Bekijk het origineel

Werkloos zijn, hoe voelt dat?

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Werkloos zijn, hoe voelt dat?

6 minuten leestijd

‘k Zou willen beginnen om op deze plaats de stem van de werkloze zelf te laten horen. In mijn werk kom ik die werklozen nogal vaak tegen. Hier volgt het verhaal van een van hen.

‘Niet leven om te werken, maar werken om te leven? ‘k Heb vroeger wel eens gedacht, dat dat ideaal zou zijn. Het zou je mens-zijn ten goede komen. In het zweet des aanschijns je brood verdienen, zoals de bijbel zegt, is nu niet direct ideaal… Maar je raakt vlug bekeerd, zodra je werkloos wordt, zodra je te horen hebt gekregen, dat ze je niet meer nodig hebben, ‘k Had vorig jaar aan het einde nog al mijn snipperdagen, omdat ik dacht dat ik op mijn bedrijf geen dag gemist kon worden, ‘k Ben nu 48 jaar, 33 jaar had ik daar gewerkt, en toen ineens… Het was wél leven om te werken geweest. Eenmaal op straat leek het me of de muren over me heen donderden. Ik was op slag een paria, een nutteloos ding, alleen maar anderen tot last. Zo voel ik me.


Het interview, dat wij hierbij afdrukken, is ontleend aan ‘Anders omgaan met elkaar’, de vierde injectie van de werkgroep Nieuwe Levensstijl, die in het najaar uitkwam. In aansluiting op de brochure ‘Dienst aan werklozen’ (prijs ƒ 2,50), die de colleges en wijkraden van diakenen met de Nieuwsbrief van september hebben ontvangen, is dit verhaal van een werkloze zeker op zijn plaats. ‘Anders omgaan met elkaar’, al ge noemd in Diakonia van oktober 1976 (pagina 294), bevat soortgelijke verhalen van vertegenwoordigers van verschillende groepen. Er wordt ook aangegeven hoe een kerkelijke gemeente aandacht kan geven aan een groep die met bepaalde problemen heeft te kampen.

Daarnaast treft u er informatie in aan over de aktie Nieuwe Levensstijl totnutoe.

De injectie is te bestellen bij Publi- Vorm, Parkweg 20a, Voorburg, telefoon 070-861779. De prijs is ƒ 3,50 excl. portokosten.


Nu ben ik alweer acht maanden thuis. Mijn wereld is een ruïne geworden. Ik voel me een vreemde in mijn eigen stad Eindhoven, een bedelaar met uitgestoken hand. Anderen die wél zo gelukkig zijn dat ze nog kunnen werken, dat ze nog werk hebben, die werken dapper mee om je minderwaardigheidscomplex op te pompen: je wilt immers niet werken en je bent immers werkschuw. Hij leeft er goed van, fluistert de straat, en dat van onze centen… Ik schaam me rot, Ja, ik weet wel dat dat niet moet, maar ik doe het toch… In het begin durfde ik bijna de deur niet uit, omdat ik dacht dat ze achter mijn rug om zouden gaan kletsen… Zelfs in mijn eigen huis wordt ik schuw. Thuis loop ik mijn vrouw wel eens voor de voeten. Het heeft al een paar keer flink gebotst. Geen van beiden hadden wij dat bedoeld, maar het is ook niet normaal, als je verplicht wordt zo dicht bij elkaar te leven: de godganselijke dag. Ik denk dat niemand in mijn gezicht rechtuit praat. Ik zou het ze allemaal wel eens willen vertellen, hoe het allemaal gekomen is. Ik denk nu weer aan die bewuste dag, toen ik op straat kwam buiten mijn eigen schuld. Reorganisatie heette dat. Ik had geen enkel verweer. Ondertussen heb ik gesolliciteerd op elke oproep, die me wat lijkt. Tot nu toe heb ik steeds nul op het rekest gekregen. Ik denk dat ik al te oud ben en te duur. Kan ik het helpen, dat ik nu uit de pas loop… Ik schaam me soms voor mijn kinderen.

Twee studeren er nog, maar de drie anderen hebben een job en verdienen meer dan ik zelf ooit verdiend heb. Mijn vaderlijke trots is danig aangetast, zo niet helemaal verdwenen. Vroeger was ik de kostwinner in mijn gezin. Nu sta ik met lege handen aan de kant. Een paar weken geleden heb ik nog een paar keer hoop gehad, maar toen ik moest vertellen dat ik 48 was, werd er geknipoogd achter het bureau; een paar dagen later kreeg ik bericht dat er in de vacature voorzien was.

Dit was de 27e keer dat ik bericht kreeg: er is in de vacature voorzien. Gelukkig kreeg ik hier antwoord, maar heel vaak krijg je niet eens een antwoord…

Financieel red ik het voorlopig wel, alhoe-wel… wanneer ik na 2½ jaar in de RWV terecht kom, dan weet ik het nog niet. Jazeker, de werkloze kent al die afkortingen precies: WW, WWV en RWV. Maar als puntje bij paaltje komt zijn het voor mij allemaal mooie aanduidingen van een kwalijke zaak: leven van de bijstand. En dan kunnen ze nog zo betogen dat bijstand een recht is en geen aalmoes, een psychische opdonder is het, die je zo maar niet te boven komt. Laten ze toch ophouden, meneer, om de dingen mooier voor te stellen dan ze zijn.

Eind van dit verhaal. Ik moet u er wel bij zeggen, dat dit geen opgeklopt ver-haal is, dat ik u vertel (om bijvoorbeeld de zaak wat smeuïger te maken), maar de bijna letterlijke weergave van een gesprek, dat ik kortgeleden met deze man had.

Eerder in Diakonia verschenen over dit onderwerp :

H. J. ter Bals, “Werkloos of: vrijgesteld van produktie-arbeid”, juni/juli 1975, pag. 150.

J. Pasveer, “Vormingsweken voor oudere werklozen”, juni/juli 1975, pag. 154.

D. B. van der Waals, “Arnhemse kerken zoeken werklozen op”, juni/juli 1975, pag. 156.

D. B. van der Waals, “De nieuwe levensstijl, de kerk en de werkloosheid in de Zaan”, juni/juli 1975, pag. 158.

P. W. A. de Wit, “Werkloosheid” (Kroniek), februari 1975, pag. 63.

P. W. A. de Wit, “Werkloos toezien” en “Heeft de kerk een taak ten aanzien van werklozen?” (Kroniek), november/december 1975, pag. 317.

P. B. W. Polvliet, “Kerk en werkloosheid in de Zaan”, januari 1976, pag. 4.

M. C. Baart, “Leergeld uit een mislukking”, juli 1976, pag. 177.

P. W. A. de Wit, “Kunnen we iets doen voor werklozen?” (Kroniek), juli 1976, pag. 196.

D. B. van der Waals, “Dienst aan werklozen”.

D. B. van der Waals, “Dienst aan werklozen”.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 1 januari 1977

Diakonia | 52 Pagina's

Werkloos zijn, hoe voelt dat?

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 1 januari 1977

Diakonia | 52 Pagina's

PDF Bekijken