Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Weinigen luisteren echt naar kerkklank

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Weinigen luisteren echt naar kerkklank

Orgelspel in eeuwenoude kathedraal

3 minuten leestijd

Buiten bij de ingang had ik het gelezen: elke dag om 11 uur orgelspel. Maar de kathedraal zelf is dan allang open voor toerisme en voor bezoek. Ook na dat orgelspel bleven de kerkdeuren nog open. Tot vijf uur 's middags, en dan zijn er vele honderden geweest, want het is een bijzonder kerkgebouw. Een protestantse kathedraal met de hoogste kerktoren ter wereld: 161 meter hoog.


Velen willen die beklimmen voor een enkele mark per persoon. Velen ook willen de cultuurschatten zien en bewonderen, die vanuit zes eeuwen hier samen zijn gebracht: houtsnijwerk en beeldhouwkimst. Ook is de bijzondere verjaardag wellicht een reden: deze maand staat namelijk zeshonderd jaar dit gigantisch gotisch bouwwerk midden in Ulm (Zuid-Duitsland) met zijn duizelingwekkende hoge toren, zichtbaar vanuit verre verten, trots en ongenaakbaar overeind.

Dan, direct na elf zware bronzen slagen van de klokken, hoog boven het kerkdak zet het orgel in, zonder nadere aankondiging. Zonder verzoek om stilte aan de pratende, filmende, fotograferende, schuifelende toeristen. Zonder dat een programma is uitgereikt. De organist heeft zich niet laten zien. Zuiver, tintelend, met snelle handen over de klavieren, met zachte en steunende, licht dreimende bassen in het pedaal, zet de orgelmuziek in. Zilveren stromen vanaf het hoge orgel.

Publiek

Ik zit op tientallen meters afstand van het orgel, helemaal achteraan.
Er zijn weinig luisteraars. Hier en daar een paar, verloren in een kerkbank, soms iemand alleen. In deze immense ruimte zijn er niet
meer dan 10, 15 in het geheel. De rest schuifelt fluisterend en pratend.,
voort. Flitsend, zoemend met hun camera's. Alsof daarboven de handen zich niet over de manualen, de voeten zich niet over de pedalen bewegen.
Alsof dat grootse instrument daarboven niet met toetsen en registers, pijpen en klanken in beweging is. Weinigen. Zoals ook de grote Meester, Jezus Christus, werd beluisterd door slechts weinigen. De rest, de overgrote meerderheid ging verder zijn eigen gang. En tot de weinigen sprak Hij: „Wilt gijlieden ook niet heengaan?" Zo is het in de Kerk, zo is het bij Christus eigenlijk altijd geweest. Na enkele minuten valt er een stilte. Het eerste stuk is ten einde. Je kijkt naar dat orgel, maar je ziet niets. Niets en niemand. Wie is
dat? Wie bespeelt met dat gemak, die virtuositeit, die ernst en vrolijkheid dit zilveren orgel?

Luisteren

De meester zelf is niet te zien. Als wij maar luisteren willen. En
ook zo was de grote Meester, de Meester van alle Kerk- en orgelmuziek.
Ten hemel gevaren. Onzichtbaar voor allen die nederig naar hem opzien. Maar hoorbaar zijn de klanken van Zijn Evangelie. Totdat Hij uit de hemel komt en we Hem zelf zullen aanschouwen.

De stroom van toeristen trekt voort door de paden tussen de banken. Pratend, in groepjes, soms luid toegesproken door een leider. Raakt de organist niet geïrriteerd door deze manifeste belangstelling voor alles dan het zijne? Nee, blijkbaar niet want weer zet hij in, weer een virtuoos orgelspel.

Dan, plotseling, worden de lichten boven de speeltafel gedoofd. Het spel is ten einde. De weinigen staan zwijgend op, verlaten via de paden de hoge kathedraal, nietig en klein. Het is niet bekend gemaakt, tot hoelang dit spel zou duren. Dan dreunend, slaat de bronzen klok 12 slagen. Einde. Zoals ook eens, aan het eind der tijden, het geklank van het evangelie tot een einde komt. Twaalf bronzen slagen en dan staan wij op. Dan verlaten wij deze aardse kerk. Waarheen dan?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 6 augustus 1977

Reformatorisch Dagblad | 14 Pagina's

Weinigen luisteren echt naar kerkklank

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 6 augustus 1977

Reformatorisch Dagblad | 14 Pagina's

PDF Bekijken