers. Ze steken daar niet onder stoelen of banken wat ze in hun tehuis hebben geleerd. Heel velen, die hun jeugd in El Al-ba doorbrachten, zijn nu trouwe en ijverige leden van een kerk.

Pedro en Ida Lois waren vorige maand in Nederland om van hun werkte vertellen. „Maar in de eerste plaats om u hier in Nederland te komen bedanken namens onze kinderen en namens de staf van zestien mensen. Zonder uw hulp waren we niet in staat geweest alles te doen wat we nu kunnen doen,” zeggen ze.

Het was eigenlijk maar zo weinig. Het beginkapitaal voor een gebouw, geld voor een tractor, zodat nu eindelijk alle 48 hectares geploegd, beplant of bezaaid kunnen worden. Maar het komtzo velen ten goede, niet alleen materieel, maar vooral ook geestelijk.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 1 november 1974

Zendingsblad van de Gereformeerde Kerken in Nederland | 24 Pagina's

Profiel van werk en werkers

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 1 november 1974

Zendingsblad van de Gereformeerde Kerken in Nederland | 24 Pagina's

PDF Bekijken