Bekijk het origineel

Kroniek

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Kroniek

11 minuten leestijd

Kring

Dit nummer van Diakonia verschijnt weer eens in een nieuw jasje en met een wat gewijzigde opmaak. Om u te gerieven. Daar zorgen de smaakmakers-van-de-G.D.R. voor. Ook deze rubriek ziet er wat anders uit, o.a. door een nieuw vignet. Heel wat jaren keken we aan tegen een wat wazig mannetje, dat op een boek zat en piekerde. Vanaf nu is dat anders. Maar wat stelt het voor?

Is het een groep diakenen, die zich op een uitgaansdag over de echoput buigt, benieuwd naar de respons van de basis? Of is het een reddingboei, die u aan het eind van ieder nummer wordt toegeworpen?

Ik denk dat de ontwerper gedacht heeft aan een kring: de kring van lezers, schrijvers en medewerkers, die u, ik en wij allemaal met elkaar vormen. Dat vind ik dan een mooie gedachte. Want hoewel er altijd één mens moet zijn, die deze stukjes schrijft, zonder die kring om hem heen is hij nergens. Hij heeft u nodig om ook maar één fatsoenlijke regel op papier te krijgen. Natuurlijk is het niet: ‘U vraagt en wij draaien’, maar wel zijn uw tips en uw vragen, zijn uw kritiek en sympathiebetuigingen welkom en nodig. Overigens geldt dat voor dit hele blad. Ik hoop dat u er dit jaar weer gebruik van zult maken.

Diakonaal zakboekje

Velen uwer weten het. De Diakonale Raad heeft al maanden ‘nee’ moeten verkopen. Het door de jaren heen veel gebruikte ‘Diakonaal zakboekje’ was uitverkocht. En de exemplaren, die thans nog in omloop zijn, zijn in veel opzichten achterhaald en niet compleet. Maar we starten het nieuwe jaar goed. Begin 1976 komt een geheel vernieuwde editie van de pers. Voor een deel lijkt het op het voorgaande, voor een deel is het helemaal anders.

Eesrt komen o.a. de kerkorde en de voor diakenen belangrijkste delen uit de ordinanties. De ordinantie voor het diakonaat natuurlijk volledig, met een uitvoerige bijgewerkte toelichting, die u niet mag missen. Het tweede hoofdstuk behandelt de Nederlandse sociale wetten en voorzieningen. Bijgewerkt tot nu.

Hoofdstuk drie is anders dan vroeger. Alle beschouwingen zijn verdwenen. Het veld wordt zo breed en veel verandert tegenwoordig zo snel dat dit niet meer mogelijk bleek. Het boekje zou bovendien te dik en dus te duur worden. Dit hoofdstuk is nu een diakonale wegwijzer geworden.

Namen, adressen, telefoonnummers, om u de weg verder te wijzen. Voorts overzichten over de kerkelijke en diakonale structuur, een literatuuropgave en een woordregister.

Wij hopen nu maar dat de drukker flink kan opschieten en dat u spoedig met deze uitgave kunt werken. Wat het gaat kosten en wanneer het beschikbaar is, leest u wel in het volgende nummer.

Lege bedden. Hoe komt dat?
Kunnen we er wat aan doen?

Een dezer dagen kwam ik toevalligerwijze in contact met een directielid/diaken van ‘Naarderheem’, een verpleegtehuis voor chronisch zieken bij Naarden. Het is opgericht als een gemeenschappelijk project van 37 diakonieën (14 hervormde, 9 gereformeerde en verder andere) en kwam vorig jaar gereed. Het zou in een grote behoefte kunnen voorzien. Een gloednieuwe verpleegmogelijkheid voor niet minder dan 180 patiënten, waarvan 120 somatisch zieken en 60 geestelijk gestoorde bejaarden. Intussen is het 1976 geworden en wat is het geval? Van de 180 bedden zijn er nog geen 100 bezet. Geen patiënten? Dat wel, maar geen verpleegkundigen! En daar zit deze instelling lelijk mee. Geadverteerd is er genoeg. Voor verpleegkundigen met diploma A of A en B. Hoewel er grote sommen geld zijn uitgegeven, bleef het aanbod teleurstellend. Ondanks onze grote werkloosheid is men nu maar in België aan het adverteren.

Waar komt dat nu door? Inderdaad is het zwaar werk en het feit dat er dikwijls weinig ‘resultaat’ is te zien, kan een belemmering zijn. Maar anderzijds is de sfeer in een verpleegtehuis anders dan in een ziekenhuis. Het is allemaal kleiner, persoonlijker, huiselijker. En het feit dat je als verplegende zo enorm veel voor een ander kunt betekenen, ook in gewoon menselijk opzicht, is toch een factor, die mag meetellen. Nochtans hoor ik van mijn zegsman: ‘Onze jonge mannen en vrouwen laten ons in de steek…’. En waar ik zo bang voor ben? Dat het bij veel andere inrichtingen óók zo gesteld is.

Kunnen we daar als diakenen (en andere lezers) daar nu niets aan doen? Weet u, het behoort tot onze opdracht. Het staat in uw ordinantie!

Ik weet niet met welke jonge mensen u in contact komt. In uw werk, in uw familie- of vriendenkring. Als diaken van uw gemeente. Mogelijk kunt u er eens op attenderen dat op ‘Naarderheem’ en wellicht ook bij andere verpleeghuizen gewacht wordt op mensen. Lege bedden en wel patiënten! Daar moet toch wat aan gedaan kunnen worden anno 1976.

Nieuw internaat voor schipperskinderen

Zonder veel ophef heeft de Stichting hervormde internaten voor schipperskinderen in Amsterdam-Geuzenveld haar vijfde nieuwbouwproject in gebruik genomen.

Leefruimte voor 144 kinderen tegen de som van 4 miljoen gulden.

Sedert 1968 kwamen reeds internaten tot stand in Terneuzen, Rotterdam, Zwolle en Groningen, die in een grote behoefte voorzien. Vooral nu sedert een aantal jaren ook schipperskinderen volledig leerplichtig zijn.

De officiële opening van dit Prinses Beatrix- internaat moet nog volgen en om dit huis een duidelijke plaats te geven in de Geuzenveldse samenleving, komt er ook nog een open dag voor alle buurtbewoners.

De pastorale begeleiding van het afwijkende kind

Het laatste nummer van ‘Philadelphia’ (dec. 1975) was geheel gewijd aan de pastorale begeleiding van het afwijkende kind en het contact met de kerken. Uit de G.D.R.- kring schreven in dit nummer Dr. J. C. van Dongen (‘Worden wij door de kerkleden in de steek gelaten?’) en P.A.I. Hart (‘De limonadekerk’). Verder o.a. bijdragen van Ds. Baart, Ds. Voorsteeg en Mevr. v. d. Linden-Nijdam. Als het goed is, heeft iedere diakonie een exemplaar toegezonden gekregen. Zo niet: het adres van ‘Philadelphia’ is Dillenburgstraat 33, Utrecht.

Herrema

Directeuren komen zo nu en dan in de publiciteit. Meestal omdat ze op pijnlijke wijze ergens tussen zitten, b.v. bij het touwtrekken tussen werkgevers en werknemers.

In het laatste kwartaal van 1975 kwam een zekere Dr T. Herrema in de publiciteit, ook een directeur. En dat was pijnlijk in ander opzicht. Wij behoeven aan zijn naam niet veel toe te voegen. We hebben allemaal meegeleefd met zijn gijzeling, met zijn situatie, met zijn gezin. Met een zucht van verlichting zagen we hem terug. Licht gehavend, maar niet gebroken. Hij is weer op z’n post.

Wist u dat Herrema in 1959 ook al in de publiciteit was? Dat was, toen hij promoveerde op … een revalidatieonderwerp. Zulke directeuren zijn er ook! Hij behandelde in zijn proefschrift de revalidatie van de door een bedrijfsongeval getroffen arbeider. Het ging daarbij niet over nummers of gevallen, maar over mensen en hùn situatie in het leven, over hun moeilijkheden en over de vraag wat wij daaraan als gemeenschap moeten doen.

De afschuwelijke gebeurtenissen van de vorige maand in ons eigen land hebben Herrema wat op de achtergrond gedrongen. Begrijpelijk. Toch nog even deze kanttekening bij zijn naam.

Nu al aan de vakantie denken?

Er zijn mensen, die nu al aan de vakantie denken. Ze lopen met plannen rond of hebben zelfs al afspraken gemaakt. Eigenlijk wel verstandig. Koop op tijd je zekerheid. Voor bijzondere groepen is het natuurlijk nòg verstandiger, al vroegtijdig te bedenken hoe ze straks hun vakantie hopen door te brengen. Ik denk aan de gehandicapten.

Zij moeten weten dat jaarlijks de Nederlandse Vereniging voor Revalidatie een vakantiegids uitgeeft met een opsomming van de mogelijkheden voor lichamelijk en zintuiglijk gehandicapten in binnen- en buitenland. Het is voor 1976 een uitvoerig geschrift geworden, waarin men letterlijk alles vindt wat op dit gebied mogelijk is. En dat is heel wat.

Nieuw is de manier waarop men deze gids in handen kan krijgen, nl. bij de gewone A.N.W.B.-kantoren, schriftelijk, telefonisch of aan de balie. Waarschijnlijk zal men een vergoeding van ƒ 1.50 vragen, maar dat bedragje is het dubbel en dwars waard. Niet te lang wachten.

De ene Nederlander is de andere niet

Geen enkele Nederlander is gelijk aan de andere, leder heeft zijn eigen gebruiken, gewoonten, opvattingen, overtuigingen en vooroordelen. Toch zijn ze allemaal Nederlanders.

Dat geldt in nog sterker mate voor veel Surinamers, die de laatste tijd naar ons land zijn gekomen. Het ministerie van C.R.M. heeft daarom een folder ‘de ene Nederlander is de andere niet’ uitgegeven, oorspronkelijk bedoeld voor scholieren en met een bijbehorende brochure voor leerkrachten.

De opzet is, duidelijk te maken dat onze uit Suriname afkomstige landgenoten, al spreken de meesten de Nederlandse taal, opgegroeid zijn in een geheel ander cultuurpatroon en dus weer andere gewoonten en gebruiken kennen dan de toch al zo van elkaar verschillende Nederlanders, die hier zijn geboren. Het gaat kortom om het wegnemen van vooroordelen en het kweken van meer begrip.

Duidelijk en smaakvol uitgegeven drukwerk, dat u zolang de voorraad strekt kunt aanvragen bij de afdeling Voorlichting van C.R.M., Steenvoordelaan 379, Rijswijk.

Pas 65

‘Pas 65’, waarover we al eerder schreven, schijnt goed aan te slaan. Vorige maand bleken al zo’n half miljoen exemplaren te zijn aangevraagd. Dat betekent dat nu al ongeveer 50% van onze veteranen er gebruik van maakt. Gerekend de groep ouderen, zieken, gebrekkigen en ongeïnteresseerden, die aan de pas voorbij zullen gaan, geen gek resultaat.

Mr P. J. Blommestijn (C.R.M.) zei er dan ook van: ‘Pas 65 loopt als een trein!’ En dan te weten dat Nederland het eerste land ter wereld is, waar zoiets op nationaal niveau bestaat.

Goed nieuws uit België

Ongetwijfeld zullen veel lezers er van op de hoogte zijn dat onze vrienden in België al jarenlang met hun overheden in onderhandeling zijn om te komen tot een Protestants rusthuis voor bejaarden, genaamd ‘Elim’ in De Pinte bij Gent. Namens de Nederlandse hervormde en gereformeerde diakonieën had hierin een belangrijk aandeel de heer J. W. van Borselen. Na 15 jaar heeft hij van dit werk afscheid genomen. Hij deed dit echter met de vreugdevolle mededeling dat zeer binnenkort de bouwvergunning en een subsidietoekenning voor ‘Elim’ is te verwachten.

Daarom een gelukwens aan onze Belgische collega’s, een dankwoord aan de heer Van Borselen en een blij bericht voor de tientallen ouderen, die hier straks een thuis zullen vinden.

Projecten voor internationale werkkampen

De stichting internationale werkkampen, die jaarlijks zo’n 900 vrijwilligers uitzendt naar binnen en buitenland, organiseert elke zomer in Nederland 15 werkkampen van ongeveer drie weken. Daar wordt aan deelgenomen door 20 buitenlandse en 2 Nederlandse jongeren.

De werkzaamheden bestaan o.m. uit het aanleggen van kinderspeelplaatsen, tuinen enz. bij tehuizen; onderhoudswerk aan buurthuizen, inrichtingen, bejaardencentra enz.; verzorging van patiënten in inrichtingen; recreatiewerk. Doel is hierbij de bevordering van internationale contacten, het verrichten van sociaal-nuttig werk en de vorming van jonge mensen. In veel gevallen kan voor de projecten subsidie worden ontvangen van de plaatselijke overheid.

Voor de zomer van 1976 worden thans projecten gezocht. Wie ideeën heeft of plannen om zo’n kamp te organiseren, kan contact opnemen met de S.I.W., Willemstraat 7, Utrecht, tel. 030-31.77.21.

G. J. van Amerongen †

Op 89-jarige leeftijd is deze maand overleden de heer G. J. van Amerongen te Amersfoort, vroeger een bekend man in diakonale kring (o.a. mede-oprichter van de voormalige Federatie). Hij was de laatste jaren niet meer aktief. Zijn naam blijft echter nog Steeds op onze lippen, omdat al tientallen jaren Diakonia op zijn persen wordt gedrukt. Ook dit nummer.

Onze deelneming gaat uit naar zijn echtgenote en naar hen, die hij in familie- en werkkring achter liet.

Over de sociale verzekeringen: getallen en een cursus

Dit jaar zullen de uitkeringen van de sociale verzekeringen in Nederland een bedrag vergen van 48,1 miljard gulden. Een aardig bedragje ondanks de geldontwaarding (in 1968 was het 12,1 miljard). Het aantal ‘trekkers’ is dan ook niet gering.

Op dit ogenblik ontvangen 2,5 miljoen landgenoten de een of andere sociale uitkering. Dat is bijna een vijfde deel van onze bevolking.

— 1,2 miljoen bejaarden ontvangen AOW.

— 380 duizend mensen ontvangen sociale bijstand.

— 300 duizend arbeidsongeschikten krijgen een WAO-uitkering.

— 300 duizend werknemers lopen in de ziektewet.

— 100 duizend gepensioneerden ontvangen een uitkering AWW.

— 100 duizend werklozen hebben een WW-uitkering.

— 55 duizend langdurig werklozen WWV.

— 55 duizend mensen werken op grond van de WSW in een sociale werkplaats.

Wat betekent dat allemaal? Kunnen we het blijven volhouden? Is het wel verantwoord? Dan de bijl er maar in? Of samen de schouders zetten onder de druk van het verworvene? Hoe krijgen we een juist beeld? Hoe kunnen we anderen (langdurig zieken, werklozen, weduwen enz.) de weg wijzen?

Graag wijs ik u op de televisiecursus van Teleac over de sociale verzekeringen, die op 13 maart a.s. de lucht ingaat onder de titel ‘Wat moet u doen als …’. Het worden 13 uitzendingen van een half uur, die steeds twee keer herhaald worden. Vrijdag en zaterdag om 18.15 uur, op woensdag om 15 uur.

Er komt ook een boek bij, dat Teleac uitgeeft. Heel handig, maar zó kijken kunt u ook.

Belangrijke dingen voor u en voor anderen. En: het kan thuis, bij de buis.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 januari 1976

Diakonia | 52 Pagina's

Kroniek

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 januari 1976

Diakonia | 52 Pagina's

PDF Bekijken