Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Vrede in Vietnam meer hoop dan werkelijkheid

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Vrede in Vietnam meer hoop dan werkelijkheid

Strijd gaat dagelijks door

10 minuten leestijd

Indien 'f Vietnamese vredesakkoord van 27 jan. '73 naar behoren was uitgevoerd, zouden de 18,3 min. Zuidvietnamese en Vietcong thans een verkiezingsstrijd doormaken, in plaats van een gewapende strijd. Volgens dit akkoord zouden vertegenwoordigers van de Zuid-Vietnamese regering en de Vietcong onmiddellijk na een „staakt het vuren" besprekingen beginnen. Dit ten einde overeenstemming te bereiken over een nationale raad van verzoening. Het akkoord stipuleerde: „Als deze raad zo ver is dat de procedures kunnen worden uitgestippeld voor algemene verkiezingen, dan zullen beide partijen zo spoedig mogelijk een overeenkomst tekenen over de binnenlandse aangelegenheden van Zuid-Vietnam. Zij zullen hun uiterste best doen het overeengekomene binnen drie maanden na het „staakt het vuren" in werking te laten treden.

Deze drie maanden zijn nu ruim verstreken en men kan zich beginnen af te vragen of de Zuidvietnamezen zou kunnen worden toegestaan om hun „recht op zelfbeschikking" binnen het raam van deze overeenkomst in praktijk te brengen. Geconfronteerd met die vraag zijn de meeste waarnemers hier geneigd een negatief antwoord te geven.

Het lijkt allemaal heel lang geleden dat er in Parijs eindeloos werd geargumenteerd over de vele controversiële punten door dr. Henry Kissinger en het Noordvietnamese lid van het Politburo, Le-Duc-Tho. Besprekingen die uiteindelijk toch tot een vredesakkoord leidde. Maar, nu meer dan honderd dagen nadat de wapens zouden moeten rusten, lijkt het nog steeds op oorlog, in geheel Zuid-Vietnam. 

In deze periode na het bestand werden meer dan 3000 mensen gedood of gewond door wapengeweld. Ook werden nog een extra kwart miljoen mensen dakloze vluchtelingen gemaakt. De „gewapende vrede" is vooral duidelijk merkbaar in de noordelijke provincies van Zuid-Vietnam.

DAGELIJKS

In Quang-Tris en.Tua-Thien waar Noordvietnamese artillerie dagelijks de regeringsstellingen onder zwaar vuur neemt, waarbij gebruik wordt gemaakt van mortieren. Het is ook in dit gedeelte waar Noordvietnamees afweergeschut twee helikopters van de Internationale Controle Commissie (ICCS) heeft vernietigd. Hiermee hebben de communisten duidelijk gedemonstreerd hoe hun opvattingen over deze commissie zijn en hoe zij denken over de principes van het internationale recht dat zij belichamen.

Bij het kamp Tong-Le-Chang treden de Noordviëtnamese bedoelingen wel heel duidelijk aan het licht. In dit gebied, 50 kilometer benoorden Saigon, hebben communistische troepen (men spreekt van duizenden soldaten) reeds bijna twee maanden een klein garnizoen omsingeld. Zij vuren dagelijks honderden explosieven op deze stelling af en hun formidabele afweersysteem maakt reddingspogingen vanuit de lucht onmogelijk. Zelfs zieken en zwaar gewonden kunnen niet naar de dichtstbijgelegen ziekenhuizen worden gebracht. Het is dus geen overdrijving als wij stellen dat werkelijke vrede een woord is dat niet voorkomt in het communistische woordenboek.

LAOS EN CAMBODJA

Van nog groter betekenis is de huidige situatie in buurlanden Laos en Cambosja. In Laos, waar ook een wapenstilstand was afgesloten, waren de schendingen van de overeenkomst door Noord-vietnamezen zo ernstig dat de regering van de VS een serie bombardementen met B.52 bommenwerpers uitvoerde zoals tijdens de Tha Vieng strijd van vorige maand. Militair gezien lijkt Cambodja er echter het slechts aan toe van alle Indochinese staten. Terwijl de strijd op grote schaal werd voortgezet, zag maarschalk Lon Nol de communistische greep steeds vaster om zijn hoofdstad. En terwijl de luchtmacht van de VS tot nu toe zijn meest effectieve wapen was, zijn zijn beste politieke overlevingskansen thans gelegen in een nieuwe Zuidvietnamese militaire interventie.

Inderdaad, de recente aanval door het Zuidvietnamese leger in de grensprovincies van Kien-phong en Chau-doc, waar regeringsformaties beide zijden van de Mekongrivier zuiverden — officieel om de Phnom Penh convooien in staat te stellen de Cambodjaanse hoofdstad te bereiken — wijst erop dat er grenzen zijn aan het Zuidvietnamese geduld. In feite was de heropening van de Mekongrivier-route slechts een van de redenen die deze multi-bataljonoperatie aanmoedigden. De situatie in de grensdistricten van Hong Ngu, Tan Chau en Tri Ton maakte dit noodzakelijk. Voor kenners i^ dit een duidelijke zaak. In de hoofdstad van het district Tan Chau alleen al veroorzaakte een Noordviëtnamese campagne met mortieren 144 doden, 471 gewonden en 12.151 daklozen onder de 20.000 inwoners, volgens plaatselijke woordvoerder die kogelvrije vesten dragen in hun kantoor.

In het naburige Hong Ngu en Tri Ton, waar communistische leden van de internationale controlecommissie (ICCSJ het verstandig vonden een onderzoek tweemaal te weigeren, is de situatie nagenoeg hetzelfde. Een inwoner van Tan Chau stelde het als volgt: „Deze spookstad is over van wat eens een bloeiend stadje was; haar netelige positie bewijst de onvolkomenheid van het Parijse akkoord".

NATIONALE VERZOENING

De geest van „nationale verzoening, wederzijds respect enz." ontbreekt ten enenmale, in ieder geval aan de communistische, en zonder de naleving van deze voorwaarden zijn de kansen van een vreedzame oplossing van de Vietnamcrisis nihil. In feite zijn thans, drie maanden na de ondertekening van het akkoord, en meer dan een maand nadat regerings- Vietcong-vertegenwoordigers elkaar voor het eerst ontmoetten in La Celle- St. Cloud een voorstad van Parijs, de pogingen om een agenda samen te stellen nog steeds niet ten einde. 

Eerlijkheidshalve moet echter hierbij worden aangetekend dat de oorzaak hiervan niet lag in gebrek aan goede wil van de zijde van Saigon. In het volle vertrouwen dat zij de verkiezingen zullen winnen maakte de Zuidvietnamese regering langdurige discussies mogelijk.

NIEUWE REGELING

Om zijn goede wil te tonen droeg president Nguyen Van Thieu onlangs aan zijn minister van buitenlandse zaken, Tran Van Lam, op om een conceptovereenkomst op te stellen waarbij de zeven jaar oude Zuidvietnamese constitutie werd vernietigd. En zowaar dit concept, dat Saigon voorstelde, vooi-ziet in de formatie van een constitutionele assemblee die „de structuren zowel op centraal als op locaal niveau vaststelt". Zonder dit rechtstreeks te zeggen had Thieu voorgesteld een nieuwe constitutionele regeling uit te werken met communitische deelname.

Artikel 3 van het voorgestelde concept luidt als volgt: „Door bovengenoemde algemene verkiezing zal het Zuidvietnamese volk direct en via geheime stemming een vertegenwoordiging van het Zuidvietnamese volk kiezen om te beslissen over de politieke toekomst van Zuid-Vietnam. Dit orgaan zal de regeringsstructuur bepalen op centraal en lokaal niveau." Dit was het beste dat Saigon kon aanbieden, maar terwijl minister Lam nog bezig was met beantwoorden van persvragen over deze onvoorziene demonstratie van goede wil, betitelde Viet Congzegslieden is Parijs het voorstel als een „manoeuvre" en een ,,intrige" om de publieke opinie te misleiden.

ILLEGAAL

Het merendeel der Zuidvietnamezen is het natuurlijk niet eens met de methode van de Vietcong. Nguyen Van Thanh, een student in de rechten: „De zet van president Thieu is illegaal en met-constitutioneel. Wat echter belangrijk is, is het toegeven op zulke belangrijke dingen als een nieuwe constitutie alvorens serieuze onderhandelingen zijn begonnen; dit moet leiden tot steeds grotere eisen van de tegenpartij."

Meer representatief voor de algemene publieke opinie is hetgeen' Van Kha, een onderwijzer mij vertelde: „De maatregel is zonder twijfel niet-constltutioneel maar als er daardoor een kans bestaat om de langdurige crisis tot een einde te brengen, waarom zouden we het dan niet proberen". Toen aan Kha Werd verteld dat de communisten het nieuwe voorstel hadden verworpen riep hij uit: „Hoe kan de Viet-cong zo onverzettelijik zijn! Hij voegde er aan toe: „Maar ik moet zeggen dat ik het zo beter vind".

De systematische weigering van de Vietcong om serieuze onderhandelingen te beghmen is voor de studenten m Saigon niets vreemds. Een van hen reageerde als volgt: „Het is weer een nieuwe aanwijzing van Kanoi"s onwil om een werkelijke oplossing voor de crisis « bereiken."

Het huidige verblijf van Vietcongs generaal Lt. Gen.. Tran Van Tra, die eind maart naar de Noordvietnamese hoofdstad vertrok voor een kort bezoeK en daar momenteel nog verblijft, is een aanwijzing voor de moeilijkheden die zijn superieuren in het Politieburo hebben. Zij blijken in staat te zijn de definitieve instructies voor het einde van de strijd in Zuid-Vietnam te vertalen.

OORLOGSVOORBEREIDINGEN

Kenners van Noordvietnamese zaken zijn ervan overtuigd dat gedurende de laatste drie maanden intensieve oorlogsvoorbereidingen worden getroffen. Speciaal het vervoer van 400 tanks, 300 stuks artillerie, duizenden projectielen en 53.000 ton ander oorlogsmateriaal naar de zuidelijke slagvelden moeten generaal Nguyen Giap in staat stellen een militaire campagne te ontketenen, die vergeleken kan worden met het voorjaars/zomer offensief van verleden jaar.

Het is interessant te weten dat dit precies datgene is wat generaal Cao Van Vlen, Giap's tegenpartij in het Zuiden, aan president Nixon vertelde, in het begin van de vorige maand In San Clemente. Volgens bronnen uit het hoofdkwartier maakte Vien bij deze gelegenheid bekend dat de Noordvietnamese legerleiding in Zuid-Vietnam over een half miljoen man beschikt verdeeld In 18 divisies, waarvan de helft geconcentreerd was in de vijf noordelijkste provincies van de republiek, waarmee zij op elk moment het zuiden opnieuw in een bloedig slagveld zou kunnen veranderen.

Als de ontboezemingen, van Vien in een andere centext worden geplaatst zou men ze als onnodig alarmerend kunnen uitleggen. Zijn Amerikaanse gastheren hadden deze informaties echter ook reeds uit andere bronnen ontvangen en zij namen ze graag voor waar aan. Noord Vietnam ontving daarom een ernstige waarschuwing in een.gezamenlijk VS - Vietnamees communiqué dat werd uitgegeven aan het einde van de San-Clemente Conferentie waar president Thieu en zijn gast Nixon, spraken van „krachtige reacties". Maar, het was zoals de Vietnamezen zouden zeggen „als water dat over een eend wordt uitgegoten.

De twee presidenten hebben bij die gelegenheid hun ernstige bezorgdheid en voornemen uitgesproken om verdere Noordviëtnamese schendingen van de Parijse overeenkomst met krachtmetingen te beantwoorden. Maar de weigering van Hanoi om legerformaties uit de buurlanden Laos en Cambodja terug te trekken maakte duidelijk dat dit aan dovemansoren was gezegd. Washingtons beslissing om vervolgens de mijnenopruiming in de Golf van Tonkin te staken en om de VS-Noordvietnamese besprekingen in Parijs uit te stellen konden niet bewerken dat Hanoi een andere houding aannam. 

KISSINGER

In het licht van een dergelijke hardnekkigheid werd het zelfs dr. Kissinger te bont. Op een diner met de pers in New York verbrak president Nixon's voornaamste adviseur in nationale veiligheidszaken de stilte en verweet de communisten dat zij „systematisch en cynisch" de Parijse vredesovereenkomst breken. Bij deze gelegeneid verklaarde Kissinger ook dat „het diepgaande probleem dat wij (de Amerikanen) onder ogen moeten zien is dat de ondertekening van de overeenkomst eenvoudig als irrelevant wordt beschouwd".

Wat de Noordviëtnamese leiders betreft kan het voor een lange tijd niet relevant zijn geweest. Immers, Hanbi's mislukking om alle Zuidvietnamese krijgsgevangenen te bevrijden, de herhaalde belachelijke beschuldiging dat Saigon honderdduizenden politieke gevangenen vasthoudt, het doorgaand gebruik van het Ho Tsi Minh opsporingssysteem en het onlangs neerhalen door Noordviëtnamese mitrailleurs van twee ICCS-helikopters bij Lao Bao zijn allemaal ontwikkelingen, welke passen in het kader van een doorgaande Noordviëtnamese oorlogsvoering.

Gedurende de laatste tijd zijn er verschillende ontwikkelingen gaande waarbij de angstigste voorgevoelens worden bevestigd. De belangrijkste hiervan is een publikatie door de Viet Cong ter gelegenheid van het verstrijken van de 90 dagen waarin een formule zou moeten worden gevonden voor een duurzame vrede in Zuid-Vietnam. In plaats van vrede is de verklaring vol van aanwijzingen voor oorlog, in plaats van zelfbeperkingen is ze vol dreigingen. Immers, na de VS en Zuid Vietnam beschuldigd te hebben van een voortdurende oorlogvoering in geheel Indochina, verklaart de Viet Cong dat de communisten Washington en Saigon verantwoordelijk stellen voor „de kritieke situatie" in dit door oorlogsgeweld gescheurde schiereiland. Volgens waarnemers in Saigon heeft de verklaring veel weg van een oorlogsverklaring en propaganda.

KOGELS

Inderdaad kan op basis van de recente ontwikkelingen in Indochina worden gezegd dat het altijd een zaak is geweest van „ballots versus bullets. Zo lang de leiders in Hanoi hun politieke doel met militaire middelen denken te bereiken zal de crisis onopgelost blijven. Tenzij het Noordvietnames leger totaal en reddeloos zou worden verslagen. Anders zullen zij niet ophouden met hun gewoonte van oorlogvoeren, welke gewoonte zij zich in een kwart eeuw hebben eigen gemaakt en geconsolideerd. Het is als bij gebruikers van narcotica: zij hebben wel hun momenten van twl/fel aan zichzelf, maar zij grijpen er toch steeds weer naar en worden daardoor ernstig verslaafd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van maandag 28 mei 1973

Reformatorisch Dagblad | 8 Pagina's

Vrede in Vietnam meer hoop dan werkelijkheid

Bekijk de hele uitgave van maandag 28 mei 1973

Reformatorisch Dagblad | 8 Pagina's

PDF Bekijken