Bekijk het origineel

Moskou aan achterdeur van Riaad

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Moskou aan achterdeur van Riaad

3 minuten leestijd

Wanneer in 1974 de oliekraan in het Midden-Oosten dichtgedraaid wordt, dreigt de economie in de Westelijke wereld te verlammen. De autoloze zondagen staan een ieder nog vers in het geheugen. We werden geconfronteerd met wat tot dan toe voor velen een wat slechts vaag begrip was, met de kracht van de OPEC, Organization of Petroleum Exporting Countries.

Reeds eerder toonden Westerse kringen zich bezorgd over het gedrag van deze organisatie. Na haar oprichting in Caracas in januari 1961 door Irak, Koeweit, Iran, - we spraken toen*nog over Perzië - Quatar, Saoedi-Arabië en Venezuela - pas later sloten zich Indonesië, Libië, Aboe Dabi en Nigeria bij de OPEC aan - had de OPEC haar handen vol aan het regelen van het olie-aanbod. Voornamelijk hield zij zich bezig met het vermijden van excessen op de oliemarkt.

In 1970 zou deze situatie radicaal zich wijzigen. Daarvoor zijn meerdere oorzaken aan te wijzen. De toenemende industriële produktie over de gehele wereld deed de vraag naar olie plotseling scherp stijgen. De schaarste die daarbij ontstond werd nog geaccentueerd door het feit, dat het Suezkanaal nog steeds was gesloten. We stonden nog maar aan het begin van het tijdperk van de mammoettankers. De grote omweg rond Kaap de Goede Hoop deed tijdverlies ontstaan. Tijdverlies, dat een opwaartse druk op de olieprijzen en voor prompte levering veroorzaakte. Inmiddels had Saoedi-Arabië zijn pijpleiding naar de Middellandse Zee gesloten. Het leek er op, dat reeds in 1970 de OPEC haar krachten met de westelijke geïndustrialiseerde wereld ging meten.

Libië, dat zich in de loop der jaren zestig tot een belangrijke olieleverancier had weten op te werken, maakte gebruik van de ontstane situatie: in september 1970 verhoogde het met een fors percentage zijn olieprijzen. De overige OPEC-landen zagen hun kans schoon, gebruikma-' kend van de ontstane sfeer begonnen zij het proces om de oliemaatschappijen in handen te krijgen. Een proces dat vandaag in de meeste oliestaten er toe geleid heeft, dat staatsdeelname tot zestig procent normaal is geworden.

Saoedi-Arabië is hiermede het verst gevorderd. De oliereus Aramco, die bijna de gehele Saoedi-Arabische oliewinning verzorgt, zal met terugwerkende kracht vanaf januari 1976 voor 100 procent overgaan in het bezit van de staat. Naast het Westers georiënteerde Saoedi-Arabië is vooral het meer Marxistisch georiënteerde Koeweit na de oorlog als leverancier omhoog gesprongen.

In 1946 verliet de eerste tanker met olie uit Koeweit, deze stadstaat. Tien jaar later zou het de belangrijkste producent in het MiddenOosten zijn. Een positie die het daarna aan Iran en later aan SaoediArabië moest afstaan. Dit laatste land produceert vandaag minstens vier maal zoveel als Koeweit. Daarmede is het aandeel van Saoedi-Arabië in de werldolieproduktie tot 15 procent gestegen en is het op de wereldranglijst, naast de Sowjet-Unie de tweede leverancier geworden.

Tussen de 800.000 inwoners van Koeweit en zes miljoen inwoners die Saoedi-Arabië telt liggen nauwe relaties. Een van deze is de in beide landen liggende z.g. „neutrale zone". De opbrengst van de olie die hier vloeit, wordt door beide landen op een fifty-fifty basis gedeeld.

Door de huidige ruzie binnen de OPEC over de te berekenen prijsverhoging is de verhouding tussen de beide buurlanden ernstig verstoord. Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten houden vast aan vijf procent verhoging, de overige OPEC-leden, waaronder Koeweit houden vast aan tien procent.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van woensdag 23 februari 1977

Reformatorisch Dagblad | 12 Pagina's

Moskou aan achterdeur van Riaad

Bekijk de hele uitgave van woensdag 23 februari 1977

Reformatorisch Dagblad | 12 Pagina's

PDF Bekijken