Bekijk het origineel

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

"....en aardbevingen in verscheidene plaatsen"

6 minuten leestijd

Opnieuw een schok door de wereld, letterlijk en figuurlijk: China geteisterd door een grote aardbeving. Vele doden, gewonden, daklozen, verscheurde gezinnen. Wij horen die berichten voor de zoveelste maal, in aantal en omvang nemen juist deze „natuurverschijnselen" toe. Alleen maar natuurverschijnselen, door ons zeer bijbelgetrouw als „door God toegelaten, door God geregeerd" worden genoemd? <br />

Een aardbeving, wat is dat? Wij weten het niet; de grond onder onze voeten is vast. Dat de aarde schudt en waggelt als een dronkaard, dat de bodem scheurt, wij horen er slechts van. Er zijn zoveel berichten over aardbevingen, over enkele dagen is dit weer naar de achtergrond gedrongen door andere berichten. Ook als het, zoals nu al duidelijk is uit de schaarse berichten, een ramp van ongekende omvang is.

Zaterdagavond werd gesproken over een miljoen doden, hoewel uit het rampgebied geen exacte gegevens komen. Een miljoen doden! In enkele seconden of minuten. En de dreiging van een volgende zware aardbeving die zich aankondigt.

's Zondags in de kerk: na de preek bidt de dominee voor de slachtoffers in het rampgebied, voor de steeds groter wordende nood in de wereld, waardoor het steeds duidelijker wordt dat de wederkomst van de Heere Jezus nadert.

Na de kerkdienst zijn er de sigaren of sigaretten, de gezelligheid van koffiedrinken thuis of bij bekenden. Er wordt alweer gemopperd omdat het regent! China is zo ver weg en het is nog communistisch ook.

Toch wel erg hè, die aardbeving, ontzettend zeg en zoveel doden!

Dan wordt er niet meer over gesproken, in de middagdienst is alles gewoon, verloopt de dienst volgens de kerkorde; onze zondagen worden niet onderbroken....

O ja, die avond is er in vele huizen wel over gepraat, er is wel aan het leed gedacht, er is gelukkig ook voor die mensen gebeden. Maar hoevelen, ook van ons, worden er echt door geraakt?

Wat moet het zijn, die dreiging van weer verwoesting, voor de mensen van Peking, die al dagenlang op straat huizen? Als ik dit schrijf is er nog steeds die spanning, maar wij geloven in diezelfde God Die tegen Jona zei: „En Ik zou die grote stad Ninevé niet verschonen, waarin veel meer dan honderdentwintig duizend mensen zijn, die geen onderscheid weten tussen hun rechterhand en hun linkerhand en daartoe veel vee?"

Laten wij tot diezelfde God, tot Wie wij bidden dat Hij ons bewaren zal voor het communisme en voor het anti-christelijke systeem, bidden om barmhartigheid voor die miljoenen die naar Gods beeld zijn geschapen evenals wij. Mensen, die geen groter zondaren zijn boven ons, die menen in Jeruzalem te wonen.

Steeds sterker en duidelijker worden de tekenen der tijden, maar de wereld danst op de vulkaan. Erger is dat velen die zich christenen noemen dit alles wegwuiven: het is altijd zo geweest. Nog erger is het dat velen van Gods kinderen slapen en niet in hun rust willen worden gestoord.

Ninevé werd gespaard, maar niet anders dan nadat de mensen zich in stof en as hadden bekeerd. Van die zaken wordt in onze tijd weinig gevonden, daarom zullen de oordelen deze wereld in toenemende mate treffen. Blind is de mens die dit niet ziet, nog blinder die niet wil zien!

Maar er is nog dezelfde God van Ninevé van Wie geschreven is: ,,en het berouwde God over het kwaad, dat Hij gesproken had hun te zullen doen, en Hij deed het niet".

Het is ook allemaal zo naar, zo angstig, er is al zoveel ellende, je hoeft het toch niet naar je toe te halen? Nee, dat hoeft niet, mag zelfs niet. Maar wie het slechts ziet als feiten die bij onze tijd horen, vergeet ze als ze worden verdrongen door ander nieuws, dat dan weer aandacht , vraagt. Maar het zijn niet louter feiten, de roepstem van God klinkt steeds duidelijker:

,,Alzo ook gij, wanneer gij deze dingen zult zien geschieden, zo weet dat het Koninkrijk Gods nabij is".

Hoe dit alles zal zijn? Ik weet het niet, maar wat ik voor mijn ogen zich zie voltrekken weet ik. Nog is het einde niet, nog mogen en kunnen wij bidden voor een stad als Peking. Maar wij klagen als onze wonderboom verdort, meer dan wanneer de wereld om ons heen door Gods oordelen wordt getroffen.

Laten wij ons niet gerust stellen met de gedachte dat dergelijke rampen ons niet zullen treffen. De Heere Jezus spreekt in Zijn rede over de laatste dingen niet alleen over aardbevingen.

De ramp in Zeeland ligt nog niet zover achter ons en hongersnood is ook voor het welvarende westen niet denkbeeldig. Wij ervaren deze zomer wat het is, als God de sluizen van de hemel sluit, hoewel de gevolgen daarvan ons niet direct als honger zullen treffen.

Deze winter zullen de mensen klagen dat alles zo duur is, maar honger? Bij ons niet. Aardbevingen? Die zijn ver weg. Vervolging: Achter het ijzeren gordijn. Oorlog? In het middenoosten. Pestilentie? Wij laten ons inenten. Valse profeten? Wij hebben de waarheid. Jezus zei tot zijn discipelen: "Doch van die dag en die ure weet niemand... Waakt dan; want gij weet niet in welke ure uw Heere komen zal".

Verschrikkingen? Rampen? Ellende en dood? Kunnen we het maar niet beter vergeten? De zon schijnt weer vandaag, er is fijn wat regen gevallen voor het land, het schijnt toch mee te vallen met de oogst. Die narigheid moet je wegduwen, vergeten. Wij mogen toch blij zijn dat wij ervoor gespaard blijven?

Maar wij noemen ons toch discipelen van Jezus, volgelingen, christenen, naar Zijn Naam genoemd? En als Hij roept in Zijn tekenen wat doen wij, die bevoorrecht zijn boven velen? "Als nu deze dingen beginnen te geschieden, zo ziet omhoog, en heft uw hoofden opwaarts, omdat uw verlossing nabij is".

Heft uw hoofden opwaarts... Richt u op, namelijk, van vreugde en verlangen, zo staat het in de kanttekeningen. Hij komt Die alles nieuw maakt. Die de aardbevingen bestuurt en de pilaren der aarde heeft vastgemaakt. Die regeert in ons land en in China, aan Wie alle macht is gegeven in hemel en op aarde, met Wie het niet gaat naar de vernietiging maar naar de voleinding, naar de vervulling van al Zijn raadsbesluiten, naar de nieuwe hemel maar ook de nieuwe aarde, naar het komende Rijk, waar niet zullen zijn de honden en tovenaars, hoereerders en afgodendienaars en die de leugen liefhebben en doen.

Heft uw hoofden opwaarts, want de tijd is nabij. Maranatha, Jezus komt!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van woensdag 4 augustus 1976

Reformatorisch Dagblad | 8 Pagina's

Bekijk de hele uitgave van woensdag 4 augustus 1976

Reformatorisch Dagblad | 8 Pagina's

PDF Bekijken