Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Rentmeester

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Rentmeester

COMMENTAAR

4 minuten leestijd

In de praktijk van alle dag zien we niet altijd direct hoe het wereldbeeld totaal verandert. Temeer niet omdat dit beeld niet plotseling van decor verwisselt, maar meer geleidelijk in plaats van abrupt. Het proces van gewenning speelt daarbij een grote rol. We staan al niet meer verbaasd als het ruimtelaboratorium rondzwevend in de ruimte wordt gerepareerd, terwijl we het ook de gewoonste zaak van de wereld vinden dat we een auto voor de deur hebben staan.

Ondertussen bemerken we wel dat er iets is veranderd. Telde vroeger een mensenleven, nu zijn wij bijvoorbeeld al aardig op weg om dat gevoel kwijt te raken. Dit bleek onder meer deze week toen de pers meldde dat het aantal doden in het Pinksterverkeer meeviel. „Slechts" achttien mensenlevens uit het leven weggerukt in plaats van de op grond van prognoses verwachte dertig. Nederland slaakte een zucht van verlichting. Het viel nog mee vond men. 

Wie dit een ogenblik op zich laat inwerken komt tot de conclusie hoe ruw we al onder elkaar geworden zijn. 

Deze week lazen we ook iets over de wijze van crematie in Rotterdam. Deze neemt zo snel toe, dat het crematorium de gehele dag in volledig gebruik is. Twee verbrandimgen tegelijk kunnen er plaatshebben, maar om dit te bereiken is een juiste „timing" nodig. Voor toespraken e.d. krijgt men precies een half uur en niet meer, want dan loopt het schema in de war. Zo telt niet alleen een mensenleven meer, maar hebben we ook geen tijd meer voor de doden. 

Ondertussen doen wij dan heftige pogingen om de welvaart om te buigen tot een welzijn. Nu we in de roes van de vooruitgang tot een ongekende materiële hoogte zijn gestegen, komen we plotseling tot de ontdekking dat de immateriële verlangens hoognodig ook hun vervulling moeten hebben. We gaan ons dan op dit terrein vermoeien met het uitdenken van de meest vreemde dingen van een ruimte voor een klaverjasclub voor bejaarden tot een hondentoilet in het park toe. 

Zo hollen we in een vicieuze cirkel het leven door. Nog maar nauwelijks is de ene begeerte vervuld of de volgende dient zich weer aan. 

Inmiddels wordt het leven ons „ontstolen". Wat dacht men wanneer wij vernemen, dat büvoorbeeld prof. Duvsenberg. de huidige minister van financiën het zo druk heeft, dat hij teaenwoordig nooit eerder dan 's nachts om twee uur naar bed kan gaan; men kan nog zo sterk zijn, maar zulk een roofbouw op het lichaam moet ons eens opbreken. 

Zo raken we steeds verder verw'iderd van een bijbelse maatschappij, steeds verder van een leven dat ziin bagrenr.ine vindt in een eeuwigheid. Een begrin dat daarom voor velen zo vaag is, omdat wij als eindige schepselen God niet doorgronden kunnen. Alleen Hii is Keuwig. Dit is ook weer zoiets waaru't wij de verschuivinsen in hot wereldbeeld kunnen bemerken. Wie spreekt er nu nog over dat begrip? Laat staan dat wü ons dat bewust ziin. 

Maar Luther liet de kerk zingen: „Gods Woord houdt stand in eeuwigheid en zal geen duimbreed wijken". Zo blijven bij alle verschuivingen toch enkele zaken over die onveranderlijk blijven staan. Het beerip „tijd", het begrip „leven", geboren worden en sterven, het is nog precies als in de begindagen der schepping. Elke dag weer onnieuw breekt het daglicht aan en valt 's avonds het duister weer in. In een biibelse maatschappij spreken deze dingen van Gods Goedertierenheid die elke morgen nieuw is, 

We hebben aan deze dingen gedacht, toen Wij in de Tweede kamer de SGP-afgevaardigde  N. van Dis hoorden zeegen. dat het rentmeester-ziin medewerkt tot de beperking van de consumptie. Zo'n biibelse notie brengt gelijk brandende problemen in het kader waar ze behoren. Dan komt voor een christen in zicht hoe de welvaart om te buigen tot een welzijn. Want een rentmeester werkt met het kapitaal van een ander en hii is aangesteld om het zo te beheren dat het niet verloren gaat, maar dat de eigenaar met genoegdoening op het werk van de rentmeester kan terugzien. Begrijpt men nu waarom we de roep om een inkomensbeleid niet vertrouwen?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 16 juni 1973

Reformatorisch Dagblad | 8 Pagina's

Rentmeester

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 16 juni 1973

Reformatorisch Dagblad | 8 Pagina's

PDF Bekijken