Bekijk het origineel

Interlandelijke adoptie verlaagt intelligentiepeil derde wereld

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Interlandelijke adoptie verlaagt intelligentiepeil derde wereld

Brochure „Kinderen op de schopstoel":

5 minuten leestijd

AMSTERDAM Op maandag 8 november jl. hield M. de Langen uit Echteld de nu in druk verschenen inaugurele rede „Kinderen op de schopstoel" als buitengewoon hoogleraar in het jeugdrecht aan de Universiteit van Amsterdam. In het RD van 9 november gaven wij reeds een verslag van die oratie, die met name van belang is voor hen, die op enige wijze te maken hebben met het adopteren van een kind of het in hun gezin opnemen van een pleegkind.

Prof. De Langen ging in op de verklaring van de rechten van het kind - in 1959 door de algemene vergadering van de Verenigde Naties aanvaard, maar in de praktijk nog weinig werkzaam - en vandaaruit gaf zij haar beschouwingen ten beste over het vraagstuk van de zogeheten interlandelijke adoptie: met name vanuit landen als Bangladesj, India, Zuidoost-Azië (vroeger bijv. ook Vietnam, thans nog wel Korea en elders) en Latijns Amerika (Colombia) komen kinderen soms in aanmerking om door Nederlandse adspirant-adoptieouders te worden opgenomen.

Zo is het bijv. iemand als majoor Eva den Hartog van het Leger des Heils gelukt, ongeveer honderd kinderen uit de sloppen en goten van Dacca, Khulna en Chittagong te redden van een wisse dood door hen naar Nederland te zenden. Daar worden zij nu geadopteerd, na een uiterst lange en strenge selectieprocedure, die heel wat hogere eisen stelt aan adoptieouders dan ooit aan „natuurlijke" ouders worden gesteld.

Financiële adoptie

Nu is men in de wereld van de raden van kinderbescherming, van het Uitgave van het ministerie van justitie en ook van de instellingen op het terrein van die interlandelijke adoptie allerminst gelukkig met deze „kinder-import" uit de derde wereld. Betoogd wordt dan vooral, ook door instanties als de Nederlandse Vereniging van Pleeggezinnen, „Wereldkinderen", de Stichting Interlandelijke Adoptie (SIA) enz., dat men verreweg de voorkeur moet geven aan een andere mogelijkheid: de zgn. financiële adoptie-op-afstand.

Men verklaart zich dan bereid om maandelijks of jaarlijks een vast bedrag te schenken aan een bepaald kindertehuis, in „ruil" waarvoor men dan een foto en beschrijving en op latere leeftijd brieven krijgt van een der opgenomen kinderen. De Nederlandse geldschieter is dan een soort van suikeroompje (of -tante), maar er is verder geen enkele formele band tussen deze „adoptief-ouders" en het door hen onderhouden kind.

Voornaamste argument voor die adoptie-op-afstand is wel, dat men zulke Vietnamese kinderen e.d. niet los mag weken uit hun natuurlijk milieu, ze in hun eigen cultuurwereld moet laten oproeien, omdat ze daar „gelukkiger" zouden zijn dan hier, wat in de praktijk een drogreden blijkt.

Ook prof. De Langen staat in wezen aan de zijde van hen, die de interlandelijke adoptie alleen aanvaarden als het financiële en op-afstand is. Maar zij erkent in haar rede, dat bij gebrek aan alternatieven die interlandelijke adoptie soms de minst schadelijke (niet: de beste en meest voor de hand liggende!) oplossing is ook al wordt er volgens haar de kindernood in die landen niet mee gelenigd.

Dat moge waar zijn, maar er is ook een andere nood en die komt in zekere zin wel enigermate tot een oplossing: die van de kinderloze echtparen in een cultuurwereld, waar men het ongeboren leven steeds meer vermoordt en wegwerpt en waar een steeds groter aantal mannen en vrouwen zich - volkomen tegen de Schrift en de menselijke natuur in - vrijwillig laten steriliseren na één of twee kinderen, of soms welbewust van het kinderen krijgen afzien.

Het benaderen van het vraagstuk der adoptie vanuit deze pijnlijk ervaren kinderloosheid is echter bij velen - ook bij hen die in het maatschappelijk werk met al deze ellende worden geconfronteerd - volstrekt uit den boze. Zij, die op enige wijze bij die adoptieplannen zijn betrokken, kunnen soms, naast alles wat zij ondervonden, van deze leedverzwarende ervaringen vertellen.

Niet in tehuizen

Prof. De Langen accepteert die adoptie, zoals gezegd, alleen bij gebrek aan een redelijk alternatief. Ze pleit, voor een andere oplossing: de kinderen allereerst dicht bij hun oorsprong onderbrengen in gezinnen: lokale adoptie. Opname in kindertehuizen werkt vervreemdend, bevordert de onmondigheid en is daarom vanuit de rechten van het kind verwerpelijk.

Maar interlandelijke adoptie heeft volgens haar nog andere negatieve kanten: het zijn de intelligentste en „gaafste" kinderen die uit deze ontwikkelingslanden vertrekken, niet de „kneusjes". Hierdoor zal het gemiddelde intelligentiepeil en de gezondheidsgraad van deze derde wereldlanden dalen en de kloof tussen rijke en arme landen toenemen, zo betoogt mevr. De Langen.

Toetsingsnormen

In haar beoordeling van de criteria die in ons land worden aangelegd voor verschillende raden van kinderbescherming blijkt, dat er onderling grote verschillen in „behandeling" zijn variërend van een oppervlakkige toetsing en verklaring van „geen bezwaar" (verder reikt hun opdracht in wezen ook niet!) tot een zeer grondig onderzoek met verregaande toetsingsnormen. Gelukkig is er nu beroep mogelijk tegen een afwijkende beslissing bij een adviescommissie buitenlandse pleegkinderen.

De brochure „Kinderen op de schopstoel" is van groot belang voor allen die persoonlijk of door hun werkkring met (interlandelijke) adoptie te maken krijgen, al zal de eerste groep de uitkomsten van mevr. De Langen niet steeds delen.

Er is afgezien van de inhoud nog één bezwaar, maar dat geldt uitgever Samson. Wij begrijpen volstrekt niet, waar iemand de moed vandaan haalt om voor een dergelijk dun brochuretje, zonder illustraties, van 21 bladzijden de prijs van ƒ 8,17 te berekenen, zonder BTW. Voorts brengt men nog drie gulden in rekening voor administratie en porto (was ƒ 1,60) plus 45 cent BTW, totaal ƒ 11,62.

Op het totaal van de duizenden guldens, die een interlandelijke adoptie kost, natuurlijk een schijntje, maar voor ons onaanvaardbaar hoog. De schrijfster had een sociale daad gesteld, wanneer ze haar rede door de universiteitspers gestencild had laten uitgeven tegen kostprijs.

N.a.v. „Kinderen op de schopstoel" door mevr. dr. Miek de Langen. Brochure, 21 blz., prijs ƒ 11,62 inclusief porto. Deeltje 93 in de serie geschriften over recht/bestuur/economie. Samson Uitgeverij, Alphen aan den Rijn, 1976.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van woensdag 8 december 1976

Reformatorisch Dagblad | 12 Pagina's

Interlandelijke adoptie verlaagt intelligentiepeil derde wereld

Bekijk de hele uitgave van woensdag 8 december 1976

Reformatorisch Dagblad | 12 Pagina's

PDF Bekijken