Bekijk het origineel

Een zaterdag in Leusden

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Een zaterdag in Leusden

Indrukken van een toerustingsconferentie

6 minuten leestijd

"Omdat ik aan de beurt was". Met die zes woorden beantwoordt één van de deelnemers aan een toerustingsconferentie de vraag naar zijn motieven om in te schrijven. De andere deelnemers lachen. Voor de meesten een lach van herkenning? De conferenties voor leden van zendingscommissies hebben een langere historie dan het Toerustingscentrum, dat onder meer deze conferenties organiseert. Veel plaatselijke zendingscommissies vinden die toerusting belangrijk en zorgen er dan ook voor dat ieder op zijn of haar beurt een conferentie bezoekt. Overigens organiseert het Toerustingscentrum conferenties voor allerlei groepen gemeenteleden.

Verwachting
Wat verwachten de deelnemers van zo'n conferentie? Bij het begin van deze conferentie bestaat daarover nog niet zoveel duidelijkheid. Ze zijn in elk geval niet zaterdagochtend vroeg van huis gegaan, omdat ze om informatie verlegen zaten.
"Informatie genoeg", klinkt het in alle toonaarden, en ik stel me voor dat diakenen of leden van evangelisatiecommissies niet anders gereageerd zouden hebben.
"Maar hoe bereik je de gemeente er mee; hoe kunnen we de mensen uit hun stoel krijgen? " vraagt iemand. Er wordt instemmend geknikt. Een voorzitter van een zendingscommissie in een middelgrote plaats voegt er eerlijkheidshalve nog aan toe: "Ik ben hier ook om zelf weer wat gemotiveerd te raken."
Inmiddels is het ijs gebroken. Bij aankomst in het Leusdense Dienstencentrum had de koffiekamer — naast het vocht waarnaar het vertrek genoemd is — ook alle gelegenheid tot spontane kennismaking geboden. Deelnemers aan twee conferenties zaten daar nog door elkaar (later tijdens de maaltijd zitten ze gescheiden), de bekende vragen zijn uitgewisseld ("komt u uit X? kent u dan misschien mevrouw Y?") en er is wat rondgelopen ("ik had het Dienstencentrum altijd al eens willen bekijken"").

Praters en zwijgers
Geroutineerd — hoe kan het ook anders als je enkele dagen per week conferenties leidt — ""dirigeert"" mevrouw Germaroel Jonker de kennismakingsronde. De zwijgers weet ze, ook later op de dag, wat aan de praat te houden en de praters maant ze — het is gelukkig zelden nodig — een ander eens aan het woord te laten.
Iedereen zal het wel eens meegemaakt hebben. Het gesprek in de grote kring, vooral bestaande uit woorden van inleider dr. L. Schuurman (hij behoort tot de onstuitbare praters, maar niemand vindt dat erg), afgewisseld door groepsgesprekken.
Alle begin is moeilijk. Zo ook het begin van een toerustingsconferentie. Zo faalt de platenspeler (dat wordt verholpen door de stekker in het stopcontact te steken) en later weet het ding van geen ophouden...
Toch weet dr. Schuurman, die tien jaar voor de zending in Argentinië heeft gewerkt, meteen aller aandacht te trekken.
Hij laat indrukwekkende protestsongs uit Uruguay horen en toont een boek dat in veel landen van Zuid-Amerika verboden is: de latijns-amerikaanse bijbel.

Wie denkt dat de bijbel er bij toerustingsconferenties niet aan te pas komt, heeft het mis. Als het voortreffelijke middagmaal wordt opgediend kan geconstateerd worden, dat de tweemaal dertig deelnemers aan de conferenties (de andere gaat over "'de bijbel, boek voor vandaag") intensief met de bijbel bezig geweest zijn.
De zendingscommissies werden geconfronteerd met Lucas 4:1 9 (".. . Hij heeft Mij gezonden om aan gevangenen loslating te verkondigen en aan blinden het gezicht, om verbrokenen heen te zenden in vrijheid, om te verkondigen het aangename jaar des Heren") en dus ook met het gedeelte uit Leviticus over het jubeljaar.

Nog meer informatie
Dr. Schuurman heeft laten horen hoe sommige christenen in latijns-Amerika deze gedeelten lezen en welke conclusies zij er aan verbinden. In de gespreksgroepjes die daar over doorpraten wordt het bijbelgedeelte (en de uitleg daarvan) al rap op de nederiandse situatie toegespftst.
Zijn er bij ons ook wanverhoudingen? Wat doen we er aan om — zoals één van de protestsongs het verwoordde — "het prikkeldraad weg te halen". Men voelt zich nogal machteloos, zowel ten opzichte van de nederiandse als de latijnsamerikaanse situatie.
Inmiddels is het bij het begin van de conferentie al geuite probleem weer wat groter geworden. Aan de beschikbare informatie zijn nu ook de betrouwbare en onthutsende verhalen van dr. Schuurman over Zuid-Amerika toegevoegd. Maar hoe krijg je ze bij de gemeente?

Andere zorgen
's Middags buigt men zich in kleine groepjes over die vraag. Komt de zendingscommissie wel toe aan bezinning op samenlevingsvragen en theologische ontwikkelingen? Hoe komt het dat dit niet gebeurt? (want de grote meerderheid blijkt de eerste vraag negatief te beantwoorden).
Wat doet de zendingscommissie aan het "bewoonbaar maken van de wereld"?
Veel commissies vergaderen niet elke maand of zijn, als ze dit wel doen, te druk met financiële problemen. Afhankelijk van de wijze van inning van de zendingsgelden hebben sommige commissies meer, andere wat minder zorgen om het landelijk vastgestelde quotum (omslag per gemeente) bij elkaar te krijgen.

De laatste vraag levert nog de meeste problemen op. Wellicht omdat niet iedereen het als een (of hèt) zendingsdoel ziet de wereld bewoonbaar te maken? In een forensengemeente in het Rijnmondgebied blijkt men er iets van begrepen te hebben.
Daar bemoeit de zendingscommissie zich met de leefomstandigheden van buitenlandse werknemers en hun gezinsleden.
Maar met dit voorbeeld kan de zendingscommissie van Geesteren en Gelselaar nog niet aan de gang...
Als om half vijf alleen de naambordjes zijn achtergebleven bedenk ik, dat de deelnemers nog heel veel zelf zullen moeten invullen eer ze de gemeente uit de stoel krijgen.

Weinig spectaculair — die woorden slaan zeker niet op elk, maar toch wel op dit dagje Toerustingscentrum. Maar daarom was het nog niet automatisch onbelangrijk. Eén van de tot dan toe vooral luisterende deelnemers vertrouwt na afloop een ander toe: "Ik zal toch mijn krant eens beter gaan lezen !" De inleider — die meent dat er mensen zijn die meer in de krant en minder in de bijbel moeten lezen, zo goed als er mensen zijn voor wie het omgekeerde geldt — zal er in elk geval blij mee zijn.


Fotobijschriften
Alle begin is moeilijk...
Alles staat klaar voor ontvangst
Bij aankomst moet de eigen naam worden opgezocht
In de pauze is er gelegenheid lectuur aan te schaffen
In de kring...
De koffiekamer speelt een belangrijke rol

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van woensdag 1 maart 1978

Kerkinformatie | 32 Pagina's

Een zaterdag in Leusden

Bekijk de hele uitgave van woensdag 1 maart 1978

Kerkinformatie | 32 Pagina's

PDF Bekijken