Bekijk het origineel

Frankrijk laat militair isolationisme varen

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Frankrijk laat militair isolationisme varen

Tekenen wijzen op integratie met NAVO

6 minuten leestijd

Op woensdag 14 juli bracht het RD het bericht dat de Franse vloot in de Middellandse Zee aanzienlijk versterkt was, hetgeen een grote steun betekende voor de Amerikaanse Zesde Vloot die daar ook opereert. De tijding was afkomstig uit Brussel en gaf het standpunt weer van het opperbevel van de NAVO, speciaal van de Amerikanen. Maar afgezien van Brussel en Washington, hoe spreekt men in Parijs over deze kwestie? <br />

We beginnen met de president. Vóór de grote vlootrevue van zondag 11 juni bij Toulon en ook de dag daarop sprak Giscard d'Estaing telkens met veel nadruk over de noodzakelijkheid van een sterke Franse vloot in de Middellandse Zee. Frankrijk is van plan om daar de derde macht te gaan vormen op maritiem gebied. Uit niets in zijn woorden bleek dat hij aansluiting zocht bij de Amerikanen. Het ging schijnbaar alleen om de grootheid van Frankrijk.

Vlootsterkte

Wat schreef de Parijse pers? Op zaterdag 10 juli stond er een uitvoerig artikel in Le Figaro met veel technische gegevens over de vloot. De Franse marine is de vierde ter wereld. Dank zij de Marshall-hulp zijn er in de jaren van 1951 tot 1958 veel schepen gebouwd. Van de 160.000 ton die dateert uit die jaren is er 90.000 gebouwd met Amerikaanse kredieten. Maar moderne oorlogsschepen verouderen snel en de Franse conventionele vloot met een omvang van 320.000 ton zal binnen 10 jaar voor de helft vervangen moeten worden. Dat wil zeggen dat er in die tijd 110 van de 140 eenheden uit de vaart genomen zullen worden. In de jaren van 1958 tot 1974 (onder het presidentschap van de GauUe en Pompidou) werd er per jaar maar 5000 ton op stapel gezet. Er is nu een nieuwe wet ingediend om deze tonnage te verhogen tot 10.000 ton per jaar. Deze wet heeft het nadeel dat er toch nog te weinig nieuwe oorlogsschepen gebouwd worden, zodat er van het inlopen van de onder de vorige presidenten ontstane achterstand helemaal geen sprake is. Marine-deskundigen voorzien daarom een grote vermindering van de tonnage tegen 1987. Toch zouden er meer schepen moeten komen in plaats van minder, want ook Frankrijk is van plan zijn territoriale wateren uit te breiden tot 200 mijl. Dit wordt een enorm gebied om te bewaken, vooral langs de Atlantische kust van België af tot Spanje toe.

Atoomschepen

De oorzaak van de achteruitgang van de Franse vloot is gelegen in het geringe bedrag dat er op de begroting uitgetrokken wordt voor Defensie. Het daalt ook nog steeds. Volgens Le Figaro bedroeg het in 1972 nog 4% van het bruto nationaal produkt, in 1976 slechts 2,7%. Hiervan is maar 17,6% bestemd voor de marine. De vloot is heel duur in het gebruik. Denkt u alleen eens aan de bemanning van 69.000 koppen. Maar het meeste geld gaat heen aan de atoomonderzeeërs, waarvan er nu vier in dienst zijn. Ze kunnen op de bodem van de oceaan varen en zijn uitgerust met raketten. Er moeten zes van deze onderzeeërs komen, maar het bouwen van de laatste twee wordt telkens uitgesteld en de tekeningen worden iedere keer veranderd. Deze duikboten alleen vragen drie vijfde deel van de som die er beschikbaar is voor het bouwen van nieuwe schepen, zodat er voor de conventionele vloot slechts weinig geld overschiet.

Sommige marlne-officieren hebben al wel eens gedacht dat hun vloot het vijfde wiel aan de wagen werd. Met enige verwondering hebben ze daarom kennis genomen van de verklaring van de Minister van Defensie: „Voor de eerste maal in onze geschiedenis schijnt onze marine wel de spil te zijn waar onze defensie om draait".

Nationaal-internationaal

Ondanks alle kritiek die we in Le Figaro lezen, zowel deze krant als Giscard d'Estaing in zijn radiotoespraakjes richten zich uitsluitend tot een Frans publiek en gebruiken daarom alleen maar argiunenten die van nationaal belang zijn. Als we de zaak in wijder perspectief willen zien, moeten we een ander Parijs dagblad nemen, dat meer internationaal georiënteerd is, en wel Le Monde. Hierin stond op 13 juli een hoofdartikel: „Frankrijk, de NAVO en de Middellandse Zee". De internationale situatie wordt hier volledig uiteengezet. Het voornaamste gedeelte is een interessante schets van het ontstaan van de nieuwe Franse vlootpolitiek. In een recent artikel heeft admiraal De Joybert, gewezen chefstaf van de Marine, geschreven dat Frankrijk onmogelijk zijn koopvaardijvloot overal ter wereld kon beschermen. De tegenwoordige chef-staf admiraal Joire-Noulens, trok daar de conclusie uit dat Frankrijk met zijn bondgenoten tot een soort taakverdeling moest komen.

Tenslotte verklaarde de Minister van Defensie dat eendracht macht maakte en dat de zee zo groot geworden is dat er wel voorzieningen getroffen moeten worden om aan een eventuele crisis het hoofd te bieden. In de praktijk betekent dit meer aansluiting by de Verenigde Staten, ondanks de vele juichkreten over de grote en sterke Franse vloot.

Voor spel

Deze geschiedenis heeft een precedent, dat ieder die zich voor militaire aangelegenheden interesseert, zich zal herinneren. Dat is het artikel van generaal Méry, waar in het begin van juni een storm over opgestoken is in de Assemblee Nationale en in de Franse pers. Generaal Méry wilde de Franse troepen inzetten aan de Duits-Tsjechische grens. De Gaullisten vonden dit heel ernstig, want zo werd Frankrijk door een achterdeurtje weer in de NAVO gebracht, in strijd met de theorieën van Charles de Gaulle. Toen gaullisten en communisten — rechts en links dus — vragen gingen stellen aan de Minister van Defensie, kregen zij te horen dat niet alleen de minister, maar ook de president in hoogst eigen persoon het artikel ten volle voor zijn rekening nam. Over deze kwestie is heel wat gesproken en geschreven. Vooral de gaullisten, de grootste regeringspartij, moesten toch enigszins tevreden gesteld worden.

Zoals u ziet is hier een frappante overeenkomst. Het begint met een artikel van een generaal of admiraal die de Gaullistische opvattingen over de defensie bestrijdt, en langzamerhand klimmen we op tot de hoogste instanties van de staat.

Duidelijkheid

Een ding kan men Giscsird d'Estaing niet ontzeggen: hij zegt duidelijk wie zijn tegenstanders zijn. Dat is naar aanleiding van het artikel van generaal Méry al gesignaleerd in de Franse pers. Door de vele discussies was een journalist zogenaamd de draad kwijtgeraakt en schreef toen in een ironische opmerking: „Ik weet niet of ons verdedigingssysteem veranderd is sinds de Gaulle. Maar ik weet wel dat er vroeger gesproken werd over de vijand en nu over de landen van het Warschau-pakt. Dat is nieuw".

Nieuw is ook dat de Franse marine haar zwaartepunt gaat verleggen van Brest naar Toulon. Dat is een duidelijk gerichte manoeuvre. De leiders van het Kremlin kunnen over de betekenis hiervan geen ogenblik twijfelen. Het Witte Huis al evenmin, al wil Frankrijk niet aan de leiband van de Verenigde Staten lopen.

Vandaar dat de Amerikaanse generale staf in Brussel verklaarde dat de Verenigde Staten in de Middellandse Zee zullen blijven nu Europa ook blijk geeft van verantwoordelijkheidsbesef.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 24 juli 1976

Reformatorisch Dagblad | 12 Pagina's

Frankrijk laat militair isolationisme varen

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 24 juli 1976

Reformatorisch Dagblad | 12 Pagina's

PDF Bekijken