Bekijk het origineel

Leven van de christenen in Oost-Duitsland

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Leven van de christenen in Oost-Duitsland

4 minuten leestijd

In Oost-Duitsland waar nog een officieel erkende christelijke partij, de C.D.U., bestaat en de staat steeds nadrukkelijk verklaart, prijs te stellen op de medewerking van de christenen, is er voor de laatsten nog sprake van een politieke beslissing. Eenvoudig is die beslissing echter niet. Fundamentele kritiek op het heersende systeem is uitgesloten. De grondwet bepaalt namelijk, dat het socialisme (d.w.z. het marxisme-leninisme) het hele maatschappelijke, economische en politieke terrein moet beheersen. Van dit 'socialisme' is de leer van het atheïsme en het materialisme niet te scheiden, die voor christenen principieel onaanvaardbaar is.

Bij velen van hen gaat het 'neen' tegen atheïsme en materialisme echter samen met een 'neen' tegen de hele socialistische maatschappij, zo zei bisschop Hans-Joachim Frankel van de Evangelische Kerk van Görlitz dit jaar in de synodevergadering van zijn kerk. Hij acht dit onjuist: kerk en christenen behoren de maatschappij, waarin zij leven, te dienen. Wel verzette hij zich tegen de tendens, de maatschappij te identificeren met een bepaalde ideologie en van de burgers te verlangen, dat zij ook die ideologie dienen. 'Wij hebben loyale burgers in de socialistische staat te zijn, maar of wij onszelf als socialistische burgers willen beschouwen, moet onze vrije beslissing blijven'. Hij zinspeelde met dit alles op de neiging van de staat, aanvaarding van het socialisme (dat, zoals gezegd, onverbrekelijk verbonden is met atheïsme en materialisme) als norm voor goed staatsburgerschap te beschouwen, ook voor christenen. Daarom is van staatswege de uitdrukking 'socialistische staatsburgers van christelijke geloofsovertuiging' gelanceerd, die door de C.D.U. als juiste karakterisering van haar leden is overgenomen

Christenen, die, noch de 'neen'-zeggers, noch tot de 'socialistische staatsburgers' van de C.D.U. behorend, wel als loyale burgers in de socialistische maatschappij mee willen doen, kan het volgende overkomen:

Een vrouw ging vóór de verkiezingen naar een bijeenkomst, waar de kandidaten van de eenheidslijst aan de kiezers voorgesteld zouden worden; ze wilde haar staatsburgerschap in positieve zin uitoefenen en weten, wie ze straks zou kunnen kiezen. Het werd haar overigens niet in dank afgenomen, want een partijlid vroeg bits, wat zij daar kwam doen. Een man, die in de instelling, waar hij werkt, als lid van de ondernemingsraad veel goeds voor de andere werknemers deed, moest eruit omdat de leiding bepaalde, dat voortaan alleen partijleden lid van de ondernemingsraad konden zijn. Een vrouw werd gevraagd voor het oudercomité van de school van haar dochter: toen ze zei, dat ze christen was, werd de uitnodiging ingetrokken.

Soms kunnen de christen-burgers duidelijk niet meedoen. Bijvoorbeeld: tieners, die geen lid van de F.D.J. (de communistische jeugdbond) worden en niet aan de jeugdwijding (communistische tegenhanger van de christelijke belijdenisplechtigheid) deelnemen, omdat dit de aanvaarding, bij de F.D.J. zelfs de plicht tot verbreiding van het atheïsme insluit. Ze krijgen moeilijkheden met hun docenten, die er persoonlijk belang bij hebben, hun klas als één geheel naar de jeugdwijding te leiden. Soms laat een docent zo'n weigerachtige leerling voor de klas komen, om hem aan de kaak te stellen als 'de enige, die niet meedoet'. Meestal doen namelijk ook de kinderen uit christelijke gezinnen wèl mee.

Er zijn weliswaar plaatsen, waar een sterke opwekkingsbeweging onder de jeugd is en honderden jongeren wekelijks samenkomen voor bijbelstudie en gebed. Er is wel meer geestelijke opleving in de officiële kerken, ook onder de ouderen, er ontstaan zelfs, evenals elders in de wereld kleine (protestantse) gemeenschappen. Maar er zijn ook veel slechtbezochte kerkdiensten en er is ook het berustende pessimisme van de kerkelijke functionaris, die in de nieuwbouwwijken flatgebouw in, flatgebouw uit, aan alle deuren moet aanbellen om te vragen, of hier soms een lidmaat woont... Hijkrijgt niet, zoals bij ons, netjes een lijst van het gemeentebestuur met alle hervormde en gereformeerde nieuw-ingekomenen.


Communistische 'Jeugdwijding' in een theater in Oost-Duitsland als surrogaat voor de belijdenis in de kerk


'Naamwijding' van baby's en kleuters is in Oost-Duitsland het communistische surrogaat voor de kinderdoop van de kerk.


De kerkelijke huwelijksinzegening proberen de communisten in Oost-Duitsland te vervangen door een 'socialistische huwelijkswijding'.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 1 november 1974

Kerkinformatie | 17 Pagina's

Leven van de christenen in Oost-Duitsland

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 1 november 1974

Kerkinformatie | 17 Pagina's

PDF Bekijken