Bekijk het origineel

Oog in oog, de viva vox

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Oog in oog, de viva vox

5 minuten leestijd

Ik moet wel beginnen met de vertaling van het tweede element van mijn opschrift.
Anders krijg ik het er bij de redactie niet door. Maar ik weet geen betere Nederlandse uitdrukking voor wat ik bedoel. Viva vox betekent levende stem. Het vervolg maakt wel duidelijk wat Ik op het oog heb.
In het vorige nummer van Kerkinformatie heb ik een kort bericht gegeven 'van het front' van de GOS. Ik hoop, dat u mijn handschrift, waar ik niet trots op ben, hebt kunnen lezen. Sindsdien Is er het een en ander beslist en uitgesproken. U vindt dat in de weergave in het Engels met Nederlandse vertaling elders in dit nummer. *) Ik geef het hier daarom niet nog eens weer.
Maar u zult er wel uit begrijpen, dat de Nederlandse delegatie op de gereformeerde oecumenische synode onder vrij sterke spanning heeft geleefd.
Er waren in de GOS grote bezwaren tegen ons. Er waren bij ons grote bezwaren tegen met name de blanke Zuid-Afrikanen. Zij zaten tegenover ons met de voortdurend onuitgesproken gedachten: jullie begrijpen ons niet, jullie beoordelen ons verkeerd.
Wij zaten tegenover hen met dezelfde gedachten. Wij zaten in Kaapstad letteriijk tegenover elkaar. Voortdurend zagen wij hun ogen pellend en proevend op ons gericht.
Zij moeten dezelfde indruk van ons hebben gehad.
En hier is het, dat ik nadruk wil leggen op dat oog in oog, en op die viva vox. In het contact tussen mensen speelt de schrijfkunst en de boekdrukkunst een gevaarlijke rol. Ditzelfde artikeltje van mij moet ik straks loslaten en Ik moet maar hopen, dat u het verstaat. Maar u weet niet op welke toon ik het lezen zou en hoe Ik reageren zou op het eerste teken uwerzijds, dat het niet duidelijk was en misverstand dreigde.
Het is iets heel anders vla papieren, formuleringen en geschreven verklaringen met elkaar contact te hebben, dan wel oog In oog en in een existentiële ontmoeting. Dan speelt de levende mens met al zijn gevoeligheden en zijn tasten naar de ander mee.
Ik herinner me het moment, dat collega Schuurman de vergadering van de GOS voor het einde moest verlaten. Hij gaf ons Nederlanders allen de hand. Al of niet na enige aarzeling zag ik hem gaan naar de banken van degenen, tegenover wie hij zich in de rassenkwestle scherp genoeg had uitgelaten. En één voor één gaf hij hen de hand. Hij sloeg de zwarten niet over.
Maar ook de blanken niet, tot en met Koot Vorster. Dat was geen verraad aan de zaak.
Het was de erkenning van de mens ook in de tegenstander.
Een ander voorval. Het was gegaan over ons dubbel lidmaatschap, van de wereldraad en van de GOS. Een paar kleurlingpredikanten uit Kaapstad kwamen bij mij en vroegen mij of ik, wanneer ik moest kiezen, voor de wereldraad zou kiezen of voor de GOS. Zij voelden in dat laatste kennelijk een kiezen voor hén! (Dat Ik door voor de wereldraad te kiezen juist in de rassenkwestie voor hén kiezen zou, zagen zij op dat ogenblik kennelijk niet. Zij behoorden vanzelfsprekend tot de GOS). Toen Ik hen zei, dat Ik, als ik twee broers had, er voor bewaard wilde blijven te moeten kiezen tussen beiden, begrepen zij dat heel goed.
Je kijkt de mensen aan en je kiest voor de mensen met al hun verwarring en dwaling, maar ook met hun menselijkheid. Je kunt wars zijn van de Zuid-Afrikaanse rassenpolitiek en tegelijk diep verbonden zijn met een vader, die naar huis moet, omdat zijn zoon doodziek is.
Je hoort leden van de vergadering volle nadruk leggen op principes, op de constitutie van de GOS en je bent het nog met ze eens ook, dat de confessie zorgvuldig moet worden bewaakt Maar tegelijk voel je en zeg je, dat met de geformuleerde regels niet alles gegeven is, en dat het leven zelf, vol van geloof en liefde, ook al zijn er vragen rondom de organisatie en het handhaven van de tucht, de waarde van een kerk bepaalt. Als Ik me niet sterk vergis was het eens prof Nauta, die de liefde noemde als vierde kenmerk van de ware kerk.
Wij hebben geleerd uiterst voorzichtig met mensen om te gaan. Bij de tucht vraagt iedere classis naar het pastorale optreden, dat aan een eventuele tuchtmaatregel vooraf gegaan is en zelfs In het burgerlijk leven hebben we geleerd, dat een beklaagde recht heeft op een verdediger. Geldt dat voor volken niet?
Het Is hier niet de plaats uitvoerig in te gaan op het Zuid-Afrikaanse probleem. Er is geen ruimte voor. Maar oog In oog met de Zuid-Afrikaanders, zwarten, kleurlingen en blanken, heb Ik mensen ontmoet. Zij dragen de gevolgen van de zonden der vaderen, ook van onze vaderen. En het wereldprobleem van het rijke en machtige westen tegenover de rest van de wereld, ons probleem (!), spitst zich bij hen toe en bedreigt hen met verschrikkelijke dingen.
De Invalshoek voor onze bemoeienis kan alleen maar die zijn van het evangelie. En met het evangelie heb je geen grote mond, maar je zegt het in alle bescheidenheid.
De bidstond op vrijdag 13 augustus, een bidstond van doodmoede mensen, van zwarten, kleurlingen en blanken, was toch naar mijn overtuiging de enige weg naar een goede oplossing, een werkelijke bevrijding.


*) Zie Officiële Mededelingen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 1 oktober 1976

Kerkinformatie | 28 Pagina's

Oog in oog, de viva vox

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 1 oktober 1976

Kerkinformatie | 28 Pagina's

PDF Bekijken