Bekijk het origineel

Impressies van een conferentie waar iedereen blij vandaan ging

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Impressies van een conferentie waar iedereen blij vandaan ging

5 minuten leestijd

Hoe kan je nou een hele week lang elke dag over blij-zijn praten en daarmee actief zijn?
Wel, het kan en hoe! Janke Wynia en ik, allebei medewerksters van het Zendingscentrum, hebben dat in Engeland ervaren. Bemoedigd en dankbaar, omdat we dit hadden meebeleefd met zo'n 350 andere deelnemers, onder wie een grote groep jongeren en zelfs kinderen van alle leeftijden, kwamen we terug. Samen zeiden we: stel je voor, dat zoiets ook in onze kerken mogelijk zou zijn.
Vandaar, dat we er hier eens rekenschap van afleggen. Hoewel je in woorden moeilijk je belevingen en gevoelens kunt vangen. Maar ik doe een poging.
U weet misschien dat onze zending onlangs een direct werkcontact is aangegaan met de Council for Worid Mission: de raad voor wereldzending, een samenwerkingsverband van de congregationalistische en de presbyteriaanse kerk in Engeland met al die kerken in de wereld, die uit haar zendingswerk zijn voortgekomen. Welnu, deze raad hield zijn jaariijkse zendingsconferentie met deelnemers overal vandaan en voor het eerst ook uit Nederland (dat waren wij dus).
Twee dingen vielen al direct op. Het eerste was dit. Van het begin af was er in de conferentie een sfeer van ongedwongen vreugde, ik zou haast zeggen: plezier. Dat was gewoon een verfrissing, die je niet voor mogelijk zou hebben gehouden als je het niet had meegemaakt. Zoiets van: wat zijn we toch allemaal tobbers en zwartkijkers, terwijl het zo anders kan! Of dat nu kwam door de aanstekelijke manier waarop een man als Michael Buckley, nauw betrokken bij de Ierse vredesbeweging, vanuit het geloof een aangrijpend relaas gaf over zijn ervaringen daar om bij een andere gelegenheid vanuit dat zelfde zekere weten het wenkend perspectief te schetsen van blijdschap door bekering, blijdschap door samen te geloven? Dat had er vast mee te maken. Maar het had het zo goed te maken met de familiaire sfeer, die van de eerste dag af 'als vanzelf' ontstond. Want wat hebben we een aantal zinvolle, persoonlijke ontmoetingen gehad. Met mensen uit Zuid-Afrika, Zambia, Singapore, Hongkong, India, Taiwan, Jamaica, Madagascar . . . En niet te vergeten met de Engelsen zelf, die ons troffen door hun hartelijkheid en spontaniteit. Het was, alsof we elkaar al vele jaren kenden.
En dan het tweede: de opzet van de conferentie. Geen zwaarwichtige betogen achter elkaar met nabespreking, maar een 'luchtig' dagprogramma met ruime mogelijkheden voor ontspanning, informele contacten en vooral ook zelfwerkzaamheid. Per dag was er doorgaans maar één lezing van nog geen uur, verder waren er bijbelstudie, activiteitengroepen waarin gewerkt kon worden met muziek, drama, posters, tapes, maar waarin desgewenst ook discussie of gebed op de voorgrond stonden. Veel tijd was er voor 'koffie of theedrinken', lees: onderling contact voor het genieten van de natuur en voor wat 'joyride' heette: samen in de grote gemeenschapshal, waar je interviews met buitenlanders kon horen, waar sketches, muziek en zang elkaar opvolgden. Speciaal voor de jongeren waren er 's avonds muziek en dans en het hele dagprogramma dan weer gevat in een dagopening en - sluiting (reflections).
Wat ons vooral bijbleef was dat er zovéél jongeren waren, die er kennelijk ook plezier in hadden. Ze 'drukten' zich niet maar hadden deel aan het totale gebeuren, reageerden evenals ouderen spontaan op sprekers en zorgden mede voor het ongedwongen klimaat dat de hele week kenmerkte. Nóg een puntje: ter conferentie werd geen verschil gemaakt tussen zending verweg en dichtbij.
Blijkbaar zijn de grenzen in deze kring helemaal weggevallen of hebben nooit bestaan!
Om toch ook iets inhoudelijks over te brengen besluit ik met een aantal opmerkingen die ik noteerde, omdat ze me zo troffen:
— Preken benadrukken teveel wat wij voor Christus moeten doen en te weinig wat Hij voor ons gedaan heeft.
— In onze gemeente hebben we een heel stel werkgroepen. Een ervan heet de benoemingswerkgroep: daarin worden alle andere werkgroepen samengesteld.
— Gemeente betekent in beweging zijn — het in beweging brengen van mensen door mensen. De motor is het evangelie. Door het heil samen te delen helpen we elkaar om in het geloof te groeien en zijn we de spiegel waarin anderen God zien.
— In de gemeente moeten we openheid tegenover elkaar betrachten. Kunnen we luisteren? Brengen we de moed op vragen te stellen naar bulten toe en de behoeften te peilen van de wereld? De wereld wil God, maar laten wij zien wie Hij werkelijk is?
— Wat moeten we ermee aan als de blijdschap van het Evangelie in ons bevriest? Dit: we zijn niet alleen. Samen moeten we dapper op zoek gaan naar blijdschap en enthousiasme, die we kunnen vinden in de aanbidding. Verrast te zijn (ooh, ha) is bijbelser, dan geschokt te wezen (nou, nou)...
— De kerk is er niet omwille van haarzelf. Ze is er voor het Koninkrijk. De kerk moet sterven zodat het Koninkrijk kan leven en groeien. Een rustige kerk is het symbool van valse zekerheid.
— De kern van een levende gemeente is haar voortdurende wil te veranderen.
— De grootste kracht van elke kerk is de enkeling.


LenyZonneveld werkt bij de voorlichting van de zending en is redactiesecretaresse van Vandaar.


Fotobijschrift
Het conferentiecentrum in Swanwick, Derbyshire, Engeland

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van maandag 1 januari 1979

Kerkinformatie | 24 Pagina's

Impressies van een conferentie waar iedereen blij vandaan ging

Bekijk de hele uitgave van maandag 1 januari 1979

Kerkinformatie | 24 Pagina's

PDF Bekijken