Bekijk het origineel

Pakistaanse doe-het-zelvers kregen hulp van werelddiakonaat

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Pakistaanse doe-het-zelvers kregen hulp van werelddiakonaat

4 minuten leestijd

Vader en moeder Riaz uit de pakistaanse stad Peshawar laten tegenwoordig hun kinderen met een gerust hart naar school gaan. Want het probleem van het gebrek aan schoolgeld is opgelost. Opgelost door het schoolgeldenprogramma van de 'Christian Self Help Society', een voortreffelijk initiatief van enkele jonge pakistaanse onderwijzers.
Vader Riaz woont met zijn vrouw en acht kinderen in een van de basti's, armoewijken, van Peshawar en verdient per maand zo'n 250 rupees, dat is ruim zestig gulden. Wanneer je daar met z'n tienen van moet leven, dan gaat dat wel op aan eten, drinken, kleding en huur. Geld om de kinderen naar school te laten gaan is er niet. Er is wel leerplicht, maar velen lichten er de hand mee, want je kinderen laten leren kan niet vanwege de kosten.

Trotse Pathanen
Peshawar is de hoofdstad van de noordwestelijke grensprovincie van Pakistan, grenzend aan Afghanistan dat je van daaruit bereikt via de beroemde Khyberpas. De bevolking van deze provincie behoort voornamelijk tot de Pathanen, een trots, zich onafhankelijk voelend volk, dat de neiging heeft wat neer te kijken op de oostelijke buren, de bewoners van de Pundjaab.

Niet gemakkelijk
Christen-zijn in Pakistan is niet zo gemakkelijk. Als christen behoor je tot een kleine minderheid in een verder vrijwel volledig Islamitisch land. Christen-zijn in de noordwestelijke grensprovincie is nog weer iets minder makkelijk want
ten eerste: je behoort tot de sweepers, de beroepsgroep van de schoonmakers van huizen en straten, laag in aanzien, behorend tot geen enkele kaste, outcast;
ten tweede: je bent doorgaans geen pathaan, maar van pundjabi-afkomst. Je familie kwam destijds uit de Pundjaab mee als dienaren van de engelse bestuursambtenaren en hun families, die hierheen werden overgeplaatst;
ten derde: je bent christen, je behoort tot een van de minderheden in het land en minderheden hebben hier ook minder kansen. Je moet je veel meer waar maken dan anderen. Je moet in je vak beter zijn dan een ander wil je een gelijke kans maken.

Doe-het-zelf
Om nu terug te komen op de Christian Self Help Society, ('doe-het-zelvers gemeenschap'): het is een partikulier initiatief van vijf jonge mannen tussen de twintig en de dertig. Hun namen: Jalaluddin Sharik, Sylvester Joseph, Alfred Peter, Sharif Pervaiz en Steven Daniel. De eerste vier zijn onderwijzer, de laatste runt de christelijke boekhandel in Peshawar.
Ze zijn zelf uit een basti voortgekomen. Het zou ook heel goed gekund hebben dat ze zich daar zoveel mogelijk tegen zouden zijn gaan afzetten toen ze zich er eenmaal uit hadden opgewerkt. Maar integendeel, hun sociale bewustzijn is hoe langer hoe groter geworden en zo spannen ze zich dagelijks in voor de verheffing van de mensen met de minste kansen. Ze gaan de basti's in en moedigen de ouders aan hun kinderen naar school te sturen of in andere gevallen niet van school weg te halen.
Omdat ze weten dat erg vaak de financiën de belangrijkste belemmering zijn, hebben ze dat al genoemde schoolgeldenprogramma in het leven geroepen. Ze hebben inmiddels 72 leerlingen geadopteerd. Die krijgen elke maand 25 rupees om daarmee te voorzien in het nodige schoolgeld, nieuwe boeken en eventueel transport. De mensen van de Self Help Society kennen de families van al deze kinderen persoonlijk. Ze komen er regelmatig, weten van de familieomstandigheden af. De ouders krijgen van hen die 25 rupees en die geven dat op hun beurt weer aan de school.
Naast deze financiële steun proberen de mensen van deze gemeenschap ook te bemiddelen bij het vinden van werk na het veriaten van de school. Zo hebben ze bijvoorbeeld door hun relatie met een garagehouder zes jongens bij deze man aan werk weten te helpen.

Kontakt met Nederland
Via mevrouw Gé Blaauw, die door het Gereformeerd werelddiakonaat naar Lahore was uitgezonden voor het opzetten van sociaal werk voor de kerk van Pakistan, is dit groepje jongelui met ons in kontakt gekomen en wel speciaal met een jeugdgroep van de kerk van Alkmaar, die voor het nodige geld zorgt. De financiële lijn loopt via het Algemeen Diakonaal Bureau en de kerk in Peshawar.
Het is een voorrecht dit soor initiatieven te kunnen steunen. Initiatieven die uit de bevolking zelf daar opkomen. Hulp aan mensen die het 'zichzelf leren helpen' bovenaan hun programma hebben staan.

J.F.P. Stellingwerf.


Fotobijschrift
Jonge pakistaanse onderwijzers begonnen een programma voor onderwijshulp aan kinderen in de basti's. de armoedewijken in de stad Peshawar. Links op de foto: kinderen in een basti.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zondag 1 juni 1975

Kerkinformatie | 16 Pagina's

Pakistaanse doe-het-zelvers kregen hulp van werelddiakonaat

Bekijk de hele uitgave van zondag 1 juni 1975

Kerkinformatie | 16 Pagina's

PDF Bekijken