Bekijk het origineel

Diakonaat zonder scherpe kanten bestaat niet

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Diakonaat zonder scherpe kanten bestaat niet

Diakonaat in beweging

4 minuten leestijd

Juist voor de vakanties kwamen de drie rapporten gereed, die de generale synode dit jaar nog te behandelen krijgt over het diakonaat. Behalve afzonderiijke rapporten over binnenlands en wereld-diakonaat is er nog een rapport van de algemene diakonale beleidsraad, ditmaal over 'diakonaat als ontmoeting'. Aan wezenlijke hulpverlening ligt altijd ontmoeting ten grondslag, heet het. En: iedere ontmoeting rondom een noodsituatie zal wederzijdse gevolgen hebben. Vandaar de nadruk in dit rapport van de beleidsraad op het begrip 'wederkerigheid'.

De helper geholpen?
Zo wordt geconstateerd dat wij helpen dikwijls te eenzijdig hebben opgevat. De mens in nood moest geholpen worden. Bij helpen hebben we meestal aan anderen gedacht en niet aan onszelf Terwijl mogelijke leniging van nood ook wel eens kan bestaan uit noodzakelijke veranderingen bij wie de mens-in-nood tegemoet treedt, bij wie eigenlijk hulpveriener wil zijn. Omdat het bij wederkerigheid vooral om een andere houding gaat waartaij de ander tot zijn recht komt, is het duidelijk dat het ons eigen maken van een dergelijke houding een proces is dat tijd vraagt, aldus 'Diakonaat als ontmoeting'.
Deze beschouwing heeft betrekking op zowel achtergestelde groepen in eigen samenleving als de diakonale relaties in de Derde en Tweede Wereld.

Spanningen
Het is duidelijk dat door de 'ontmoeting' tussen het Werelddiakonaat van onze kerken en een partner overzee die om hulp vraagt, een spanning ontstaat. Want nu heeft het werelddiakonaat niet alleen meer te maken met vragen en verwachtingen van het grondvlak, de kerkelijke gemeenten, maar evenzeer met soms heel anders gerichte vragen en verwachtingen van de hulpvragende partner. Als die spanning ontweken wil worden ontstaat één van de situaties die het rapport als volgt beschrijft: 'Enerzijds is het mogelijk, dat het werelddiakonaat zó vervlochten raakt met eigen visies en eigen behoeften van onze kerkelijke gemeenten, dat het zich daardoor te veel naar binnen keert en voorbij gaat aan de wezenlijke behoeften en vragen van onze partners. Anderzijds is het denkbaar dat het werelddiakonaat door een sterke vereenzelviging met de partners vervreemdt van de kerkelijke gemeenten hier. Wij zijn er van overtuigd dat de gedachte van wederkerigheid ons kan hoeden voor deze twee uitersten'.

Geloofwaardigheid
Nu wordt het niet gemakkelijker door het feit dat — zoals in het rapport wordt geconstateerd — een eensluidend normenpatroon binnen de kerk ontbreekt en ook niet meer terugkomt. Zowel binnen gemeenten als binnen organisaties (als een algemeen diakonaal bureau) is er verscheidenheid. Ontmoeting is juist in die situatie van wezenlijk belang en boeiend; en dikwijls heeft een ontmoeting van uiteenlopende meningen dit opgeleverd, dat men gezamenlijk een duidelijker zicht kreeg op onze roeping in eigen samenleving en in de wereldsituatie.
In heel dit probleem speelt een belangrijke rol dat wat de kerk in het werelddiakonaat onderneemt ook geloofwaardig moet zijn voor de buitenlandse partner. 'Diakonaat als ontmoeting' somt een paar vuistregels op:
- onze partners zullen letten op onze bereidheid om hen te accepteren als partners in een gemeenschappelijk rentmeesterschap;
- zij moeten merken, dat hun ideeënwereld ook van belang is voor ons in onze situatie;
- wij moeten tonen ook aan het diakonaat in de eigen samenleving gestalte te geven.

Samenvattend komt de betekenis van 'wederkerigheid' in het (wereld)diakonaat hierop neer: 'Het gaat in de gemeente om het wekken en voeden van een diakonale betrokkenheid bij nood en onrecht in de wereld, waarbij wij ons steeds de vraag stellen hoe wij zélf door onze houding en wijze van leven aan het opheffen ervan kunnen bijdragen.'
In het rapport over het werelddiakonaat wordt ook nog even op deze zaak ingegaan.
Wederkerigheid, zo wordt daar ongeveer gezegd, maakt natuurlijk wel een definitief einde aan 'probleemloos diakonaat', d.w.z. diakonaat dat geen aanleiding geeft tot discussies. En dat die roep om diakonaat zonder scherpe kantjes er is, blijkt wel uit het succes van diverse 'evangelische' hulpverieningsorganisaties. Van die organisaties zegt het werelddiakonaatrapport: als hun motief ook is het dienen van mensen in hun concrete nood, dan kan het niet anders of ook zij krijgen vroeg of laat met politieke vragen te maken.
Van die politieke aspecten geeft het rapport een voorbeeld. 'Als we beurzen geven in Zuid-Afrika, maar men kan na de verkregen opleiding op grond van rassenwetten niet overal aan de slag, dan wordt — ook al zouden we het niet willen — van ons een houding gevraagd ten opzichte van die wetten.
De oorzaak van de nood is in deze gevallen van politieke aard..." Natuurlijk moet een hulpverlenende instantie zich in zo'n situatie niet laten vedelden tot eenzijdige verontwaardiging. En daarvan is sprake als het eigen politieke standpunt belangrijker wordt geacht dan de onderdrukte mens. Aldus de diakonale rapporten aan de generale synode, waaruit ook blijkt dat gerechtigheid een steeds belangrijker rol gaat spelen in het diakonaat.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van woensdag 1 augustus 1979

Kerkinformatie | 28 Pagina's

Diakonaat zonder scherpe kanten bestaat niet

Bekijk de hele uitgave van woensdag 1 augustus 1979

Kerkinformatie | 28 Pagina's

PDF Bekijken