Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Ds. Jean Du Meunier: rusteloos dienaar van het Evangelie in het Vlaamse land

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Ds. Jean Du Meunier: rusteloos dienaar van het Evangelie in het Vlaamse land

Ondervoorzitter Belg. Bijbelgenootschap

12 minuten leestijd

Zoals wij al eerder berichtten, vierde het Belgisch Bijbelgenootschap {BBG voor de Waalse gebieden; Société Biblique Belge, SBB) haar 25-jarig jubileum met een speciale dankdienst in het Congressenpaleis te Brussel, op zondag 29 oktober jl. Over dit jubileum, het BBG in het algemeen en de kerkelijke situatie van de Protestanten in België hadden wij dezer dagen een langdurig onderhoud met de Nederlandstalige onder-voorzitter van het BBG, ds. Jean de Meunier, predikant van de Protestantse (Evangelische) Kerk van België te Mechelen. Ds. en mevrouw du Meunier bereidden ons in de pastorie aan de Olivetenvest een hartelijke ontvangst. De zeer vlot sprekende predikant zag kans, ons in enkele uren door de meest uiteenlopende gebieden van Vlaanderen te voeren; langs kerk en staat, school en politiek, Bijbelschool en socialisme en vele andere verwante onderwerpen, waarbij uiteraard het BBG de hoofdschotel vormde.

Wie is echter deze veelzijdige aktieve Mechelse zieleherder, wiens naam men telkens in verband met het Vlaamse protestantisme tegenkomt?
Jean Du Meunier is ondanks zijn Frans klinkende naam ("Jan van de Molenaar") voluit een Vlaming. Hij werd ruim 50 jaar geleden (in 1921) te Antwerpen geboren en zijn echtgenote is eveneens uit de Sinjorenstad afkomstig. Ds. Du Meunier was na zijn theologische studie van 1948 tot 1957 werkzaam als hulppredikant in zijn geboortestad. In dat laatste jaar werd hij legeraalmoezenier (zoals bij onze zuiderburen ook de protestantse geestelijke verzorger heet) bij de Belgische strijdkrachten en hij werd uitgezonden naar het toenmalig Belgisch Kongo, welk land ds. en mevr. Du Meunier in 1960 haastig moesten verlaten wegens de onlusten rond de onafhankelijkheid en de gelijktijdig daarmee gepaard gaande afscheiding van de rijke mijnprovincie Katanga onder Tsjombe van de rest van Kongo-Leopoldstad (het huidige Zaïre met Kinsjasa als hoofdstad). Van dit verblijf in Afrika resteert in huize Du Meunier nog een soort klein Afrika-museum. Ds. Du Meunier heeft een rijke verzameling inheemse wapens, houten beelden en poppen, een wapenschild, speren, schilderijen van inheemse kunstenaars en een levensgrote zebra-huid bijeengebracht, die zijn pastorie en studeerkamer een wat ander aanzien geven dan men van een dienaar des Woords gewoon is.
Overigens blijkt de Mechelse pastor een zeer vredelievend man te zijn, wiens enige wapens zijn pen en vooral zijn vlotte sprekersgaven zijn.

Aalmoezenier
Op onze vraag, of speciale protestantse geestelijke verzorgers voor het leger van koning Boudewijn geen overbodige luxe zijn, krijgen wij te horen, dat het aantal protestanten in België zelf nog geen één ten honderd van de bevolking uitmaakt, maar in de voormalige kolonie was die verhouding heel anders. Ongeveer de helft van de Kongolezen, die in hun diensttijd o.a. aan de hoede van ds. Du Meunier waren toevertrouwd, behoorde tot het protestantisme en ook thans nog is het roomskatholicisme in Zaïre beslist geen meerderheid, temeer daar de huidige regering sterk druk uitoefent in de richting van één overkoepelende, door de staat gecontroleerde, kerk.
Helaas moesten ds. en mevr. Du Meunier het land uit en terug in België was hij eerst enige tijd godsdienstleraar, maar sinds 1962 werd hij predikant van de sedert 1844 bestaande Protestantse Kerk van Mechelen. Deze kerk behoort nu tot de in 1969 tot stand gekomen Protestantse Kerk van België, heel in de verte te vergelijken met de Hervormde Kerk hier te lande, al is het ontstaan en de achtergrond ervan geheel verschillend met onze situatie.

Kleine gemeente

Nu is predikant-zijn in Mechelen geen geweldige vetpot. Om te beginnen was de belangstelling aanvankelijk zo gering, dat d.s. Du Meunier voor een vijftiental mensen moest preken. Daar is gelukkig een kentering in gekomen. Momenteel telt zijn gemeente, inclusief doopleden en „ouderlingen", 120 leden, woonachtig in een aantal dorpen rond de stad en in Meehelen zelf, zodat de „parochie" een werkterrein bestrijkt met een straal van zo'n dertig km! Kortom, een vrij uitgestrekte diaspora-gemeente. Inmiddels is het kerkgebouwtje bijna te klein en dat is een verheugend teken. De Mechelse kerk heeft geen eigen lokaliteit, maar beschikt over een fraai, uit de dertiende eeuw stammend, gerestaureerd deel van een voormalig klooster, dat door  het stadsbestuur voor dit doel werd afgestaan.

Socialisten
De verhouding tussen stedelijke overheid en protestanten is verder trouwens niet zo erg hartelijk, Mechelen is grotendeels socialistisch en de Belgische socialisten zijn van huis uit zeer anti-kerkelijk en anti-clericaal, ongeacht of dit nu roomsen dan wel protestanten betreft. Ondanks enkele confessionele werkgroepen binnen de Belgische Socialistische Partij is het denkbeeld, dat de kerken altijd aan de zijde van het grootkapitaal en de machthebbers staan, nog lang niet uitgestorven bij de gemene man. Vandaar ook de gereserveerde houding, die velen uit de arbeiderswereld nog immer tegen de kerk aannemen, al wordt hier en daar langzaamaan ingezien, dat de Evangelische kerken toch wel iets anders zijn dan de hiërarchische R.K. Kerk.

Godsdienstles
Naast zijn predikantschap — dat door de staat tamelijk matig wordt gehonoreerd — is ds. Du Meunier tevens godsdienstleraar aan een middelbare school in Mechelen. De staat garandeert namelijk, dat op de rijksscholen desgewenst vier soorten "godsdienst"-onderwijs wordt gegeven: R.K., Protestants, Joods en Humanistisch. Dat betekent, dat elke leerling voor de godsdienstlessen naar zijn eigen keuze-docent gaat. Ds. Du Meunier kan maximaal twaalf lesuren per week geven, maar deze bijbaan is geen erg hechte basis; als er geen protestantse leerlingen zijn in een bepaald cursusjaar, valt automatisch deze bron van inkomsten weg.
Naast zijn werkzaamheden voor kerk en school vindt hij echter ook nog tijd om in allerlei organisaties en comités te zitten, niet omdat hij zo'n baantjesjager is, maar omdat het getal der beschikbare predikanten slechts gering is en velen een beroep op hem en zijn collega's doen.

Activiteiten
Zo noteren wij o.a. de volgende activiteiten: onder-voorzitter van het Belgisch Bijbelgenootschap; voorzitter van het comité dat elk jaar op 1 mei de Antwerpse Bijbeldag organiseert; lid van de beheersraad van het Bijbelinstituut van ds. George Winston te Brussel; (min of meer tegen zijn eigen visie in, maar eigenlijk onontkoombaar) lid van de gemengde commissie van het Ned. Bijbelgenootschap, de Katholieke Bijbelstichting, het BBG en de KBS-België, die een nieuwe oecumenische bijbelvertaling heeft voorbereid; verder sinds kort ook (met Kruisbanier-uitgever J. K. Overbeeke en Vrij Evangelische predikant G. van de Riet) verzorger van een rubriek voor de EO met kerkelijk nieuws uit België, uitgever van een kerkelijk maandblad voor Mechelen — „De Brug" — en zo kan men nog wel een tijdje doorgaan. Kortom, een bezet man, maar ook — in de meest positieve zin van het woord — een bezetene.

Voormalig RK
Bezeten door het (Evangelisch Christelijk) geloof in Gods Woord, dat hij zelf pas op latere leeftijd leerde kennen, toen hij als r.k. jongeman in aanraking kwam met evangelisatiewerk. Dat betekende concreet voor hem, dat zijn vader hem meermalen letterlijk de protestantse dienst uitsleurde en een aframmeling gaf en vervolgens het huis uitschopte, terwijl zijn familie geheel met hem brak.
Deze ervaringen en zijn eigen ommekeer drukken nog steeds diepe stempels op zijn houding en opvattingen tegenover bijv. oecumene, gemengde huwelijken etc. Hij blijkt, als het om deze zaken gaat, die hij als verraad aan het Evangelie beschouwt, zeer radicaal te kunnen zijn en is niet bereid tot de concessies, die zijn kerkelijke leiding in woord en daad zo welwillend doorvoert. Hij zegt het als volgt: als een r.k. bisschop of kardinaal iets samen doet met de voorzitter van onze synode (prof. dr. André J. Pieters, docent aan de Protestantse Theologische Faculteit te Brussel, red.), wordt dat breed uitgemeten, maar als ik een bericht opstuur ter plaatsing in ons officiële kerkblad over evangelisatie onder roomsen of over de Bijbeldag, ondervinden wij geen enkele medewerking! Een scherp verwijt, dat hij met diverse voorbeelden illustreert.

Oecumene
Zo werd hij vanwege de synode zijner kerk ook op de vingers getikt, omdat hij al te kritisch staat tegenover de oecumene en haar concrete resultaat, de gemengde huwelijken. Hij van zijn kant beschouwt echter toenadering tot Rome als een slag in het gezicht van die mensen, onder wie hijzelf, die destijds zeer welbewust wisten, waarom zij de kerk van Rome de rug toedraaiden en kozen voor de vrijheid van het Evangelie. Aan dit verraad wenst ds. Du Meunier niet mee te doen. Betekent dat, dat allerlei recente ontwikkelingen in zijn voormalige moederkerk, hem koud laten of ongemerkt passeren? Zeker niet, maar hij constateert wel, dat veel van deze ontwikkelingen gaan in de richting van een nieuwe roomse vrijzinnigheid, die het — met vervaging van de grenzen — uitstekend blijkt te kunnen vinden met de groeiende protestantse modernistische theologie. Zo is elke kentering nog geen verbetering!

Kerkelijke toestand
Hoewel „onze" predikant het niet met zoveel woorden zegt, kan men uit zijn woorden ook afleiden, dat de situatie in zijn eigen kerk weinig rooskleurig is. Hij stelt vast, dat ook in de Protestantse Kerk van België begrippen als oecumene, Schriftkritiek, nieuwere theologische opvattingen e.d. steeds meer ingang vinden. Het hangt, zegt hij, allemaal erg sterk af van de persoon en de plaats, maar hem is bijv. bekend, dat sommige ouders hun kinderen thuis weer uit het hoofd moeten praten, wat zij op school van hun protestantse godsdienstleraren gehoord hebben.
De protestantse Theologische Faculteit in Brussel is niet geheel schuldig aan deze ontwikkeling, al erkent ds. Du Meunier graag, dat daar nog heel wat positieve docenten werkzaam zijn. Er is echter ook een andere beïnvloeding: er zijn nogal wat predikanten uit Nederland werkzaam in Vlaanderen. Zij hebben echter hun eigen achtergronden, kennen vaak de speciale Belgische situatie niet voldoende en verdwijnen na korte of langere tijd ook vaak weer naar Nederland. Ondertussen hebben zij wel hun denkbeelden over de samenwerking met Rome etc. die stoelen op geheel andere ervaringen, dan die van de Belgische protestaten, in hun Vlaamse kerken achtergelaten. Overigens is de "import" niet de enige schuldige van de veranderingen in het Belgisch protestantisme.

Ondertussen strijdt ds. Du Meunier voort voor de verbreiding van het onversneden Evangelie van Jezus Christus. Eén van zijn middelen is uiteraard dat van de verspreiding van het Woord Gods. Daarmee komen we dan terug bij het jubileum van het Belgisch Bijbelgenootschap. Maar dat is een verhaal apart. Dat verhaal publiceren wij binnenkort.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 3 november 1972

Reformatorisch Dagblad | 14 Pagina's

Ds. Jean Du Meunier: rusteloos dienaar van het Evangelie in het Vlaamse land

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 3 november 1972

Reformatorisch Dagblad | 14 Pagina's

PDF Bekijken