Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

PRESIDENT THIEU NEEMT OPBOUW TER HAND VAN REPUBLIEK ZUID- VIETNAM (II)

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

PRESIDENT THIEU NEEMT OPBOUW TER HAND VAN REPUBLIEK ZUID- VIETNAM (II)

9 minuten leestijd

SAIGON — In een toespraak die de Zuidvietnamese president, Nguyen-Van-Thieu hier enkele dagen geleden hield kwamen de volgende zinsneden voor: „Bevriende mogendheden, in het bijzonder de Verenigde Staten, zijn alle bereid om het streven naar naoorlogse rehabilitatie en wederopbouw van de Republiek-Vietnam te steunen.... Ik doe een dringend beroep op hen en op internationale organisaties om in alle sectoren, in het bijzonder de sectoren van financiën en techniek, wezenlijke steun te geven. In verband met de nood, die uit de huidige situatie voortvloeit, is buitenlandse financiële steun voor de wederopbouw dringend nodig."

Met deze woorden raakte de Zuidvietnamese president even aan het „werkelijke probleem" waarmede zijn land op dit ogenblik wordt geconfronteerd. Economisch gezien is de situatie hier uiterst kritiek. In de jaren dat het gewapende conflict allesoverheersend was bekommerde niemand zich vrijwel over de economie. Of deze nu gezond of ongezond was maakte weinig uit. Het hoofddoel van de regering in Washington en andere bevriende mogendheden was: „Verleen aan de regering van Zuid-Vietnam alle hulp die maar mogelijk is, militair, zowel als economisch. Aan deze communistische agressie moet een halt worden toegeroepen. Wat dit ook moge kosten".

Door Zuid-Vietnam voor het Westen te behouden (inclusief Laos, Cambodja en Thailand), zo meenden de politici, kon vooral de Rood-Chinese expansiepolitiek in toom gehouden worden. De wildste beloften werden in daden omgezet. Als het regime in Saigon twijfels had over de juistheid van sommige acties en deze niet konden worden overwonnen bij beloften, dan wist Washington er wel een oplossing voor te vinden. 

Het omverwerpen van de Diem-regering in 1963, wat aan de president en zijn broer Ngo-Dinh-Nhu het leven kostte, werd dan ook naar alle waarschijnlijkheid in de archieven van de CIA geregistreerd met de woorden: „case closed". Maar net eender als dat er verschillende seizoenen zijn, zo is het politieke klimaat afhankelijk van vete factoren. 

Verandering

Toen de Amerikaanse publieke opinie zich tegen deze oorlog begon te verzetten en president Nixon zijn buiging „keizer" Mao-Tse-Tung, ging alles er plotseling anders uitzien.

Peking was niet langer meer een dreigend gevaar. Wat vroeger zwart was bleek na deze plotselinge heroriëntering — kort voor de presidentsverkiezingen — nu een „menselijk geel" te zijn. Er kwam een einde aan openlijke inmenging in buitenlandse aangelegenheden. Alle buitenlandse troepen konden Vietnam verlaten.

President Thieu werd in staat geacht zichzelf voldoende te kunnen verdedigen tegen de communistische „aanvallen". Het woord „agressie" verdween uit het westelijke politieke woordenboek. Een nieuw tijdperk van „politieke ontspanning" was aangebroken.

Over de gevolgen die het plotselinge vertrek van bijna een half miljoen VS-soldaten op de Zuidvietnamese economie zou hebben, werd niet veel gesproken. Waarom ook? Had president Nixon de regering in Saigon niet duidelijk de verzekering gegeven dat er niets te vrezen viel? Amerika had zijn vrienden nooit in de steek gelaten. Er viel voldoende economische steun te verwachten om het land weer op de been te krijgen.

Edoch, er was toen nog geen sprake van een „Watergate-affaire". Hoeveel tegenstand het Amerikaanse congres en Senaat ook mochten bieden, het prestige van de VS-president was altijd nog voldoende geweest om uiteindelijk het gewenste bedrag voor economische hulp bijna geheel toegewezen te krijgen. De kritiek die president Nixon op dit ogenblik te verduren heeft, maakt het duidelijk dat hij niet de gewenste eteun inzake Indo-China zal krijgen. 

Het feit is dus dat de politieke herwaardering van Nixon in feite de politieke „begrafenis" van president Thieu, en alles waarvoor hij gevochten heeft, betekent. Tijdens zijn bezoek aan Washington in april van dit jaar moet het president Thieu wel erg duidelijk geworden zijn dat het niet meer helemaal klopte met alles wat er beloofd was. Maar als oosterling en als politicus was het onmogelijk voor hem hier direct stelling tegen te nemen. „Afwachten" was het gulden woord. Daarom maakte Thieu na zijn terugkeer in Saigon geen cijfers bekend over de te verwachten grootte van de Amerikaanse hulp. Hij sprak in vage bewoordingen over iets wat hem in Washington beloofd zou zijn, verder niets.

Problematiek

Om een indruk te krijgen in welke situatie Zuid-Vietnam economisch verkeert, moet men allereerst in aanmerking nemen dat de terugtrekking van de Amerikaanse troepen het land een verlies van ongeveer 400 miljoen dollar per jaar in harde valuta oplevert. Hierbij komt nog dat er meer dan 100.000 mensen tengevolge van dit vertrek werkloos zijn geworden. De meeste van hen wonen in Saigon en waren óf vluchtelingen! óf afkomstig uit de plattelandstreken. Hierdoor kunnen of willen zij niet naar hun oorspronkelijke woonsteden terugkeren. Alternatieve werkgelegenheid is er niet.

Het militaire apparaat dat nu ten koste van de Zuidvietnamese economie in stand gehouden moet worden, is, vanwege de grootte, dermate geldverslindend dat zelfs een welvarend land dit niet zou kunnen opbrengen. De sterkte terugbrengen tot normale proporties kan de regering in Saigon zich om twee redenen niet veroorloven. Allereerst is er geen structuur die deze grote massa van werkkrachten kan absorberen. Zij zouden ook vrijwel allemaal werkloos worden.

En verder zorgen de communisten door het constant schenden van de overeenkomst er wel voor, dat dit militaire apparaat dag en nacht In hoogste staat van paraatheid moet blijven. In dit licht moeten de bijna 15000 schendingen van het bestand, sinds de Parijse overeenkomsten, ons inziens gezien worden. Als iets een leger uitput, dan zijn het wel de zgn. „speldeprikacties". Niemand weet waar en wanneer er plotseling weer een beschieting of een ander soort gewapende schermutseling plaatsheeft. Deze taktiek is niet alleen ondermijnend voor de economie, ook raken de soldaten oververmoeid. Niemand voelt zich echt veilig.

Buitenlandse investeringen, die zouden kunnen leiden tot het verschaffen van de noodzakelijke werkgelegenheid worden niet aangeboden, omdat geen enkel land bereid is „garanties" te geven.

Het tekort op de Zuidvietnamese handelsbalans bedraagt per jaar ongeveer 600 miljoen VS-dollars. Zelfs al zou president Nixon kunnen terugvallen op ongeveer dezelfde economische hulp, die in de afgelopen jaren is gegeven, ten bedrage van ongeveer 200 miljoen dollar, dan blijft er een gat van ongeveer 400 miljoen dollar, veroorzaakt door de terugtrekking van de VS-troepen.

Indien Thieu dit bedrag moet dekken met de financiële reserves, dan is hier in twee jaar niets meer van over. Deze situatie zal ongetwijfeld leiden tot een panieksituatie. De zakenmensen zullen trachten op alle mogelijke manieren de hun ter beschikking staande gelden naar het buitenland te sturen. Een dergelijk beeld ontwikkelt zich meestal als een kettingreactie. Inflatie zal hoogtij vieren en onrust zal zich meester maken van de bevolking. Een werkelijk Spartaanse levenswijze is noodzaak. Maar is dit mogelijk?

Somber

De mensen in Saigon bijvoorbeeld hebben een vrij hoge levensstandaard en zijn gewend aan de vele gemakken die de Westerse civilisatie (indien men van zoiets mag spreken) te bieden heeft. In de hoofdstad hier met 2,5 miljoen inwoners, zijn ongeveer 1 miljoen Honda-motorfietsen, om nog maar te zwijgen van andere gemakken. Diegenen die voor de geallieerde troepen werkten hebben ongetwijfeld enig geld gespaard, maar zodra dit potje is opgeteerd, zullen zij zich gaan afvragen: Wat nu? Sociale voorzieningen bestaan niet. Al deze problemen zullen In de komende twee maanden tot een climax leiden.

De uitspraak van president Thieu die uij bij het begin van dit artikel aanhaalden: „Bevriende mogendheden, in het bijzonder de Verenigde Staten, zijn alle bereid om het streven naar na-oorlogse rehabilitatie en wederopbouw van de Republiek-Vietnam te steunen", is ongetwijfeld waar. Maar dan moet de regering in Saigon gaan doen wat deze vrienden hun voorschrijven.

Dit in het huidige licht gezien betekent: „stabiliteit door coalitie met de communistische Vietkong!" De buurlanden Laos en Cambodja zijn dermate door de communisten geïnfiltreerd, dat deze ook hier op elk gewenst ogenblik de macht kunnen uitoefenen, ondanks alle Amerikaanse bombardementen. Het enige dat de communisten hier nog proberen is deze macht te verwerven door onderhandelingen, zodat er geen indruli van „macht door geweld" wordt geschapen.

Thailand

Thailand voert reeds geheime besprekingen in Peking en is bereid om de nodige concessies te doen, teneinde de veiligheid aan haar grenzen (die niet te bewaken zijn) enigermate te kunnen garanderen.

Het regime van Thanom Kittikachorn in Bangkok is ook dermate wankel dat binnenlandse onrust te eniger tijd kam worden verwacht. Mede hierdoor zal de regering in Bangkok trachten zo spoedig mogelijk goede relaties te krijgen met de communisten. De aanwezige VS-troepen zullen uit Thailand vertrekken zodra een oplossing is gevonden voor het economische effect dat dit teweeg zal brengen. Thailands economie is grotendeels afhankelijk van deze bron van inkomsten. 

Deze toestand is er de oorzaak van dat de communisten zonder veel moeite na afloop van het huidige regenseizoen in augustus-september hun krachten zouden kunnen bundelen in een poging om de Mekongdelta in Zuid-Vietnam onder controle van de Vietkong te krijgen. Dit gebied is de economische ruggegraat van Zuid-Vietnam. Gezien de huidige omstandigheden kan men rustig aannemen, dat — mocht dit gebeuren — geen enkele vriend van Saigon verdere gewapende hulp zal bieden. Door diplomatieke druk zal men trachten dit probleem aan de conferentietafel op te lossen.

Beschamend

President Thieu weet dit. Teneinde geen paniek te zaaien doet hij dus „vage" uitspraken, in de hoop de situatie enigermate in bedwang te kunnen houden, teneinde het beste voor zijn land te kunnen bereiken in de onderhandelingen met de Vietkong en Hanoi. De druk van de vroegere geallieerden zal echter dermate groot zijn dat hij op vrijwel alle punten zal moeten toegeven.

Niet voordat dit stadium is bereikt, zullen andere landen en internationale instellingen zich met enthousiasme werpen op de wederopbouw van dit zo zwaar geteisterde land. Teneinde de nieuwe politieke gedachtengang van „vreedzame co-existentie" met de communisten te kunnen waarmaken, wordt de soevereiniteit van Zuid-Vietnam opgeofferd en het volk aan de communisten uitgeleverd. Het is wel erg bitter voor dit dappere volk, want hoewel het de oorlog militair gewonnen heeft, gaan de communisten uiteindelijk toch met de prijs naar huis.

Vrede met eer, zei president Nixon. Vrede, ja! Maar de eer is wel erg beschamend. De toekomst zal moeten bewijzen of het Westen hieruit iets geleerd heeft. Wij houden echter onze twijfels. (NN).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 24 mei 1973

Reformatorisch Dagblad | 8 Pagina's

PRESIDENT THIEU NEEMT OPBOUW TER HAND VAN REPUBLIEK ZUID- VIETNAM (II)

Bekijk de hele uitgave van donderdag 24 mei 1973

Reformatorisch Dagblad | 8 Pagina's

PDF Bekijken