Bekijk het origineel

Hard werken in Genève

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Hard werken in Genève

6 minuten leestijd

Het gebouw van de Wereldraad van Kerken in Genève ligt in een prachtige wijk van deze internationale stad. Vlak erbij zie je het machtige gebouw van de ILO (international labour organisation) en ook de UNO, het gebouw van de vroegere volkenbond. Het huis van de W.C.C, is ruim, praktisch, niet overdadig gelukkig. Daarheen spoeden zich iedere morgen 150 leden van het Centrale Comité, het bestuur van de Wereldraad. Maar er staan in de grote hall veel meer mensen, want er zijn weer zo'n 100 journalisten. Daaronder niet weinig Nederlanders, want die hebben altijd veel belangstelling voor de Wereldraad. Maar ook adviseurs, en stafleden van de W.C.C, die allerlei afdelingen leiden. In dat gezelschap bevind ik mij dan ook als één van de twee Nederlandse leden van het Centrale Comité. De ander is dr. Albert van den Heuvel, de secretaris-generaal van de Hervormde Kerk, een man bij iedereen bekend.

Alle leden van het C.C. zijn in Nairobi benoemd. De eerste dag was dus een enthousiaste begroeting van 'oude' bekenden.
Wij werden echter al spoedig bij elkaar geroepen voor de openingsdienst. De staf van de wereldraad had een koor gevormd en zong een prachtig lied van John Wesley, de beroemde methodisten-prediker uit de vorige eeuw, woorden uit de eerste brief van Petrus.
De kracht van zulke oecumenische samenkomsten is de viering, het gezamenlijk zingen en je geloof belijden. En dan, midden in zo'n liturgie schiet ik opeens in de lach.
Wij belijden samen ons geloof met de woorden van de geloofsbelijdenis van Nicea. Daarin staat dat wij geloven in de Heilige Geest die uitgaat van de Vader en de Zoon. Maar tot mijn verbazing staan de woorden (en van de Zoon) tussen haakjes.
Mij schiet dan te binnen dat in 1054 de breuk tussen de Oosterse en Westerse kerk plaatsvond, juist terwille van deze woorden. Na 900 jaar zie je dat dat verschil nog levend is. Wij hebben het wel gezegd (and the Son) maar onze orthodoxe broeders zullen het wel hebben overgeslagen.
De voorzitter is aartsbisschop Edward Scott uit Canada, een Anglicaan. Een lieve man. Zijn openingsspeech is een preek, waarin hij ons opwekt om vooral open tegen elkaar te zijn en nooit iets van een ander te zeggen wat je hem niet recht in zijn gezicht zou durven zeggen. Dat zijn mooie woorden. Je verwacht ze eigenlijk niet van de voorzitter van een wereldorganisatie.
Maar ik vermoed dat dat zijn kracht zal worden (Hij treedt voor het eerst op). Op een eerlijke en open manier vergaderingen leiden en men vertelt dat hij juist daarom gekozen is. Dan kan hij misschien veel betekenen voor de Wereldraad, waar natuurlijk ook een soort kerk-politiek wordt bedreven.
Na zijn speech gaf dr. Philip Potter zijn rapport over de laatste maanden sinds Nairobi.
Hij gaf een rapport met een stevige lijn erin. Hij herhaalde nog eens dat wij in Nairobi hadden afgesproken dat alle werk van de W.C.C, in de komende 7 jaar (dan komt er weer een Assemblee) door die richtlijnen moet worden gedreven.
a. Zij moeten een werkelijke oecumenische gemeenschap bevorderen. Hij richtte onze aandacht weer op het verbond zoals dat in het O.T. en N.T. beschreven wordt en hij vroeg ons om dat verbond gestalte te geven in ons verbonden-zijn als kerken ook op plaatselijk vlak, maar ook in verbond met de Wereldraad. De Wereldraad kan niet zonder de gemeente, maar de gemeente kan niet zonder de wetenschap en het gevoel dat er ook anderen zijn.
Zo'n verbond kan een zegen zijn voor de wereld!
b. De tweede richtlijn moet zijn dat in alles ons geloof gestalte aanneemt. Hij zegt dan de woorden die in de laatste dagen vaak zijn aangehaald: het belijden van ons geloof en het geloven in de praktijk zijn niet parallel maar simultaan, gelijktijdig.
Denken en doen: het is geen methode voor ons werk, het is een uitdrukking van wat het geloof zelf is.
Voor mijn gevoel wil men de komende tijden vooral daarop de nadruk leggen: dat in alles wat gedaan wordt, het geloof ook zichtbaar wordt en omgekeerd: dat bezinning over het geloof praktische gevolgen moet hebben.
Misschien zegt iemand nu: dat is toch niets nieuws? Neen, maar als kerken en mensen een zegen willen zijn voor de wereld, moet het wel duidelijk zijn.
c. Want dan is de derde richtlijn: ons werk zal gerichter moeten zijn op de strijd, om te komen tot een waarachtig menselijke samenleving. In de wereld waarin we leven staat de kerk niet terzijde, maar zij moet een zegen zijn. Het verbond van God met zijn volk bedoelt een zegen te zijn voor alle geslachten.
Hij eindigt met de woorden:
'mens te zijn betekent, gezegend te zijn, vol leven, en om een zegen te zijn, het leven te delen met anderen.
Onmens te zijn is vervloekt zijn, zonder richting, levenloos en ook zelf een vloek te zijn, anderen te scheiden en hen van leven te beroven. De basis van de oecumenische beweging is, de belijdenis van hem, — de waarachtige mens Jezus Christus, — die kwam om ons te zegenen met overvloedig leven'.
En toen zijn we aan het werk gegaan. Onze voornaamste opdracht als leden van het Centrale Comité was om deze richtlijnen toe te passen op het vele werk dat voor de komende 7 jaar gepland is door de verschillende afdelingen. Wat is belangrijk, wat moet gedaan worden, wat kan later wel?
Gelukkig heeft een kleine commissie ons de weg gewezen in welke richting we moeten denken.
Daar zijn we mee aan de gang gegaan. Hard werken.
Van 's morgens 8.45 tot 's avonds 6.15 met een paar pauzes, waarin gelegenheid is met elkaar te spreken. Soms kom je tot warme gesprekken. Zo praat ik lang met iemand van achter het ijzeren gordijn. Een man die in zijn leven geleden heeft, in Russische krijgsgevangenschap en anderszins. Hij zei me: Jullie moeten geen medelijden met ons hebben. Wij lijden niet zo als jullie denken. Wij hebben een zekere mate van godsdienstvrijheid. Maar van de mogelijkheden die wij binnen die vrijheid hebben, maken we niet genoeg gebruik.
We verzetten ons en soms krijgen we door dat verzet meer kansen en mogelijkheden, maar we gebruiken ze niet goed genoeg.
Dat is mijn zorg.
Maar voorlopig hartelijke groeten uit Genève.

(Mevr. ds. Van der Veen-Schenkeveld is predikant te Krimpen aan de IJssel)


Fotobijschrift:
Het centraal comité van de Wereldraad vergadert. Op de voorgrond rechts de schrijfster.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van woensdag 1 september 1976

Kerkinformatie | 24 Pagina's

Hard werken in Genève

Bekijk de hele uitgave van woensdag 1 september 1976

Kerkinformatie | 24 Pagina's

PDF Bekijken