Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

HUGO KINGMANS

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

HUGO KINGMANS

3 minuten leestijd

idee; zouden ze daar niet aan denken? Maar plots veranderde zijn verbazing in schrik. Want innundatie zou betekenen, dat zij van de boerderij weg moesten. Deze lag immers midden in de waterlinie! Ginds was een belangrijk kruispunt van wegen, naar en van Utrecht. ZijrKland zou dan onder water komen te staan! „Als het eens gebeurde, wéét je wel, wat dat zou betekenen, vroeg hij.

„Jawel", antwoordde zij eenvoudig-weg, „dat zou betekenen, dat wij moesten zien om hier weg te komen, als wij tenminste niet door het water ingesloten wilden worden." Het kwam er kalm en nuchter uit, alsof de boerin zei: „laat ons gaan eten."

Haar man was stom van verbazing. En dat was op zijn gezicht te lezen, want zijn vrouw merkte op: „Als het nodig is, zijn er nog Debora's Jan!" „Eii ook Kenau's, vader", vulde Aaltje aan.

„Zolang Holland nog zulke vrouwen heeft, is het land nog niet verloren", zei boer Arends. En zijn verbazing verdween. En zijn schrik week. Om plaats te maken voor trots en dankbaarheid. „Nu, als het dan moet, dan zal het gebeuren", zeide hij. „En dan vertrekken wij maar."

Lang kon hij er niet over piekeren. Want daar passeerden weer een viertal ruiters. Wat was dat?! Zij sloegen links af en draafden de smalle weg naar zijn boerderij op! „Wat moeten die kerels hier?" vroeg hij. „Zij zullen zeker honger hebben", meende de boerin, „als je ons voor eten nodig hebt, roep je maar, hoor Jan. Kom Aal, wij gaan naar binnen. Vrouwen hebben hier niets mee te maken. Dat moet vader maar in orde brengen." De vrouwen gingen naar binnen. Maar Aal kon toch niet nalaten door de in lood-gevatte ruitjes steelsgewijze naar buiten te gluren om te zien, wat de ruiters wilden. Ze kwamen al nader. Arends stond ze op te wachten, hij was de boer, hij zou ze te woord staan.

Maar toen zij dichterbij kwamen, bemerkte hij, dat hij geen gewone soldaten voor zich had. Dit waren officieren! Hij zag het aan lakense kleding, waarboven een lichte wapenrusting. Hij zag het aan de hoeden met veren. Hij zag het ook aan de fraaie, weldoorvoede rossen, die zij bereden en die hij met het oog van een kenner beschouwde, toen zij hijgenden wit van het schuim en van het stof van de weg, plots stilstonden. Doch slechts een ondeelbaar ongenblik rustten zijn ogen op de paarden. De ruiters vroegen zijn aandacht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 7 juli 1973

Reformatorisch Dagblad | 10 Pagina's

HUGO KINGMANS

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 7 juli 1973

Reformatorisch Dagblad | 10 Pagina's

PDF Bekijken