Bekijk het origineel

Gemeentebestuur kan niet meer om diakonie heen

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Gemeentebestuur kan niet meer om diakonie heen

5 minuten leestijd

Voortbordurend op het artikel in het vorige nummer ”Diakonie kan niet meer om gemeentebestuur heen” ontstond vanzelf de omgekeerde titel. Het hangt echter wel voor een groot deel van de diakonie zelf af of het gemeentebestuur niet om haar heen kan.

Het gaat hier om de decentralisatie van het welzijnsbeleid en de daarmee samenhangende welzijnsplannen, die in elke burgerlijke gemeente opgesteld moeten worden. Het gemeentebestuur dient telkens voor een periode van vier jaar een plan te maken, waarin aangegeven wordt hoe ze inhoud en vorm wenst te (laten) geven aan het welzijnswerk in de gemeente. Deze plannen blijven vierjarenplannen. Ieder jaar schuif je een jaar op. Aan de hand van een terugblik (wat is er wel of niet gerealiseerd van de plannen), nieuwe ontwikkelingen, etc. kan het beleid worden bijgestuurd.

”Samen welzijn” heet een discussie-nota over het welzijnsbeleid van de CDA-fractie in de gemeenteraad van Arnhem. Deze titel geeft goed de bedoeling van de decentralisatiegedachte weer. Welzijn, daar gaat het om. Maar dat heb je niet in je eentje, dat is een gezamenlijk iets.

Voorzover je dingen, die een bijdrage leveren aan het bevorderen van dat welzijn, kunt plannen en organiseren kan dat in een welzijnsplan opgenomen worden. Samen kun je daarover denken, samen kun je die plannen opstellen en samen kun je die plannen uitvoeren.

Het gemeentebestuur staat veel dichter bij de situatie ter plaatse dan de provinciale of de rijksoverheid. Het kan daarom beter op de hoogte zijn van de plaatselijke omstandigheden en behoeften. Terecht wordt hieraan dan ook een belangrijke plaats toegekend als het gaat om het welzijnsbeleid en de welzijnsplanning in de gemeente.

Vergeten groepen

In de regelingen staat dat de bevolking, of groepen uit die bevolking, in de gelegenheid gesteld moet(en) worden mede inhoud te geven aan de welzijnsplanning. Het gemeentebestuur is dus verplicht aan ieder die dat wil inspraak te geven.

Terecht, vinden we. Immers, wie voeren naast beroepskrachten een belangrijk deel van het welzijnswerk uit? Dat is de vrijwilliger, dat bent u. Dat zijn nog zoveel anderen, die hun vrije tijd ter beschikking stellen in dienst van het welzijn van jeugd, bejaarden, minderheidsgroepen, emancipatiegroepen etc. Mensen die zich inzetten voor een leefbare samenleving, voor een zo goed mogelijke vormgeving van het eigen woon-, werk-en leefklimaat. Mensen die beter dan wie ook kunnen zeggen wat er ontbreekt om te kunnen komen tot meer welzijn.

Er is nog een groep die het eigenlijk het allerbeste kan zeggen: dat is de groep die steeds maar weer achteraan komt, nooit eens de kans krijgt voor zichzelf op te komen.

Voor de diakenen is het een eerste opdracht deze groepen in de eigen samenleving op te sporen en voor hen op de bres te staan als het gaat om de verdeling van de koek.

Geld te halen?

Het gemeentebestuur kan daar niet omheen bij de inspraak rond de welzijnsplanning. Of toch wel? Wanneer een diakonie geen interesse heeft bij deze zaken en nooit iets van zich laat horen, dan kan de gemeentelijke overheid om die diakonie heen. Maar laat de overheid zich niet blij maken: zulke diakonieën zijn er in ons land niet als het om een zo belangrijke zaak als welzijn gaat.

Komen de meeste diakonieën op deze zaak af omdat ze denken dat er geld te halen is? Welnee, natuurlijk om op te komen voor die mensen en die groepen die zelf niet ”aan de bak komen”.

Om op te komen voor hen die geen helper hebben, voor hen die niet gehoord worden, bijv. omdat ze anders leven dan wat ”normaal” genoemd wordt.

Of vergissen we ons…?

Brief en gesprek

Geldermalsen, een gemeente in de Betuwe. Per 1 januari 1978 groeide deze plaats opeens aanzienlijk door een gemeentelijke herindeling.

Elf diakonieën van elf hervormde gemeenten vielen van de ene op de andere dag onder dezelfde burgerlijke gemeente. De welzijnsplanning, aan de orde gesteld op een vergadering van het streekverband van diakonieën, was aanleiding voor een vergadering van diakenen uit die elf diakonieën.

Men besloot om gezamenlijk een brief te schrijven aan het college van burgemeester en wethouders. Aan het college is o.a. gevraagd:

— de diakonieën te betrekken bij het opstellen van het welzijnsplan;

— aan te geven waar het college prioriteiten denkt te leggen;

— aandacht te hebben voor groepen die tussen wal en schip dreigen te geraken.

En zie, het college schrijft een nette brief terug met daarin de toezegging de diakonieën op de hoogte te zullen houden van de ontwikkelingen en te gelegenertijd ook graag tot een gesprek over deze materie bereid te zijn. Dit gemeentebestuur kan niet meer om de diakonie heen.

Inmiddels heeft de gemeente Buren een soortgelijke brief ontvangen van de hervormde diakonieën in die gemeente.

Heeft uw diakonie hier al iets aan gedaan?

Informatie over deze welzijnsplanning kunt u zeker krijgen op het kerkelijk bureau in uw provincie.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van maandag 1 mei 1978

Diakonia | 32 Pagina's

Gemeentebestuur kan niet meer om diakonie heen

Bekijk de hele uitgave van maandag 1 mei 1978

Diakonia | 32 Pagina's

PDF Bekijken