Bekijk het origineel

’Gevoelens zijn in de kerk taboe’

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

’Gevoelens zijn in de kerk taboe’

6 minuten leestijd

Na mevrouw Lydeke Vroom stel ik nu twee andere diaken-synodeleden aan u voor: diaken Jansen uit Heemstede en diaken Bor uit Hardinxveld-Giessendam.

Drs Willem Jansen (43) is als econoom hoofd van de produktieplanning bij Hoogovens. Hij is nog maar een jaar diaken en kennelijk wat vreemd in het ambt gerold. Hij draait in alles mee, maar voelt zich juist daarom een beetje een ’vergaderchristen’. ’Iemand moet het tenslotte doen’, is zijn mening. Nog wat persoonlijks: hij is getrouwd, heeft vier kinderen, doet de nodige klusjes in huis, leest graag en luistert met plezier naar klassieke muziek. Verder heeft hij zitting in de pastorale commissie van het Diakonessenhuis. Aan die laatste functie zit voor hem als ’praatpaal’ nogal wat vast.

Democratisch

Hoe functioneert het diakonaat in de synode? De heer Jansen: ’Ik heb pas twee vergaderingen meegemaakt … Lees maar de uitstekende verslagen in ’Woord & Dienst’.’ Is in de synode een diaken minder dan een dominee? ’Dit speelt geen enkele rol. De synode-vergaderingen zijn uiterst democratisch. Dat valt me op in vergelijking tot het bedrijfsleven.’

Hoe kort hij ook nog maar in de synode zit, dit wil hij wel kwijt: ’In de kerk en in de hele westerse samenleving neemt het gevoel zo’n ondergeschikte plaats in. De IKON probeerde dáár met de ’Geloof, hoop en liefde show’ wat aan te doen. Het positieve deel van de feministische beweging doet er iets aan. Maar in de kerk zijn gevoelens vaak taboe. We praten wel over liefde en hoop, maar de gevoelswaarde die dat heeft, is kennelijk moeilijk bespreekbaar. De eenzaamheid van de gevangene, de onzekerheid van veel vrouwen in deze tijd, de gevoeligheid voor status bij vrijwel elke ’official’ (ook in de kerk), het op zichzelf teruggeworpen zijn van de gescheiden mens … Wie let dáár op?

Het is voor de mens een bevrijdende ervaring om met z’n gevoelens te leren omgaan. Het is essentieel voor de mens om met de gevoelens en gevoeligheden van anderen om te leren gaan. Voor ieder persoonlijk en in de samenleving spelen gevoelens een veel grotere rol dan we vaak hebben gedacht. Veel blijft er anders in de schaduw en dat kan niet de bedoeling van de Schepper zijn.’

Politiek

Politiek in de kerk, kan dat? ’Ik ben zelf niet socialistisch, maar ik vind de storm van verontwaardiging en de emoties rond ’politiek in de kerk’ grotendeels het gevolg van onjuist formuleren of van slecht luisteren. Als iemand bijvoorbeeld socialist is, wordt bij voortduring aangenomen dat alles wat hij zegt voorkomt uit zijn ideologie. Maar wanneer hij ook christen is, kan hij toch ook als christen spreken?’

Wat doen diakenen eigenlijk? ’Ik zou erg geïnteresseerd zijn in een goede inventarisatie van het feitelijke werk dat door diakenen wordt gedaan. Iets voor ouderen? Kerstfeest-vieringen? Ik ben bang dat veel nood binnen en buiten de gemeente niet wordt gezien, dat het niet allemaal goud is dat er in ons diakonale wereldje blinkt.’

Jeugddiaken

Van Heemstede naar een ander deel van ons land — de classis Gorinchem. Daar woont diaken W. Bor (32). Hij werkt bij Rijkswaterstaat, maar heeft de hoop in de toekomst een studie aan de sociale academie te kunnen gaan volgen. Een man die graag leest, studeert en in z’n vrije tijd gaat vissen.

De heer Bor is diaken sinds 1974, maar ook voordien al veel gemeentewerk gedaan. Hij herinnert mij aan de Handelingen, aan de instelling van het diakonaat (weduwen werden te kort gedaan), aan de richtlijnen die Jezus zelf heeft aangegeven (denk aan de beurs van Judas), en ook aan wat er in het Oude Testament al stond geschreven (er mocht geen bedelaar in Israël zijn).

De heer Bor: ’Als college werden we ons deze duidelijke Schriftgegevens bewust. We begonnen mensen op te zoeken, die recent een gevoelig verlies hadden geleden. Door deze bezoeken kwamen veel vertrouwelijke contacten tot stand en kon geestelijke en materiële hulp worden geboden.’

Diaken Bor werd benoemd als jeugddiaken. Hierbij was het vooral zijn taak de diakonale hulpverlening dichtbij en veraf bespreekbaar te maken.

’Een benoeming in het dagelijks bestuur van een stichting voor maatschappelijke dienstverlening bracht me met een andere tak van het diakonaat in aanraking. Er is een goede samenwerking met de beroepskrachten. Ik zou de diakenen willen adviseren bij probleemgevallen contact op te nemen met deze werkers. Zij kunnen waardevolle adviezen geven en pijnlijke doublures in de hulpverlening helpen voorkomen.’

Diaken Bor herinnert mij eraan dat er door maatregelen van de overheid sprake is van een gevoelige inkrimping op de beroepsmatige hulpverlening. Hij dringt er op aan dat diakenen binnen de gemeente vrijwilligers mobiliseren en de resultaten daarvan inventariseren. ’In dit werk doe je verrassende en bemoedigende ervaringen op.’

Woord van God

Diaken Bor is sinds 1 januari ’78 afgevaardigde in de synode. Hij heeft niet het gevoel als diaken een ondergeschikte positie in te nemen. (’Dat zou ook volkomen indruisen tegen de bijbel en de belijdenisgeschriften.’) Over de diakonale taak zegt hij: ’Primair heeft ook de diaken de taak in het Woord van God bezig te zijn en dat uit te dragen. Ook hij mag het middel zijn om Christen in al zijn heerlijkheid voor te stellen aan de mensen, die met zichzelf vastgelopen zijn. Daarnaast rust op hem de specifieke opdracht zich diakonaal in te zetten.

Volgens de heer Bor wordt er in de opleiding van predikanten te weinig aandacht besteed aan het diakonaat. ’Ik spreek de wens uit dat in de toekomst deze belangrijke tak van arbeid de aandacht krijgt, die ze behoort te hebben in het licht van de bijbel.’ Over de diaken en de gemeente zegt hij: ’Wat mij verwondert, is dat de diakonale bewustwording voor een deel uit de gemeente zèlf komt. Gemeenteleden gaan hun eigen rijkdom en welvaart erkennen en krijgen oog voor de geestelijke en materiële nood in de onderontwikkelde gebieden èn in de directe omgeving. De diakenen moeten op hun beurt de noden, die zij zien, bestuderen en in de gemeente bespreekbaar maken. Zo krijgt de diakonale gemeente een duidelijke gestalte. Tot uitbreiding van het Koninkrijk van Jezus Christus.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van maandag 1 januari 1979

Diakonia | 44 Pagina's

’Gevoelens zijn in de kerk taboe’

Bekijk de hele uitgave van maandag 1 januari 1979

Diakonia | 44 Pagina's

PDF Bekijken