Bekijk het origineel

Schijnwerper op vervolging van Christenen in Rusland

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Schijnwerper op vervolging van Christenen in Rusland

8 minuten leestijd

Om met de deur in huis te vallen. Dat wij zielsgraag uw aandacht vragen voor de eind november door Amnesty International te organiseren Rusland-actie, heeft een simpele reden: ongeveer, de helft van de door Amnesty geadopteerde Russische gewetensgevangenen, zijn mensen, die ter wille van hun geloofsgetuigenis vast zitten. Van wie mag een neutrale organisatie als Amnesty meer daadwerkelijk meeleven verwachten dan van hun broeders en zusters in Christus?

Wet en toepassing
De campagne van Amnesty International is gebaseerd op het zakelijk gestelde en goed gefundeerde 'Report on Soviet Prison Conditions', samengesteld door Clayton Yeo, medewerker aan het Research Department van het internationaal secretariaat in Londen.

Vanaf 17 november kunt u dit rapport in Nederlandse vertaling bestellen bij het secretariaat van Amnesty: Hugo de Grootstraat 7, Amsterdam.

Het gaat erom de vaak geweldige discrepantie tussen de geschreven wet en de praktische toepassing daarvan, die een flagrante schending van de mensenrechten tengevolge heeft, aan de kaak te stellen.
De Russische grondwet erkent de in de Universele verklaring van de rechten van de mens vastgelegde hoofdrechten als vrijheid van meningsuiting, persvrijheid, godsdienstvrijheid, maar in de praktijk komt daar niets van terecht.
Zo schrijft Vladimir Balakhonov, een vroeger lid van deze organisatie in een open brief aan 'the Association of the World Meteorological Organisation' Genève, vanuit een strafkamp in de Oeral, in november 1974:

'Mijn collega's, bekende schrijvers, dichters, dokters, wetenschapsmensen, studenten, arbeiders en boeren zijn voor een groot aantal jaren in de kampen gestopt, omdat zij informatie kregen, die u alle dagen uit de dagbladen haalt, of omdat ze hardop kritische gedachten hebben geuit, of omdat zij hun nationale cultuur verdedigen, zoals Ukrainers, Litauers, Russen, Joden, Armeniërs, Letten en heel wat andere nationaliteiten'.

Godsdienst opium
Al werden bij het decreet van Lenin van 23 januari 1918 over de scheiding van kerk en staat de vrijheid van godsdienst en antireligieuze propaganda in de grondwet vastgelegd — artikel 124 waarop de gelovigen zich steeds weer beroepen —, tot op vandaag is de communistische visie op religie als opium voor het volk en overblijfsel van het verleden, dat met alle beschikbare middelen bevochten moet worden, springlevend.
Op 8 april 1929 werd door Stalin een nieuwe wet betreffende de godsdienstige gemeenschappen uitgevaardigd:
De gemeenten moesten voortaan geregistreerd worden om erkend te worden. Niet-geregistreerde gemeenten zouden illegaal zijn. Het werd de kerken verboden diakonale hulp te verlenen, samenkomsten van kinderen of jongeren te organiseren, bibliotheken, of stichtingen van barmhartigheid te onderhouden. Ook het drukken en verspreiden van bijbels en andere geschriften moest worden gestaakt.
Met name omstreeks 1937 nam de directe geloofsvervolging in hevigheid toe. De gemeenten werden gedecimeerd.
Een dag na de inval van Hitler werd enerzijds terwille van de westelijke bondgenoten, anderzijds om alle krachten ter bevrijding van het vaderland te kunnen bundelen, de anti-godsdienstige propaganda tijdelijk stopgezet.

Illegaal
In oktober 1944 werd door vertegenwoordigers uit de gemeenten opgericht de Unie van Evangeliechristenen en Baptisten. (De grootste groepering naast de Russisch-Orthodoxe kerk). Veel gemeenschappen bleven buiten de unie, omdat hen-erkenning werd geweigerd, en werden zo tot een illegaal bestaan gedwongen.
Na een periode van betrekkelijke rust werd in 1959, nadat Chrushchov aan de macht was gekomen de aanval op het godsdienstig leven opnieuw ingezet.
Op bevel van de overheid vaardigde de Unieraad in 1961 nieuwe statuten uit, waarin o.a. was bepaald:
'Aan de vurige bekeringsijver in onze gemeenten moet definitief een einde worden gemaakt: er moet naar gestreefd worden het dopen van jonge mensen tussen 18 en 30 jaar te beperken. Kinderen mogen niet toegelaten worden in de diensten'.

Dit werd de aanleiding tot het ontstaan van een oppositiegroep de z.g. Initiativniki. De meesten van de door Amnesty geadopteerde gevangenen om des geloofs wille behoren tot deze groep. Juist deze groepen ondervinden veel tegenwerking, wanneer zij een verzoek om registratie bij de overheid indienen.

Op scholen
Russische gelovigen, die hun geloof bewust in praktijk willen brengen, leven in voor ons onvoorstelbaar moeilijke omstandigheden.
Het komt voor, dat in lagere scholen gelovige ouders met naam en toenaam worden vermeld met de aantekening, dat mensen, die bidden de opbouw van de staat tegenhouden.
Dr. A. Sacharov zei in een interview (NRC Handelsblad 9 november '74).
'In de gehele Soviet Unie hangen biljetten, waarop staat dat belangrijke misdadigers worden gezocht namelijk 5 leiders van de Baptistenkerk, die thans zijn ondergedoken. Hun misdaad is, dat zij zich niet hebben willen laten registreren'.
Jongelui uit gelovige gezinnen lopen grote kans niet in aanmerking te komen voor voortgezet onderwijs.
Van overheidswege werd eind 1973 naar verschillende bedrijven in de omgeving van Kharkov een schrijven gezonden waarin de leiding werd verplicht vòòr eind december 1973 een lijst met complete gegevens van gelovige werknemers op te zenden.

Dwangarbeid
De Russische informatiedienst van de Pinksterbeweging (een groep, die al jaren lang fel vervolgd is, waarvan tot voor kort weinig naar het buitenland doordrong), beschrijft uitvoerig de wrede verstoring door politiemensen en mannen in burger van een huwelijksvoltrekking in een particulier huis in Kaluga op 4 augustus 1974.
De binnenkomende gasten werd de mogelijkheid ontnomen terug te gaan. Persoonsgegevens werden opgeschreven en er werd gefotografeerd.
Men schrijft verder: 'Dit voorval is niet meer dan één van de vele in en keten van niet aflatende vervolgingen en repressiemaatregelen tegen oprechte christenen in het algemeen en leden van de Pinkstergemeente in het bijzonder. De politiek van Stalin om 'verderfelijk sectarisme' uit te roeien wordt door de atheïsten tot op de dag van vandaag voortgezet'.
De voorganger van bovengenoemde bijeenkomst, Ivan Fedotov, die in 1954 toen hij bij de marine diende tot geloof in Jezus Christus was gekomen, werd 11 dagen later gearresteerd. Het vonnis luidde: drie jaar dwangarbeid met 'streng regiem'. Fedotov had al tien jaar dwangarbeid achter de rug.

Opvoeding
Er is moed voor nodig om in het gezin de kinderen een christelijke opvoeding te geven: De Kroniek van de Litause Katholieke Kerk maakt melding van een lijst, die aan kinderen van de lagere school werd voorgelegd in 1973 in de stad Priyenai met o.a. de volgende vragen:
'Hoe beoordeel je volwassenen, die naar de kerk gaan?'
'Sommige ouders sturen hun kinderen naar de kerk. Hoe vind je dat?'
'Is het bij jullie thuis gewoonte voor en na het eten een kruis te slaan?'
'Wordt er thuis gebeden?'
'Zijn je ouders gelovig?'
'Waarom ga je naar de kerk?'
In verschillende gevallen zijn christenouders om deze reden bedreigd met ontzegging van de ouderlijke macht en is deze wrede onmenselijke maatregel ook toegepast.
In de officiële acte van beschuldiging (juli 1974) van de openbare aanklager in het district Vinnitsa tegen 3 leiders en één gemeentelid van de kerk aldaar staat onder meer:
'Over een lange periode tot 1974 organiseerden zij illegale bijeenkomsten ten huize van gelovigen. Minderjarigen en kinderen deden mee. Het feit, dat er een kring van kinderen voor religieus onderricht was gevormd, is bevestigd door een bij de huisbezoeking in beslag genomen notitieboekje van de kinderen van Tysyachuk met religieuze aantekeningen in kinderschrift'.
Deze mensen zitten straffen uit van 1½-2 jaar in een kamp met gewoon regiem.

Kamp-toestanden
In de actie wordt ook sterk beklemtoond de noodzaak van verbetering van de ten hemel schreiende toestanden in kampen met streng of speciaal regiem. (De voorgangers Anatoly. A. Petrenko, Nikolai G. Baturin en Mikhail L. Sigarev bijvoorbeeld lijden zwaar in een dergelijk kamp).
In 'De behandeling van gevangenen, een keuze van informatie' schrijft de sinds 18 april 1975 zelf gedetineerde Andrei N. Tverdokhlebov:
'Voorts moet nadruk gelegd worden op het feit, dat vrijheidsberoving alléén niet als ernstige straf beschouwd kan worden in het sociale systeem van de Soviet Unie. Voor de heropvoeding van politieke gevangenen zijn radicaler maatregelen nodig: 'Dwangarbeid en strikt beperkte rantsoenen'.
De gevangen psychiater S. Gluzman schrijft in een open brief aan zijn ouders: (Vrij Nederland 21 juni 1975).
'ledere dag en ieder uur is men bezig mij als persoon en als levend wezen te vermoorden. De hond, die tegen mij gromt vanaf de andere kant van het prikkeldraad krijgt voedzamer en beter voedsel dan ik. Hem geven ze geen verrotte kool of stinkende vis. Op dit ogenblik draag ik een dun katoenen jasje met de befaamde Stalin snit en een identiteitsmerk op mijn borst. Ik ben kaal geschoren en heb altijd honger. Ik verrek van de kou op de betonnen vloer van de strafcel'.
Het gaat in de Ruslandactie ook om het tegengaan van misbruik van psychiatrie voor politieke doeleinden. Omdat zij dit in de openbaarheid brachten zitten Boekovski en Gluzman zware straffen uit.

In het bovenstaande is getracht vooral een indruk te geven van de wijze waarop gelovigen te lijden hebben in Rusland. Helaas is de informatie die ons bereikt slechts zeer onvolledig en fragmentarisch.
Toch mag dit er ons niet van weerhouden om waar we kunnen iets te doen voor deze mensen, die doorlopend in grote ellende zitten.
Derhalve doet Amnesty International een dringend beroep op alle kerkeraden om de gevangen geloofsgenoten in Rusland te helpen door de autoriteiten vragen te stellen over deze gevangenen.

Inlichtingen zijn te verkrijgen bij:

G. Breukelaar-Grosheide
G. van Amstellaan 43
Amstelveen


Amnesty International organiseert eind november een Rusland-actie en vraagt de kerken en in het bijzonder de kerkeraden dringend om gevangen geloofsgenoten in Rusland te helpen door de autoriteiten vragen te stellen over deze gevangenen.
Hoe kan dat? Daarover kunt u inlichtingen krijgen bij mevrouw G. Beukelaar- Grosheide, G. van Amstellaan 43, Amstelveen, die bijgaand artikel voor Kerkinformatie schreef.
Graag wil ik deze actie van Amnesty International ten behoeve van ontrechten aanbevelen.

Dr. J. van Klinken,
Algemeen Diaconaal Bureau, Utrecht

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van maandag 1 september 1975

Kerkinformatie | 16 Pagina's

Schijnwerper op vervolging van Christenen in Rusland

Bekijk de hele uitgave van maandag 1 september 1975

Kerkinformatie | 16 Pagina's

PDF Bekijken