Bekijk het origineel

C van onderwijs

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

C van onderwijs

3 minuten leestijd

Jan Willem zegt dat hij openbaar is en ik christelijk. Daarom zitten we ook op andere scholen. Is christelijk: bidden en naar de kerk gaan, pap? — Deze vraag moet ik als zesjarige aan mijn vader hebben voorgelegd. Hij moet daar, volgens overlevering, met een knipoog naar m 'n hoofdschuddende moeder op gereageerd hebben: Ja jongen, want wij zijn het vrome volk in U verheugd...
Natuurlijk kreeg ik ook wel een kinderlijk juist en ernstig antwoord van hem, waar ik het goed mee kon doen. Zo was mijn vader ook. Dit voorval komt me in gedachten, omdat zijn eerste antwoord, ofschoon grappig en voor grote mensen bedoeld, een diepe kern van waarheid bevatte, die, vragenderwijs, op nu slaat: Zijn we nog wel dat vrome volk in U verheugd? (excuus, dat me dit niet loslaten wil).
Het lijkt wel eens twijfelachtig als je hoort, dat er christelijke scholen bestaan, waar leraren zeggen de dag niet met gebed te kunnen beginnen. Of waar de godsdienstles, van oudsher het "eerste vak", in de mist dreigt te komen, dan wel er al in gekomen is.
Veelbetekenende symptomen, gelukkig nog geen regel, die onder meer tot de crisis der zekerheden kunnen worden teruggevoerd. We weten het allemaal niet zo goed meer.
In dit klimaat van onzekerheden, heilzaam ook, wie zal dat ontkennen, bereikt het christelijk onderwijs in Nederiand zijn honderdjarig bestaan. Bevochten door voormannen als Lohman, Kuyper, Elout van Soeterwoude en kleine luyden als die onbekend gebleven gereformeerde schoenmaker in een Gronings dorp, die er de helft van zijn (liberale) klanten door verloor Gezegend met een voortdurende groei, waardoor het basisonderwijs in 1978 voor tweederde uit confessionele scholen bestaat. Buiten de grenzen is men jaloers op ons.
Dankbaar vieren mag dus best, maar met de blik vooruit, zoals voortrekker drs. Titus M. Gilhuis van de Unie School en Evangelie ons terecht voorhoudt. Dat betekent: geen probleemloze viering. Want wat vroeger vanzelfsprekend was, lijkt nu iets van een impasse te krijgen. Alles cirkelt om de vraag: Hoe maken we de C van ons bijzonder onderwijs in 1978 waar? In onze samenleving, veelvormig, orkaanachtig, chaotisch, ingewikkelde doolhof, enfin, u kent de termen. Waarin christenen onderling at meer van mening lijken te gaan verschillen hoe je daarin, vanuit de omgang met de bijbel (hébben we die?), je weg moet zoeken. Een griezelige puzzel, die maar niet wordt opgelost.
De Unie zegt at jaren: bezinnen. Het 28-ste cahier daarover rolde al van de pers (wordt er voldoende mee gewerkt?). Gezin, school, kerk, vroeger een natuurrelatie, moeten elkaar om hulp vragen. In onze kerken werd daarvoor het project "Grensverkeer tussen gezin, school, kerk"ontworpen (wat doen we ermee?).*)
Want je kunt natuurlijk niet eeuwig blijven bezinnen. De C moet waargemaakt worden.
Oók, als christelijke scholen voor honderd procent uit buitenkerkelijke kinderen blijken te bestaan (wat doet dan de evangelisatie?). Bij alles is eerste voorwaarde "een vroom volk in U verheugd". Dat ook zo functioneert, mèt consequenties! Daar zijn jongeren, juist nü, op aanspreekbaar. Dan kunnen bij de uitwerking van die C best eens fouten gemaakt worden. Als dat wat er achter steekt maar waar en echt is. En als we elkaar daar maar altijd op aan kunnen blijven spreken.

*) Special Kerkinformatie nr. 72.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van woensdag 1 maart 1978

Kerkinformatie | 32 Pagina's

C van onderwijs

Bekijk de hele uitgave van woensdag 1 maart 1978

Kerkinformatie | 32 Pagina's

PDF Bekijken