Bekijk het origineel

Kans op beëindiging oudste projecten

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Kans op beëindiging oudste projecten

Diakonaat in beweging

6 minuten leestijd

De twee oudste projecten van het Algemeen Diakonaal Bureau konden — om uiteenlopende redenen — wel eens beide dit jaar voor het laatst in onze boeken staan.
Voor wat betreft Rennies Mill, het jongensinternaat te Hongkong, is dat alleen maar een verheugende zaak. Onze bijdrage in het budget kon jaar op jaar veriaagd worden (in procenten althans) en als we dit jaar voor het laatst bijdragen, houdt het in dat Rennies Mill helemaal zelfstandig is geworden. Het echtpaar Klein, dat zich vele jaren heeft beijverd voor dit project, kan zijn werk bekronen met het overdragen van de arbeid aan mensen uit Hongkong zélf. Daarmee zal dan te zijner tijd voor de tweede maal een project in Hongkong op eigen benen komen te staan. Onze assistentie zal hoogstens incidenteel nog eens nodig zijn.

Minderheden in Iran
Het op één na oudste project van het ADB is het blindenwerk in Isfahan (Iran), 't Begon als blindenboerderij maar groeide op den duur uit tot ook nog een werkplaats en twee internaten voor blinden. Mede in verband met de situatie in Iran is de secretaris van het blindenwerk, de heer Lenselink met zijn vrouw een maand eerder met veriof gekomen dan de bedoeling was. Omdat het nog maar de vraag is of zij weer kunnen terugkeren is het contract met onze vrijwilliger in Isfahan, Jan van Engelen, met een half jaar veriengd. De voortgang van het project hangt sterk af van de vraag welke ruimte er in de islamitische republiek Iran zal zijn voor minderheden. Er moet mee gerekend worden dat de regering daar onderscheid zou kunnen maken tussen de christelijke kerken van vóór en die van na Mohammed. De laatsten lopen meer risico's dan de eersten. Zou er een einde aan onze assistentie voor de Anglicaanse kerk van Iran komen, dan is dat helaas voortijdig. Van 1961 af hadden we contact met deze kerk, die ook relaties heeft met Duitse en Engelse kerken.
Onze landbouwdeskundige ir. N. C. Keulemans reist zodra dat mogelijk is naar Iran om te kijken welke maatregelen moeten worden genomen voor de voortgang van het blindenwerk. Met het echtpaar Lenselink wordt thans de mogelijkheid bekeken hen uit te zenden naar een blindenproject in Afrika van een Duitse zusterinstelling.

Vluchtelingen in Afrika
Minder aandacht dan de ontwikkelingen in Iran krijgt de strijd in Tsjaad. Daar voeren islamieten vanuit het noorden van het land een bevrijdingsooriog tegen het christelijke zuiden. Het echtpaar Kieft, door het ADB aan de kerk daar afgestaan voor agrarisch werk, moest naar Nederiand terugkeren. Ook hier zullen we wellicht een taak moeten overiaten aan de kerken ter plaatse, waarbij van onze zijde wellicht periodiek geadviseerd kan worden.
Kampt het noorden van Afrika vooral met het probleem van de droogte, het andere deel van dit continent lijdt erg onder het vluchtelingenvraagstuk. De heer W. Filius, in dienst van het werelddiakonaat voor het vertalen van alleriei vragen uit de derde wereld, liet zich ter plekke daarover informeren. Nu u dit leest zijn zijn rapporten wellicht al in bespreking, evenals de reisverslagen van ds. S. S. van Dijk, die in Latijns-Amerika was. Hij heeft daar vooral aandacht gegeven aan de aantasting van mensenrechten. U hoort er later meer over.

Liefde in structuren
Ook in eigen land kennen we de behoefte aan 'dienst'. Hoe we dat woord invullen is onderwerp van een studie die we aan de komende synode van Delft aanbieden. Bestaat diakonaat alleen uit hulp bij gesignaleerde noden van individuele aard óf tegelijk ook uit het bestrijden van de oorzaken? 'Politiek diakonaat noemen sommigen dat laatste. 'Liefde in structuren' zeg ik liever bisschop Kusche uit de DDR na.
Enkele zaken uit ons studierapport wil ik hier al aanstippen. In de eerste plaats dat de kerkorde de taak van de diaken vroeger omschreef als (onder meer) hulp verienen aan hen 'die in stoffelijke maatschappelijke nood zijn geraakt of dreigen te geraken'. Die laatste vier woorden — maar wat belangrijker is: ook de bedoeling van die woorden — zijn uit de kerkorde verdwenen.
Het woord 'politiek' roept in de kerk altijd reacties op. Daarom zijn kerken er wat huiverig voor. Maar in ons rapport wordt opgemerkt, dat de kerken in de jaren zestig niet geaarzeld hebben politiek stelling te nemen als het om ontwikkelingsvraagstukken ging. Waarom zouden we de 'liefde in structuren' ook niet op andere terreinen mogen uiten? Als het maar niet ten koste gaat van de persoonlijke aandacht voor lijdende mensen.

Zorg in eigen land
In het binnenlands diakonaat gaat onze aandacht vooral uit naar drie grote groepen van mensen-met-zorgen: gescheiden, gehandicapte en bejaarde mensen. Elk van die groepen — en elk van die mensen — heeft zijn/haar eigen problemen, die ook eigen oplossingen vragen. Wat voor de drie groepen gelijk geldt is dat oplossingen samen met hen gezocht moeten worden. Eén van de ervaringen van hulpverieners: het zelf laten zoeken naar oplossingen leidt vaak al een heel eind in de goede richting.
Een provinciaal diakonaal deputaatschap heeft zo z'n eigen problemen. Eén daarvan (de vraag: mag de kerk een financiële bijdrage geven voor godsdienstoefeningen van moslims en hindoes?) werd vanuit een noordelijke provincie aan de algemene diakonale beleidsraad voorgelegd. Die vergadering onderscheidde twee vraagstellingen. Allereerst de principiële vraag van de grenzen aan de dienstbaarheid. Wanneer komt het wezenskenmerk van de kerk in gevaar? Anderzijds de vraag of je niet de vreemdeling moet aanvaarden zoals hij is. Zo ja, welke argumenten heb je dan nog om op zo'n verzoek 'nee' te zeggen?
Leden van onze kerken die in een hindoesamenleving hebben geleefd hebben ons geadviseerd. Het ziet er naar uit dat hoewel de hindoe in godsdienstig opzicht verder van ons vandaan staat dan de moslim, die hindoe toch minder begrip zal hebben voor een afwijzende reactie van christelijke zijde dan de islamiet.

Uw kerk al aangepast?
De Blije Werelt tenslotte — symbool èn onderdak van de vakantieweken voor hen die niet zelf op vakantie kunnen. Ik heb u al gemeld dat het gebouw opnieuw aangepast moet worden. Omdat het aantal zwaar gehandicapte deelnemers nog steeds toeneemt, is het niet meer mogelijk met één zaal per groep te werken. Voor een groep gehandicapten zijn minstens een eetzaal èn een recreatiezaal nodig. De kosten zijn berekend; we zullen 1,3 miljoen gulden in deze aanpassing investeren. De uitvoering zal nog dit jaar gebeuren, zodat we er in 1980 van kunnen profiteren. Een financiële actie voor dit doel zou zo gek nog niet zijn, maar dan één waarin we tegelijk aandacht vragen voor de gehandicapte in de kerkelijke gemeente. Hoe staat het er met deze mensen in üw kerk voor?


Dr. J. van Klinken is directeur van het Algemeen Diakonaal Bureau.


Fotobijschrift
Twee sportende pupillen van het jongensinternaat Rennies MUI te Hongkong, dat na jarenlange steun, ook van ons diakonaat, op eigen benen zal komen te staan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 1 mei 1979

Kerkinformatie | 28 Pagina's

Kans op beëindiging oudste projecten

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 1 mei 1979

Kerkinformatie | 28 Pagina's

PDF Bekijken