Bekijk het origineel

Kroniek

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Kroniek

18 minuten leestijd

Toch nog even over de zomerconferentie

Wat een feestelijk en hoopgevend gebeuren daar in Noordwijkerhout. Hen enthousiaste schare diakenen, die hun 50e zomer conferentie op bijzondere wijze vierden.

Die voorts spontaan heel wat materiaal aandroegen voor het project ”Samen beleid maken”. U kunt daar in dit nummer uitgebreid over lezen.

Er waren enkele mensen voor wie de ligging van ”de Leeuwenhorst” (helemaal in het uiterste westen van het land) wat lastig was. ’t Bleek soms een hele reis. Ik heb er óók enkele uren over gedaan.

Maar weet u wat het is? In het centrum des lands is nergens zo’n oord beschikbaar!

Met zoveel ruimte en met zoveel praktische en gezellige mogelijkheden. En dan: prima kamers, lekkere bedden, uitstekende maaltijden … Dat is niet het belangrijkste natuurlijk, maar het zijn toch zaken die een rol spelen, ook in een diakenleven.

Daarom ligt het in het voornemen volgend jaar wéér naar ”de Leeuwenhorst” te gaan. Noteert u maar vast: vrijdag 25 en zaterdag 26 mei 1979 (dus direct na Hemelvaartsdag). Nu we het toch over data hebben: het resultaat van ”Samen beleid maken” wordt dit jaar gepresenteerd op de algemene diakonale vergadering. Die wordt nu eens niet in Utrecht gehouden, maar in de prachtige Westerkerk in het hartje van Amsterdam. Hoewel alle diakonieën daar bericht over krijgen, trek toch uw agenda maar en noteer het vast: ”zaterdag 14 oktober naar Amsterdam!”

Het duiveltje op het persbureau

Kort voor de vakanties werd door het persbureau van de Hervormde kerk een berichtje het land in gestuurd over de samenstelling van de nieuwe commissie Werelddiakonaat van de GDR. Zo’n mededeling wordt dan later door allerlei bladen overgenomen. Dat is mooi, want daar geeft dit bureau z’n bulletin voor uit.

Maar deze keer kwam het beruchte ”zetduiveltje” in actie. Zo lazen we in het bulletin en derhalve in verschillende bladen dat ene heer B. Os de nieuwe voorzitter is. Genoemde heer heet echter geen Os maar Bos. Latinisten onder ons zullen het met mij eens zijn dat dat wel wat anders is.

Gelukkig maar voor het werelddiakonaat.

De inkomsten van het werelddiakonaat

In dit verband is het plezierig mee te kunnen delen dat in de inkomsten van het werelddiakonaat in de eerste vier maanden van dit jaar ƒ 300.000,— hoger lagen dan in dezelfde periode van 1977. Een duidelijk gunstige ontwikkeling.

Natuurlijk, werelddiakonaat (en diakonaat in het algemeen) is méér dan geldwerving! Toch lijkt het me een bemoedigend teken.

Onbetaald werk

In aansluiting op een bericht in de vorige Kroniek deel ik nog mee dat inmiddels de mogelijkheden voor werklozen om onbetaald werk te doen vergroot zijn. Wel zijn er bepaalde regels waaraan men zich moet houden om de uitkering niet in gevaar te brengen.

Die regels staan in een folder van de Federatie van Bedrijfsverenigingen en het Voorlichtingscentrum sociale verzekering. Dit vouwblad kan men krijgen op alle GAK-kantoren, bij de arbeidsbureaus en verder bij een aantal bedrijfsverenigingen en sociale diensten.

Aalten

De diakonie van Aalten gaf deze zomer een bijzonder aardig ”Diakonaal verhaal” uit bestemd voor de gemeenteleden. Het boekje (40 pag. met illustraties) is van buitenaf geïnspireerd. Plezierig, want zo helpen we elkaar met suggesties.

Ik noem iets uit de inhoud: wat is een diaken / wat doet een diaken / gemeente-diakonaat / autodienst / tafeltje-dekje / gezinsverzorging en maatschappelijk werk / bejaardenwerk / kerktelefoon en bandrecorderdienst / recreatie werk / kampweken / werelddiakonaat / voorlichting / geld / beleid / plaatselijke adressen / jaarrekening 1977 en begroting 1978.

Bovendien een duidelijk appèl op de gemeente om wat met dit boekje te doen en om bij vragen of nieuwe ideeën niet te aarzelen om met een der diakenen contact op te nemen. U ziet wel dat het niet mis is en mijn respect aan de diakenen in Aalten met deze bijzonder handige uitgave.

Toch wil ik ook een paar punten van kritiek noemen.

a) Kr wordt hier de term gemeente-diakonaat gebruikt voor bezoekwerk aan leden die geholpen moeten worden … enz. door de diakonie. Dit vind ik een verwarrende term. Onder gemeente-diakonaal verstaan we toch het diakonaal handelen van de gemeente leden zelf. In dit geval lijkt de diaken te weinig stimulator van de diakonale gemeenschap.

b) De landelijke adressenlijst op pag. 36 is verouderd. Zo’n Hervormde Kinderzorgbond in Utrecht bestaat al ruim tien jaar niet meer, de Reclassering zetelt tegenwoordig in Den Bosch enz. Maar dat is allemaal bij een herdruk te verbeteren. Overigens vind ik de vermelding van de ”Blijf van m’n lijf”— huizen in de regio weer zeer actueel.

Ik onderstreep tenslotte nog twee passages uit dit boekje:

1. De collecte neemt in de liturgie de plaats in van het dankoffer, daarom zullen wij altijd collecten weren die niet in de eredienst thuishoren.

2. Dat dit hoekje mag bijdragen tot een nog diakonaler gemeente en tot het gebed dat Hij (onze Heer) ons op deze weg wil blijven voorthelpen.

Met genoegen kondig ik dit soort publicaties aan. Als nieuws maar ook als stimulans voor anderen.

Watergraafsmeer

Vraag ik aan m’n dochtertje waar Watergraafsmeer ligt. Nooit van gehoord, zei ze. Zeker in Friesland.

Zo gaat dat. zelfs onder de rook van Groot-Amsterdam. Ik geloof dat niemand meer aardrijkskunde op school leert!

Toch is dat deel van Amsterdam, dat Watergraafsmeer heet, bepaald niet weg te cijferen en de Hervormde gemeente daar timmert om de week aan de weg met haar blad ”De kerk in het midden”. Altijd weer met een ”diakonaal bulletin” dat overigens al langer bestaat dan het blad zelf.

Deze keer o.a. over het diakonaal aetiefonds van de gemeente, dat in 1960 werd opgericht met de bedoeling om d.m.v. periodieke bijdragen de diakonie een vast inkomen te verschaffen. Daar is de jaren door heel wat mee gedaan. Maar intussen werd het geld minder waard en liepen de inkomsten terug. Vandaar dat deze diakonie een beroep op de gemeente doet om weer eens bij te springen. Zij suggereert trouwe gevers hun bijdrage te verdubbelen en zij raadt de nooitgevers aan toch ook eens wat te doen. Al is het maar ƒ 1,— per maand, liefst per automatische giro.

Idee om te onthouden.

Waddinxveen

Einde van dit jaar verschijnt bij voldoende belangstelling voor rekening van de betreffende kerkvoogdij ”De kerkgeschiedenis van Waddinxveen” over de jaren 1233–1657, geschreven door kerkarchivaris C. Neven. Het belooft een fraaie uitgave te worden van 160 pagina’s, met illustraties. De baten zijn voor de restauratie van de Brugkerk. Bij voorintekening is de prijs ƒ 35,—, daarna ƒ 39,50. Titel: ”Omme ’t woort Gods”.

De diakonie attendeerde ons op deze uitgave in het bijzonder i.v.m. het hoofdstuk Om het Saxken, waarin over de strijd tussen kerk en overheid; ”Gouden eeuw?”; Hier komt geen diakonie!’ De eerste diakenen; kermisloten enz.

Verdere inlichtingen bij de heer J. L. Brouwer, Tcsselschadelaan 54.

Klachten over de politie?

Het zal de meeste lezers niet bekend zijn dat er de laatste tijd in Nederland bureaus zijn, waar men kan gaan praten wanneer men meent te moeten klagen over het optreden van politie, officier van Justitie, advocaten enz.

Op zichzelf geen gek idee, want fouten worden overal gemaakt en het is juist in deze sector van de maatschappij voor de gewone burger bijzonder moeilijk om te weten waar en hoe hij moet aankloppen.

Er zijn thans vijf van dergelijke bureaus, waar spreekuur wordt gehouden. Aangezien die overal verschillend zijn geef ik hier onder de adressen en telefoonnummers.


KLACHTENBUREAUS

ROTTERDAM: Eendrachtsweg 69, tel. 010-136428

DEN HAAG: Surinamestraat 19, tel. 070-469608

GRONINGEN: Zuiderdiep 17, tel. 050-183130

LEEUWARDEN: Tramstraat 10. tel. 05100-51330

AMSTERDAM: (alleen voor klachten over de politie) Rozengracht 6, tel. 020-258000.


Belasting-truc

”U kunt ook geven met een girobetaalkaart of betaalcheque. Kunt hel bedrag aftrekken voor uw inkomstenbelasting. U kent deze belastingtruc toch?”

Dat lees ik in de diakonale rubriek van ”Hervormd Wageningen”. Het bericht vervolgt met: ”Zij die inkomstenbelasting betalen en meer dan 1% giften geven per jaar (komt u al aan toe met de vrijwillige bijdrage aan de kerk), mogen dat meerdere van hun inkomsten aftrekken. De ”belasting” betaalt dan al gauw een 40–60% terug, zodat u dàt extra kunt geven. U laat dus de belasting uw gift verhogen. Deze manipulatie is niet alleen wettelijk toegestaan, het is juist de bedoeling om op deze wijze het geven te bevorderen”.

Het woord ”true” is hier natuurlijk niet terecht gebruikt. Je denkt daarbij aan een handigheidje, een foefje. Dat zal diaken Germing wel niet bedoelen. De titel zal gebruikt zijn om de aandacht te trekken. Van daar dat ik hem heb overgenomen.

Zonder dat u zich op de grens van het betamelijke gaat begeven is het nuttig zulke tips door te geven. Er kan veel méér aan de kerk en aan de dienst van de kerk worden besteed. Niet iedereen schijnt dat te weten.

Goed nieuws voor slechtzienden: de televisieloep

Er bestaat in Nederland een Stichting Aktiefonds Televisieloep. Die streeft ernaar slechtzienden met een sterk verminderd gezichtsvermogen weer in staat te stellen tot lezen en schrijven. Erg veel betrokkenen weten namelijk niet dat er vaak toch nog een mogelijkheid is wanneer de optische middelen falen: de televisieloep.

Alleen maar uiterlijk heeft de televisieloep met een gewoon tv toestel te maken. Het is een apparaat dat speciaal ontwikkeld is om slechtzienden de mogelijkheid te bieden weer te kunnen lezen en zelfs te schrijven. Ook het bekijken van afbeeldingen behoort hierdoor weer tot de mogelijkheden. In feite is het dus een enorm ”vergroottoestel”, waarbij zelfs de kleine letters uit het spoorboekje kunnen worden gelezen.

Het initiatief tot een en ander werd genomen door zuster Riet Roseboom, die zelf slechtziende, door deze televisieloep een nieuwe wereld voor zich zag opengaan. Zij geeft ook graag lezingen over het werken met dit apparaat.

Voor diegenen die meer willen weten: genoemde stichting is gevestigd op Joh. de Wittlaan 129-II. Arnhem, tel. 085-431096.

Ook Joost was diaken

Onlangs zat ik bij een bespreking waarin het ging om de samenwerking tussen hervormde en gereformeerde diakenen. Een nummertje dat het altijd wel doet.

Iemand merkte toen op: ”Waarom vergeten we altijd weer de diaken uit de kleinere kerken?” Waarop een ander antwoordde: ”die hebben geen diakenen”. Als je dat hoort verbaas je je toch wel over de vrucht van zoveel jaren oecumene.

Neem de christelijke gereformeerden. Geen diakenen? Fijne mensen! Neem de remonstranten. In hun laatste algemene vergadering stelden ze een landelijke diakonale commissie in, die als opdracht heeft ”zicht” te houden op alles wat er op diakonaal terrein in de gemeenten en kringen gebeurt. Lutheranen? Ik heb heel wat diakenen uit die kerk meegemaakt. Ze kwamen regelmatig op onze (hervormde) conferenties. Doopsgezinden? Ik heb er weinig contact mee. Wel weet ik dat Joost van den Vondel daar al diaken was.

Fr zijn meer diakenen dan u denkt.

Christenen in Oost-Europa

Onlangs organiseerde de Furopa-commissie van de Nederlandse protestantse kerken, waarin ook de GDR samenwerkt, te Utrecht een informatiedag over kerken en christenen in Oost-Europa.

De eerste inleiding werd gehouden door prof. dr. J. de Graaf die de sociale en culture le situatie in Oost-Europa besprak.

De tweedeling van Europa in Oost en West is niet van de laatste tijd. Het slavisch deel heeft altijd al een eigen geschiedenis gehad. Prof. De Graaf herinnerde ook aan de democratische samenleving van het oude Rusland, waaraan door de langdurige mongoolse overheersing een eind kwam.

De situatie in Oost-Europa is niet overal gelijk. De grootste liberalisatie kent Hongarije, een land waar het nogal goed gaat. Ondanks alle druk van de door de communistische partij overheerste staat op de bevolking om zich aan de ideologie van het marxismc/leninisme aan te passen heeft men kans gezien binnenshuis, in het gezin de rust te bewaren.

Over de kerkelijke situatie in Oost-Europa sprak dr. J. A. Hebly. Als maatstaf voor de ruimte die de kerken hier wordt geboden dient in eerste instantie de ruimte die de regering van de USSR aan de Russisch-Orthodoxe kerk toestaat. Dit heeft voor andere kerken grote problemen opgeleverd. De orthodoxen hebben lange erediensten, waarin ook het geloofsonderricht aan z’n trekken komt. Voor lutheranen, baptisten enz. is er méér behoefte aan jeugdwerk, catechese en andere activiteiten.

In Hongarije ontwikkelt zich de situatie in gunstige zin. De protestantse kerken hebben daar onlangs een eigen boekwinkel geopend. Ook in de DDR is van een positieve ontwikkeling sprake. De kerken hebben zelfs enige zendtijd gekregen voor radio en de t.v. De middag werd besteed aan groepsgesprekken met de inleiders. Zo’n 120 deelnemers namen aan de gesprekken deel. Gezien de belangstelling en de prettige reacties ligt het in de bedoeling voorjaar 1979 opnieuw een dergelijke bijeenkomst te organiseren. Inmiddels is over genoemde informatie-dag een mapje verschenen, waarin o.a. de twee inleidingen zijn opgenomen. Te bestellen bij het ADB, postbus 2211 te Leusden.

Kort

In ”Hervormd Schiedam” kwamen wij een bijzonder aardige foto reportage tegen van een vakantieweek met gehandicapten in het Roosevelthuis. ”Samen hebben 73 mensen een fantastische week beleefd”.

In Ruurlo roepen de diakenen automobilisten op. die zo nu en dan bejaarden of anderen willen vervoeren die een zieke huisgenoot in b.v. het ziekenhuis willen bezoeken. Intussen heeft de ”diakonale rondgang” in Aalten in eerste instantie al ruim ƒ 15.500,— opgebracht.

In het kerkblad van de hervormde gemeente van Doorwerth-Heveadorp stond een uitvoerig verslag over een wijkavond over het diakonaat. Ook het werelddiakonaat kwam uitgebreid aan de orde. Jammer dat de opkomst zich tot ruim 30 gemeenteleden beperkte.

In Bergum roepen de diakenen in de vakantietijd vrijwilligers op om zo nu en dan wat hand en spandiensten te verrichten bij de gezinsverzorging.

In ”Herformd Fryslan” wordt geklaagd over de brief die de Synode uitzond met betrekking tot de Oecumenische Ontwikkelings-Coöperatie. ”Mager hoor, die brief!” Bij de EDCS gaat het niet om giften, zoals bij zending en werelddiakonaat, maar om leningen aan mensen die goede plannen hebben, die energie hebben om wat te beginnen en de mogelijkheden om er wat van te maken. In de hervormde gemeente van Wijchen is besloten tot een stage periode voor de belijdeniscatechisanten. Kr komt een stagecommissie bestaande uit jeugdouderling, ouderling-kerkvoogd, diaken, predikant en een paar catechisanten.

In Oegstgeest is de Pauluskerk op zondag voortaan altijd toegankelijk voor rolstoelgebruikers. Er staat namelijk steeds iemand bij de ingang die in enkele seconden een oprijbrug kan uitleggen. (Ik dacht: als het nou zo makkelijk gaat, waarom ligt ie er dan niet altijd?).

Wist u dat de remonstrantse diakonie van Groningen eerst in 1908 is ontstaan? Aanleiding was het feit, dat een vermogend ingezetene een flink bedrag naliet voor (o.a.) deze diakonie. Maar die bestond niet! Met haastige spoed is er toen een opgericht.

Baas in eigen huis

In een Grieks theater zitten, dat zo’n twintig eeuwen oud is, en daar een (gevonden) Duitse krant lezen, die zo’n twintig dagen oud is, schijnt een vreemde combinatie. Toch gebeuren zulke dingen en je gaat dan stukken lezen die je anders wellicht zou overslaan.

Zo viel mijn oog op het verhaal van een Duitse bisschop, een zekere dr. Hans Wölber, die een pleidooi voerde voor een aantal televisie-loze uren in zijn land. Hoewel ik genoemde bisschop noch van gezicht noch van naam ken, vond ik hem opeens een heel sympathieke man.

Want ik realiseerde me dat ik hier — nogal ver weg bij u vandaan — in geen weken t.v. had gezien zonder het gevoel iets te hebben gemist!

Ik dacht even terug aan de vele mij bekende straten in Nederland, waar het blauwe oog je ’s avonds achter ieder raam aanstaart. Het gebeurt bij mij thuis vaak ook zo. Voor de een is het Kojak, voor de ander de Illusionist, voor de derde Claudius of het Schandaal-in-Washington-deel-zoveel. Kr is altijd wel wat.

En wanneer ik dan eindelijk eens even naar Kerkepad wil kijken is er uitgesproken voetbal op een ander net.

Ik herinnerde me opeens hoe we, een paar maanden terug, de datum voor een diakonale vergadering moesten vaststellen. Iemand merkte op: die avond is niet geschikt, dan is er voetballen op de t.v.

Begrijpt u me goed. Ik ben blij dat er t.v. bestaat en dat er zo nu en dan een goed, nuttig, plezierig of vrolijk programma is. Maar ik word wel eens bang voor de enorme invloed die van dit medium uitgaat. Dat het onze samenleving en ons gezinsleven (met inbegrip van de tijd voor huiswerk en de slaaptijd van kinderen!) zó in z’n greep heeft gekregen dat er bijna niet meer aan te ontkomen is. Dat het ons ook in maatschappelijk en politiek opzicht zó bespeelt dat we geneigd blijken onze eigen inzichten ondergeschikt te maken aan die van de een of andere verslaggever, die tenslotte ook weer door ”links” of ”rechts” betaald wordt…

Maar het ging over die televisie-loze uren. Wat zouden ze nuttig zijn. Even tijd om anders te leven. Jezelf te zijn, werken, lezen, spelen. Baas zijn over je eigen leven en over je eigen tijd. Baas zijn in je eigen huis. Niet meer van uur tot uur opgehangen te worden aan de grillen van de smaakmakers in het Gooi.

Nu beschikken we natuurlijk over een probaat middel: de knop afzetten. Lekker alles uit.

Maar dan komt opeens het magere stemmetje van uw jongste: ik wou net naar de fabeltjeskrant kijken…

Misschien heeft die Duitse bisschop toch wel gelijk om de t.v. zo nu en dan eens een paar uur te laten zwijgen. Wat mij betreft soms een avond. Dan kunnen we weer gaan ontdekken wat we zelf waard zijn. Alleen en samen.

Gezinsweek 1978

De interkerkelijke gezinsweekcommissie deelt mede dat de gezinsweek dit jaar valt in de periode van 15 t/m 22 oktober.

Er komt een gezinsweekboekje uit met als titel ”Gevoelens en gevoeligheden in en om het gezin”. De prijs is ƒ 4,50, mits besteld via postrekening 54.98.35 van de Gezinsweekcommissie te Driebergen. Na verschijnen van dit boekje hopen we op de inhoud terug te komen.

Op zaterdag 2 september a.s. wordt te Nijkerk vanaf 10 uur v.m. een instructiedag georganiseerd voor hen die met dit boekje willen gaan werken. Inlichtingen bij de Gezinsweekcommissie, Horst 5, Driebergen, tel. 03438-2010.

Ontwikkelingslanden

Lezers, die geïnteresseerd zijn in de ontwikkelings-problematiek, wijs ik (als uitzondering) op twee artikelen van drs. L. J. Hogebrink, van de Hervormde raad voor overheid en samenleving/ROS, in het juni-nummer van ”Voorlopig”. Ze zijn kort en krachtig.

In het eerste ontleedt de schrijver vijf visies op de ontwikkelingsproblematiek: de kapitalistische, die van de VN, de verandering van structuren, bewustwording en self reliance. In het tweede stelt hij de vraag naar de plaats van de kerken.

Jammer dat dit blaadje zo duur is. Een los nummer kost ƒ 4,70 + porto (Uitgeverij Meinsma te Delft). Maar misschien kan de ROS wel voor overdrukken zorgen. En gelukkig bestaan er ook nog openbare leeszalen.

”Are you a priest?”

Het is vandaag bijzonder warm. Het is zondag en in het Siciliaanse dorp waar ik op het ogenblik ben stapte ik vanmorgen een klein kerkje binnen.

Bij de deur werd ik staande gehouden door een zomers gekleed heer, die mij toefluisterde: ”Are you a priest?” Bent u misschien een geestelijke?

Enigszins verbaasd antwoordde ik ontkennend. Trouwens, wat doet dat er toe? Maar hij vertelde van de problemen. De plaatselijke pastor was plotseling ziek geworden. De mevrouw die alles in de kerk pleegt te regelen was van de trappen van het altaar gevallen en naar het ziekenhuis gebracht. Bovendien was er een invallend organist. Als er niet een toevallig-met-vakantie-zijnde geestelijke langs zou komen kon de dienst nauwelijks doorgaan.

Even speelde ik met de snode gedachte toch maar een toog aan te trekken en mij een stola om te hangen … Zijn we tenslotte zo’n tweeduizend jaar geleden ook niet zó begonnen? Terwijl het magere klokje luidde voegde ik me toch maar tussen de schaarse kerkgangers.

Weet u wat we gedaan hebben? Samen als gemeenschap bedenken welke liederen we wilden zingen en welke gebeden we zouden zeggen. En zo is het toen gebeurd. Een preek was er natuurlijk niet bij; daar was niemand op voorbereid.

Vóór de gezamenlijke zegenbede baden wij (ik vertaal kreupel): ”dat wij niet alleen met onze lippen, maar ook in onze gedragingen Uw lof verbreiden, door ons aan Uw dienst te wijden”.

Toen werden de kaarsen gedoofd, het orgel speelde nog wat na en we stapten in het da verend zonlicht.

”A very short service” zei een Engelse dame tegen me in het portaal. Ik keek op m’n horloge. Het had nog geen half uur geduurd. ”Maar zonder priester gaat het toch best een keer zó?”

”Of course!” was haar antwoord. Natuur lijk. En we wensten elkaar een prettige zondag toe.

Nu hier op een bank in het park overdenk ik alweer wat ik binnenkort in ”Diakonia” zal schrijven. Vandaar dat ik dit verhaaltje nu noteer. Als een herinnering aan de vakantie en als een poging weer hoopvol aan de slag te gaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 1 juli 1978

Diakonia | 32 Pagina's

Kroniek

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 1 juli 1978

Diakonia | 32 Pagina's

PDF Bekijken