Bekijk het origineel

Vrouwenzendingsthuisfront wil bijdragen aan emancipatie van zusters in derde wereld

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Vrouwenzendingsthuisfront wil bijdragen aan emancipatie van zusters in derde wereld

6 minuten leestijd

De synode heeft weer zijn zendingsdag achter de rug. Dat is de dag waarop zendingszaken worden behandeld en de begroting (voor 1976 twaalf en een half miljoen!) wordt vastgesteld. Natuurlijk, de problemen, ook hier, nemen toe. Maar het blijft toch altijd een fijne dag. Al was het alleen maar vanwege de grote betrokkenheid van het grondvlak met de zending en de niet minder grote betrokkenheid van de kerken overzee met onze kerken, die herhaaldelijk, ook in de synode, tot uiting wordt gebracht.
Even het accent op een beslissing, die in het totale pakket van de besluitvorming erg onaanzienlijk leek, maar het toch echt niet was. En wel deze: 'toestemming te verlenen een functionaris te benoemen voor de tijd van drie jaar, die speciaal belast zal worden met studie van en voorlichting over de plaats van de vrouw en het samenspel tussen man en vrouw in de kerk, familieverband en maatschappij. Dit vooral in verband met onze verantwoordelijkheid in de derde wereld.'
Wat is dat nu weer, zult u zeggen. Wel, het gaat om niets meer of minder dan de bevrijding van de vrouw in de derde wereld die onze zending het Vrouwenzendingsthuisfront voorop, daarmee daadwerkelijk, aan de orde heeft willen stellen.
Een zaak, waar ook de Wereldraad van Kerken en met name daar de energieke Afrikaanse, mevrouw Brigalia Bam, aan werkt en waar onlangs in Berlijn een speciale conferentie over gehouden is. Misschien herinnert u zich dat nog wel, omdat daar een nieuwe term werd ingevoerd: sexisme, dat is verdrukking van de andere, d.w.z. vrouwelijke sexe. Dit dan naar analogie van de term racisme, die immers verdrukking van het ras betekent.
Mevrouw C. M. van Heemstra heeft daar in de synode, als deskundige van zending en werelddiakonaat, interessante dingen over gezegd. Zij vertelde over haar bezoek aan Opper Volta, waar ze uitgenodigd werd met een team honderden kilometers het binnenland in te gaan. Wat gebeurde er? Toen bekend werd 'er zit een vrouw in het team' ging dat als een lopend vuurtje voor deze groep uit. Tientallen vrouwen uit de dorpjes kwamen van het land om dat wereldwonder te zien.
Ze keken vol verwachting naar mij, zei mevrouw Van Heemstra, en ik voelde mij erg geschokt, om niet te zeggen hopeloos, toen ik ze moest zeggen dat ik geen teamlid, maar slechts een bezoekster was. Ik praatte daar met de heren uit het team over en vroeg op een gegeven moment: Kunt u met die uitsluitend mannelijke samenstelling als team nu werkelijk echt doordringen in de totaliteit van het sociale leven hier? Toen zei één van die Opper Voltaheren spontaan: nee, want we zijn uitsluitend mannen. De vrouwen bereiken doen we eigenlijk niet.

Nu moet u weten, zei mevrouw Van Heemstra verder, hoe sterk in de derde wereldlanden waar wij mee omgaan het familieverband nog altijd functioneert. Nog steeds vormt het een pijler van de samenleving daar: economisch, maar ook emotioneel. Die pijler bepaalt ook voor een heel groot deel de loyaliteit van de mensen.
In de kern van dat familieverband staat altijd de vrouw. Zij is niet alleen de vertegenwoordigster van het hier en nu, maar ook van het verleden naar de toekomst. Zij is als het ware de 'punt' van de zandloper. Vandaar dat de Opper Voltaman uit het team begreep, of liever aanvoelde: als er vrouwen in het team zouden zijn, dan werd ons behoeftepatroon pas totaal benaderd.

We moeten dus naar dat evenwicht zoeken, constateerde mevrouw Van Heemstra. Want de samenleving bestaat nu eenmaal, door de wijsheid van de Schepper, verder voor de helft uit mannen en voor de helft uit vrouwen.
U moest eens weten hoezeer het evangelie in al deze landen het hart van de vrouwen geraakt heeft, zei ze verder. Ze zijn de grote, loyale basis van de kerk met hun vrouwengroepen, bijbelkringen, koren, dienstverlening, tot het schoonhouden van de bedehuizen toe.
Degenen van ons, die in deze landen daar mogen werken weten heel goed dat zonder de vrouwen de kerken nauwelijks zouden bestaan. De vrouw is niet alleen hoedster van de volksgezondheid, maar ook hoedster van het volkswelzijn: op het sociale en juist ook op het geestelijke vlak. Met andere woorden: de vrouw in de derde wereld heeft een heel speciale functie in het onderkennen van heil en het overdragen van heil. Van daaruit komt dan ook altijd weer de vraag: wat doen de kerken voor de vrouw? In hoeverre is de vrouw geïntegreerd in het totale kerklijke leven?
Mevrouw Van Heemstra vertelde ook met vrouwen uit Dahomey die in groepen zaten gesproken te hebben. Eén van haar zei: we doen van alles in onze vrouwengroepen, maar we gaan vaak zo leeg weg. Er is — want dit gesprek staat niet alleen — een begrijpelijke wrok over zich alleen gelaten voelen vanwege het negeren van de vrouw in kerk en maatschappij. Er is sprake van een grote nood, waarvan de oorzaak net zo goed valt te herleiden tot onze zending, die de vrouw maar ten dele gezien en gesteund heeft. Elke keer merk ik datzelfde met mijn collega's.
Je zou dat trouwens ook vanuit het westen zo kunnen bezien. Mevrouw Van Heemstra: ook in onze eigen staven zou er een evenwichtiger samenstelling man-vrouw moeten zijn. Want ik wil u wel vertellen, zo zei zij, dat als ik samen op bezoek ben met mannelijke collega's, dat ik vaak endere vragen stel dan zij en endere dingen opmerk dan zij. Dat is nu eenmaal zo, omdat de Heer ons als hulp tegenover elkaar gesteld heeft.
Hebben wijzelf de ontwikkeling van de vrouw binnen de structuur van de eigen kerk wel erg au serieux genomen? Goed, de vrouw is er binnengekomen, maar toch eigenlijk voel je: ze is geen vlees en geen vis.
Zou het ook mede dáárdoor niet komen, dat vrouwen een veel geringere rol spelen in de kerken daarginds omdat wij van het begin af aan in ónze kerkstructuur daar geen evenwicht in hebben gebracht? Tot zover mevrouw Van Heemstra.
Daarom dus die studiefunctionaris, die — in het kort gezegd — als inhoud van háár (dat begrijpt u nu toch wel?) functie zal krijgen:
— contacten te leggen met personen, kerken en bewegingen, vooral in de derde wereld, onder andere door oriëntatie en studie, om zicht te krijgen op de plaats en de rol van de vrouw en het samenspel van man en vrouw op genoemde terreinen;
— voorlichting en informatie te geven aan kerken en kerkleden in Nederland;
— de problematiek hier bij zending, diakonaat en andere instanties aan de orde te stellen opdat deze de onderhavige problematiek kunnen verwerken in hun beleid en opnemen in hun contacten met de partners overzee.


Fotobijschrift

Baronesse C. M. van Heemstra medewerkster in het werelddiakonaat.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van maandag 1 december 1975

Kerkinformatie | 16 Pagina's

Vrouwenzendingsthuisfront wil bijdragen aan emancipatie van zusters in derde wereld

Bekijk de hele uitgave van maandag 1 december 1975

Kerkinformatie | 16 Pagina's

PDF Bekijken