Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Regeringsconflict in Libanon

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Regeringsconflict in Libanon

5 minuten leestijd

De schermutselingen binnen de Libanese partijpolitiek dragen zelden een zo duidelijk confessioneel karakter als bij de huidige regeringscrisis. Men waakt in Libanon angstvallig voor religieuze conflicten. Confessionele twisten zijn gevaarlijk, zij hebben in 1958 een burgeroorlog veroorzaakt. Daarom houden de Libanese politici zich zoveel mogelijk aan de regel het confessionele evenwicht niet te verbreken en de geschillen in de politieke sfeer te houden. Dat evenwicht dateert van 1943, het jaar waarin Libanon zich onafhankelijk verklaarde. Aan de formule van de machtsverdeling tussen de godsdienstige groeperingen is sindsdien niets veranderd.

Het duidelijkste model is het parlement. Er is een Kamer die uit een elfvoud van direct gekozen afgevaardigden bestaat. Er zijn tegenwoordig 99 afgevaardigden, waarvan 54 christenen en 45 moslims. Die zijn onderverdeeld in de subgroepen, die de christen- en moslim-gemeenschappen vormen. Op dezelfde wijze zijn de voornaamste regeringsfuncties vastgelegd. De president is een christen, de premier een moslim, enz. Regeren betekent in Libanon: Een minimum aan centraal gezag uitoefenen en de minoriteiten een maximum aan autonomie laten. Democratie betekent: Gebruik maken van de politieke variaties, die er buiten het vastgelegde systeem mogelijk zijn. Voor een ding dient de landsregering angstvallig te waken: Er mag nooit zo geregeerd worden dat een bepaalde religieuze minderheid meer macht aan zich trekt dan de formule voor het machtsevenwicht voorschrijft.

Dit laatste is nu gebeurd. Het optreden van de Libanese president met hulp van het leger heeft onevenredig veel macht samengebald aan de christelijke kant. Vandaar dat de religieuze leiders van de grootste moslimgroep, die der Soennieten, alarm hebben geslagen. De zondebok is echter niet de president.' maar de premier die tijdens de crisis de regeringsverantwoordeliikheid droeg. dr. Amin Hafez. Hij is uiteraard zelf een Soenniet, waardoor de ogenschljnliik vreemde situatie is ontstaan dat premier Hafez zijn eigen minoriteit tegen zich heeft gekregen. Hafez werd premier on 25 april, nadat Saeb Salem was afgetreden naar aanleiding van verwikkelingen die optraden na de Israëlische aanval op Beiroet van 10 aprlL

PRESTIGEKWESTIE

Het kabinet-Hafez stond uiteraard zwak. Toen de mei-crisis met de Palestijnen uitbrak had de nieuwe Libanese regering nog geen regeringsverklaring afgelegd en kon dus eigenlijk niet regeren met een directe verantwoordelijkheid tegenover het parlement. Toen tijdens de crisis de situatie uit handen liep trad Hafez af. Later, toen er een staakt-het-vuren gehandhaafd bleek te kunnen worden, liet hij zich door de president bewegen om toch weer terug te komen. Maar toen vreesden de moslimgroepen dat Hafez een te willig werktuig was in de handen van president Franjieh. Het was vooral ex-premier Rashid Karami die het aftreden van Hafez eiste. Daarbij hebben zich later ook de socialist Kamal Joemblatt, de vorige premier Saeb Salem, en de christenleider en ex-president Chamoun aangesloten.

De oppositie is omzichtig te werk gegaan. Een val van de regering-Hafez door een motie van wantrouwen in het parlement zou zeker hevige emotionaliteit ontketend hebben. Daarom gaven velen de premier te verstaan dat hij het land op de beste manier zou dienen, als hij eigener beweging aftrad. Maar Hafez heeft van de zaak een prestige-kwestie gemaakt en stond erop het parlement bijeen te roepen om te stemmen over de regeringsverklaring. Dit zou afgelopen dinsdag gebeuren. De premier ontsnapte echter aan een motie van wantrouwen, doordat de zitting verdaagd werd, omdat de twee Soenni-moslim-ministers in zijn kabinet niet in de parlementszitting verschenen. Een poging om hem te vervangen door sterkere moslim-politici mislukte, het

Een nare bijkomstigheid was dat premier Hafez zich in de prestigestrijd had begeven met zijn geestverwanten. Hij heeft daarbij het landsbelang niet laten prevaleren, juist op een moment waarop Libanon voor problemen stond.

Syrië oefent een gevaarlijke economische pressie uit door de grens voor het transito-verkeer en het toerisme dicht te houden. Dit veroorzaakt een ernstige economische malaise, die de stemming er voor de regering niet beter op maakt. Intussen blijft het leger een scherpe controle uitoefenen op de Palestijnen en op hun sympathisanten. Daaronder rekent men ook. niet altijd terecht, bepaalde in Libanon -woonachtige Syriërs.

BEVOORDELING

De Libanese autoriteiten toonden aanvankelijk weinig neiging aan de eisen die Syrië stelde voor de openstelling van de grens toe te geven. Men heeft Syrië zelfs geprikkeld door nog scherper op te treden. Maar na het bezoek van president Sadat van Egypte aan Syrië heeft men in Damascus een ander geluid laten horen. Syrië zou tevreden zijn wanneer ex-premier Yafi ofwel ex-premier Karami met de leiding van een nieuwe Libanese regering zou worden belast, waarna de openstelling van de grens te verwachten is.

In de Syrische houding speelt ook mee dat het regime in Damascus probeerde van de situatie gebruik te maken door de eigen'havens aan de Middellandse Zee te bevoordelen en het zomertoerisme uit de olielanden naar Syrië te verleggen. Bij alle spanning die er al is spelen de Palestijnse commando's een extra rol. Zij zagen weer kans een Incident uit te lokken aan de Libanees-lsraelische grens. afgelopen woensdag, dat aanleiding is tot Israëlische druk op Libanon. Bij dit incident werd een Israëlische officier gedood. Men verwacht nu een represaille-actie van Israel op Libanon.

De Amerikaanse ambassadeur In Libanon heeft zijn grote bezorgdheid over de laatste ontwikkelingen tegenover de autoriteiten hier uitgesproken. Intussen is het te verwachten dat het leger zijn controle op de Palestijnen zal vergroten, een zaak waarbij de president de handen vrij heeft zolang er nog geen nieuwe regering gevormd Is. De president hier is intussen echter begonnen met de nodige consultaties, want als Libanon in een crisis komt die veroorzaakt is door Israel, dan zou dat de spanning tussen de moslim- en de christengroepen tot gevaarlijke hoogte kunnen doen oplopen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van maandag 18 juni 1973

Reformatorisch Dagblad | 8 Pagina's

Regeringsconflict in Libanon

Bekijk de hele uitgave van maandag 18 juni 1973

Reformatorisch Dagblad | 8 Pagina's

PDF Bekijken