Bekijk het origineel

Ondanks 'Poolse Landdag' heel wat gepresteerd

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Ondanks 'Poolse Landdag' heel wat gepresteerd

Deputaten Oecumene Binnenland

6 minuten leestijd

Oecumene binnenland' is de naam voor een kerkelijke taak met vele aspecten. Die aspecten lopen nogal uiteen en daarom is het gelijknamige deputaatschap (in 1972 ontstaan uit de samensmelting van zes kleine deputaatschappen) nooit een hechte eenheid geworden. Pogingen om de destijds geformeerde taakgroepen zo nu en dan in één vergadering bijeen te brengen 'maakten dat de uitdrukking Poolse Landdag in 'oecumene binnenland' een nieuwe vulling kreeg', zo wordt aan de synode gerapporteerd . ..
Er zijn vijf taakgroepen: Reformatie-Rome, Samen op Weg, Eenheid onder gereformeerde belijders. Oecumenische Actie, Adviezen aan kerkeraden en classes inzake eenheid.

Reformatie-Rome
Deze taakgroep volgde aandachtig de ontwikkelingen van de Nederiandse r.k. keri<provincie. Zo rappxDrteren deputaten over de nieuwe aartsbisschop van Utrecht:'... dat onder zijn leiding de r.k.-kerk in Nederland zich in verband met de geloofsmoeilijkheden van velen vooral toelegt op de zorg voor eigen leden. Er is bezinning op de catechese voor jongeren en volwassenen, op de geloofsoverdracht aan kinderen. Bisschoppen en theologen houden zich samen bezig met het 'hoe' en het 'wat' van het geloven.'
De meeste aandacht van de taakgroep gaat echter uit naarde door Rome in 1975 uitgegeven richtlijnen voor oecumenische samenwerking op regionaal, nationaal en plaatselijk vlak. De taakgroep concludeert daarover: met enthousiasme en klem zijn de practische mogelijkheden voor de toenadering onder de aandacht van de bisschoppen gebracht; deelneming in raden van kerken wordt aanbevolen;
overigens blijkt dat de r.k. kerk haar pretentie de kerk van Christus te zijn niet heeft opgegeven; hetgeen o.m. blijkt uit het volgende: met de dialoog tracht de r.k. kerk andere kerken te verrijken vanuit de verworvenheden die zij zelf bezit, al wordt de mogelijkheid niet uitgesloten, dat de ontmoeting en het gesprek met andere kerken de voltooiing en vervolmaking van de r.k. kerk tot gevolg heeft.
Eindoordeel (van een deel van de taakgroep): met dit document heeft Rome een voorzichtige stap vooruit gedaan. Maartevens blijkt, dat zij de verantwoordelijkheid voor de oecumenische opdracht beslist niet verlegd heeft van de top naar de basis.

Eenheid
De 'oecumene' tussen gereformeerden vindt voornamelijk plaats in het Contactorgaan Gereformeerde Gezindte (COGG). Ongeveer tweemaandelijks zijn er gesprekken van vertegenwoordigers van de gereformeerde bond (in de hervormde kerk), de christelijke gereformeerde kerken, de vrijgemaakte gereformeerde kerken zowel binnen als buiten verband en — zelden vertegenwoordigd — de gereformeerde gemeenten. Uit die vergaderingen melden de gereformeerde deputaten bezwaren tegen het zgn. eenparig Geloofsgetuigenis en zorg over de handhaving van Schrift en Belijdenis in onze kerken. Naar aanleiding van een officiële brief van de christelijke gereformeerde deputaten daarover, stelden de gereformeerde vertegenwoordigers dat het de taak van het COGG blijft om met elkaar in gesprek te zijn, zonder dat één van de partners apart in een soort beklaagdenbank terecht komt.
Uit de door de COGG belegde conferenties bleek 'het niet zo te zijn, dat de verschillen altijd bestaan tussen 'ons' en de 'anderen'. Op sommige punten staan bepaalde partners dichter bij elkaar, op andere punten weer anderen. Soms lopen de scheidslijnen dwars door de vertegenwoordiging van een bepaalde kerk heen'.

Adviezen Inzake eenheid
Ook hier spelen de vragen over het gezag van Schrift en over handhaving van de belijdenis een belangrijke rol. Wat is namelijk het geval? Bij het adviserend begeleiden van interkerkelijke samenwerking (de afgelopen twee jaar in vijftig plaatsen) stuiten de deputaten in toenemende mate op verschillen van inzicht in deze. De deputaten die moeten toezien op een juiste toepassing van de richtlijnen inzake interkerkelijke samenwerking, merken de invloed van deze verschillen van inzicht op het al of niet (en het meer of minder nauwkeurig) toepassen van die richtlijnen. De 'adviseurs' hebben zich nogal eens critisch-verdraagzaam opgesteld — uit pastorale overwegingen en/of overtuigd van goede trouw en ernst van hen die niet werkten binnen het kader van de richtlijnen. De deputaten zagen het namelijk ook als hun taak te voorkomen dat de afstand tussen een plaatselijke kerk en het kerkverband vergroot zou worden.
Maar kan dat zo doorgaan? Deputaten signaleren 'dat in zich vaak sterk wijzigende omstandigheden de binding aan afepraken en regels binnen het kerkverband In veel gevallen blijkt te verzwakken, zodat de samenbindende kracht ervan niet of nauwelijks meer tot gelding komt'.
Niet de interkerkelijke samenwerking, maar het veranderen van onze kerken zélf achten deputaten de oorzaak. Kan de advies-taakgroep in zo'n situatie haar opgelegde taak nog wel blijven vervullen? De vraag is in de taakgroep aldus beantwoord: 'Al werkend zijn wij betrokken bij het zoeken naar een nieuwe identiteit van de Kerk van Jezus Christus, waarin — zo geve Hij — gereformeerden en gelovigen uit andere kerken zich gemeenschappelijk kunnen vinden en waarbij het essentiële van de 'gereformeerde identiteit' zal zijn behouden en ingebracht'.

Raad van Kerken
Tenslotte de Raad van Kerken. In de vergaderingen van deze raad, waarin namens onze kerken ds. C. Mak en ds. A. C. Hofland zitting hebben, komt een breed scala van onderwerpen aan de orde. Die breedte doet de twee gereformeerde 'raadsleden' verzuchten: 'Terwijl uw vertegenwoordigers hun best doen zich op al deze punten een niet al te onverstandig oordeel aan te meten, vragen zij zich van tijd tot tijd wel af, of zij zich niet te ver verwijderen van de wijsheid, die is neergelegd in art. 29 van de kerkorde, dat de kerkelijke vergaderingen geen andere dan kerkelijke zaken zullen behandelen'. Anderzijds: niet alle deelnemende kerken kennen die regel (is de Raad van Kerken trouwens een kerkelijke vergadering?) én: de kerk mag er niet omheen haar stem te verheffen, wanneer de overheid of de samenleving tekort schiet.
Blij zijn de beide vertegenwoordigers in de Raad van Kerken met het initiatief van de synode om een beraad te organiseren met alle gereformeerden die in secties en werkgroepen van de raad zitting hebben. 'Het is inderdaad een leemte, dat zij nauwelijks contact met elkaar of met het moderamen van de generale synode hebben'.
Er wordt ook opgemerkt, dat voor het besef van velen de huidige oecumene en haar activiteiten teveel van bovenaf worden opgelegd. Bovendien is op de verwachtingen de afgelopen jaren meer dan eens een domper gezet. Beraadslagingen over eucharistie/ avondmaal veriiepen zeer moeizaam.
De kerkenconferentie van Lunteren 1974 bereikte niet het grondvlak. De kerken lijken nauwelijks bereid hun eigen zorgen met andere kerken te delen. Er wordt voorkeur gegeven aan het bewaren van de eigen identiteit. Evenwel: de sectie 'oecumenische actie' van de raad tracht tegenspel te leveren door naar boven te halen wat aan de basis leeft.
Straks ook weer door de aanstaande kerkenconferentie.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zondag 1 oktober 1978

Kerkinformatie | 32 Pagina's

Ondanks 'Poolse Landdag' heel wat gepresteerd

Bekijk de hele uitgave van zondag 1 oktober 1978

Kerkinformatie | 32 Pagina's

PDF Bekijken