Bekijk het origineel

Andreotti worstelt met economische problemen

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Andreotti worstelt met economische problemen

Weinig verheffend gevecht over IMF-lening

7 minuten leestijd

In het begin van januari vroeg de Italiaanse regering een lening aan het IMF (Internationale Monetaire Fonds). Het ging om 630 miljoen dollar. Dit lijkt een geweldig groot bedrag, maar voor een land met 60 miljoen inwoners is het niet zo'n grote lening. Het bedrag is juist voldoende om voor een halfjaar koffie te kopen voor de Italiaanse bevolking! Maar het IMF beschouwde de te verstrekken lening niet als een routinekwestie. De inflatie van de lire bedroeg in 1976 niet minder dan 30% en Andreotti moest daar eerst wat tegen doen.

Hij kreeg daar al spoedig gelegenheid toe, want per 1 februari moesten de lonen opnieuw aangepast worden. Dat gebeurt iedere drie maanden op basis van de prijsindex, en omdat de prijzen In Italië snel stijgen - in februari alleen S,6 % - gaan de lonen navenant omhoog. Daar komen de algemene recessie en de werkloosheid nog bij. Economisch zwakke gebieden, zoals het zuiden, hebben natuurlijk het grootste percentage werklozen.

Andreotti liet de moeilijke onderhandelingen dan ook niet alleen over tian zijn minister van Arbeid, mevrouw Tina Anselml. Ondanks dagen en nachten lang durende discussies met de vakbondlelders slaagde hij er niet in de stijging van de loonkosten aanzienlijk te beperken. Slechts op enkele ondergeschikte pimten gaven zijn tegenstanders toe. _ ,

Soberheid

Omdat Italië toch graag deze lening van het IMF wilde hebben, vroeg het na 1 februari weer om geld. Het IMF wenste dat alleen te verstrekken als de regering Andreotti een z.g. intentieverklaring aflegde waarbij hij zich bereid verklaarde de loonkosten én de inflatie te beperken. Grote verontwaardiging in de Italiaanse pers, kreten over chantage en inmenging In binnenlandse aangelegenheden. Maar de eerste minister protesteerde niet, want hij vond dat hij die lening nodig had. Bij beperking van de loonkosten en veirolndering van de inflatie zouden de Italianen gedwongen worden hun bestedingen te beperken. Dat was Juist goed. Andreotti spreekt evenals zijn voorganger graag over soberheid, wij zouden zeggen bestedingsbeperking. De vakbondsleiders zijn het in hun hart met hem eens. Zij zijii^ét^nomisch geschoold en de grote lijnen van Andreotti's programmft^ Ihihnen zij vol' strekt niet tegenspreken. Maar weet u hoe „sober" Italië verleden jaar geweest is? Het was de grootste importeur van champagne en een belangrijke afnemer van whisky, eerste kwaliteit kalfsvlees en grote luxe auto's. Tweede woningen en alles wat maar weelde Is, komen in Italië veel voor. Het IMF weigerde aan zo'n land dat best bezuinigen kan, het gevraagde krediet te verstrekken.

Onderhandeling-en

Daarop ging Andreotti onderhandelen met de leiders van de drie vakbonden. Intussen brachten hij en zijn minister van financiën bezoeken, aan Bonn, aan Washington en aan de ambassadeurs van de Verenigde Staten en West-Duitsland in Rome. Deze twee mogendheden zijn de voornaamste crediteuren van het IMF, dus het is zaak dat een debiteur zoals Italië daarmee goede vrienden blijft. Want het IMF zou ongetwijfeld eraan vasthouden dat Andreotti de gevraagde intentieverklaring aflegde. Het ging om het financiële prestige van Italië, vooral om de miljarden die de Italiaanse banken in het buitenland geleend hebben. Italië leefde boven zijn stand, omdat het de tering niet naar de nering wilde zetten.

Daarom gring Andreotti opnieuw met de vakbonden onderhandelen. Zodra h^ Bp^kers met koppen wilde slaan, giag het mis. De vakbonden kwamen met enige voorstellen van weinig belang. Het meest concrete was nog dat de vervoerskosten van kranten en tydschriften niet meegeteld zouden worden In de officiële pr^slndex eQ„^4|i^„ ook geen aanleiding zouden geven tot Ibon&verhogrlng. Met veel jn0eite wist de regering ook gas, licht, telefoon, kranten en alle openbaar vervoer uit de prltslllst te verwilderen.

BTW
Een heel frappant staaltje uit de onderhandelingen is het volgende. In Italië bestaat ook een BTW waardoor de prijzen niet weinig gestegen zijn. Als tegenprestatie tijdens de onderhandelingen wilde de regering „de gevolgen van de /BTW op de glijdende loonschaal neutraliseren". Anders gezegd: Andreotti wil in het vervolg de belasting die hij met zijn rechterhand ontvangt, met zijn linkerhand weer uitdelen door middel van loonsverhogingen!

Na het aklcoord met de vakbonden kwamen de politieke partijen. De regering Andreotti bestaat uit christen-democratische ministers met één partijloze, Stammati, minister van Financiën, die keer op keer naar Washington vliegt. Omdat de Democrazia Christiana maar een minderheid vormt in het parlement, heeft Andreotti medewerking van andere partijen nodig. Behalve de machtige communistische partij onthouden ook socialisten en republikeinen zich regelmatig van stemming. Berllnguer en zijn fractie oefenen daardoor een grote Invloed uit op de regeringspolitlek. Andreotti kan natuurlijk geen maatregelen voorstellen die rechtstreeks tegen de communistische partij ingaan want dan krijgt hij geen meerderheid. Verleden jaar heeft Berllnguer veel gesproken over zijn befaamde historisoh compromis, een broederlijke samenwerking tussen communisten, socialisten en christen-democraten. Hij Is er niet in geslaagd dit idee officieel te verwezenlijken. Maar ondershands werkt Berllnguer wel degelijk samen met Andreotti. De communistische fractie houdt regelmatig besprekingen met die van de andere partijen, christen-democraten incluis. Dat Is ook weer gebleken bij de loonkwestie. Berllnguer staat iets verder van de arbeiders af dan Lama, de communistische vakbondsleider. Hij heeft geen belang bij een acute regeringscrisis. Desnoods moeten de arbeiders maar wat soberder gaan leven, want zijn eurocommunlsme gaat bovenall

Confrontatie

Berllnguer wil niet terug naar de oppositie. Dat tekent de situatie. Zijn partij is geen oppositie- maar een onthoudingspartij. Toch vormen de moeilijkheden van de regering voor hem, voor socialisten en voor republikeinen, een mooie gelegenheid Andreotti er nog eens nadrukkelijk aan te herinneren dat diens kabinet alleen bij hun gratie regeren kan. Op een samenkomst van de verschillende partijen hebben de stemonthouders dan ook te kennen gegeven dat de dagen van het kabinet Andreotti geteld zijn. Na Pasen moet er een rege^^^rhst SlööftïH'6p'ëén'bl-èdere basls:Be christen-democraten komen dan voor een moeilijk dilemma te staan, want tot nu töe^ hebben zij steeds betuigd dat ze de linkse oppositie wel een zekere Inspraak willen geven, maar dat ze niet in een kabinet met commimistische ministers willen zitten. Berllnmier is trouwens al voor op zijn tijdDe Italiaanse economie is er slecht aan toe. De Italiaanse burgers reageren hierop op bekende wijze: ,J3at moet de regering maar oplossen, daar kunnen wij niets aan doen. Alles goed als wy maar ome tweede huizen mogen behouden". De Italiaanse regering is overtuigd van de noodzaak tot bezuiniging. De grote moeilykheid is dat niemand bereid is een stul^e welvaart in te leveren. schema want hij heeft niet na maar voor pasen het ultimatum gesteld dat de verhoudingen tussen regering en communistische partijen moeten worden gewijzigd.

Vergeleken bij deze conferentie tussen de partijen was' het debat over de loonkosten in de Senaat snel afgelopen. De communistische woordvoerder volstond met het maken van een paar giftige opmerkingen. Alleen de republikeinen en een deel van de neo-fascisten stemden tegen, en dank zij de communisten die zich van stemming onthielden werd het wetsvoorstel met grote meerderheid aangenomen.

Niet verheffend

Na de Senaat heeft ook de Kamer zijn fiat gegeven aan het loonaMcoord. Het IMF had, toen wij dit verhaal schreven, nog geen beslissing genomen over de kredietaanvrage.

Zou het IMF het krediet verlenen dan z^n de grrootste moeil^kheden voorlopig opgelost. Toch bl^ft Italië een zwakke plek In Europa. De Italianen zien dat zelf ödk wel in. Een groot dagblad schreef: „W^ geven nogmaals ' hët tdnëél van een volk dat om hulp verlegen zit on tot op het laatste ogenblik hopeloos verdeeld is over de voorwaarden waarop het deze hulp wenst te accepteren. Niemand zal zeggen dat dat voor Italië erg verheffend is.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 9 april 1977

Reformatorisch Dagblad | 18 Pagina's

Andreotti worstelt met economische problemen

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 9 april 1977

Reformatorisch Dagblad | 18 Pagina's

PDF Bekijken