Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Dochter door „ontvoeringvan haar ondergang gered

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Dochter door „ontvoeringvan haar ondergang gered

Ouders gedwongen recht in eigen hand te nemen

7 minuten leestijd

van het JAC vertellen over de moeilijkheden die zijn dochter heeft. Zij is het niet eens met de opvoeding thuis en heeft bezwaar tegen de christelijke vormgeving daarvan.

De vader eist dat zijn kind met hem mee teruggaat. Dat wordt geweigerd. Hij vervoegt zich bij de politie ter plaatse. Deze zegt niets te zullen doen. De volgende dag laat de vader de naam van het kind op de telex zetten. Intussen zegt de Hoofdofficier van Justitie dat hij de zaak niet aanhangig zal maken. Hij wordt verwezen naar de Raad voor de Kinderbescherming. De maatschappelijk werker aldaar wil kontakt met het JAC bewerkstelligen. Twee medewerksters van het JAC en de maatschappelijk werker komen bij de ouders thuis. Na een lang gesprek wordt overeengekomen dat de grootvader het meisje zal (mogen) bezoeken bij een van de JAC-medewerksters thuis. Hij vindt het kind erg veranderd en onverschillig. .

Daarna heeft een schoonzoon van de familie nog een gesprek met het meisje op het kantoor van het JAC. Het meisje maakt op hem een harde en onverschillige indruk.

,Met erg**

Na veertien dagen wordt door een van de leraren van de school met de ouders kontakt gezocht. Hij vertelt dat het meisje bij hen geweest is. Samen met een lerares komt deze docent de ouders bezoeken. Het meisje is afkomstig uit een zeer meelevend protestants gezin. Het blijkt dat het meisje op een bepaalde zondag een rooms-katholieke kerkdienst heeft bezocht. De ouders spreken hun afkeuring hierover uit. Het antwoord is, dat men dat in deze oekumenische tijd niet erg moet vinden.

Tien dagen later belt de plaatsvervangende rektor van de school de ouders op. Hij vertelt dat de Raad voor de Kinderbescherming een adres voor het meisje heeft gevonden, dat in de lijn ligt van de opvoeding in het ouderlijk huis. De ouders hoorden tegelijkertijd dat de school het klaar gekregen heeft dat hun dochter weer de school mag bezoeken.

Intussen hebben de ouders de hulp ingeroepen'van de „Stichting Actiecomité Verontruste Ouders" (adres: Postbus 7654, Den Haag, telefoonnummer 070-635497). Deze stichting heeft de ouders richtlijnen gegeven om hun kind terug te krijgen. Daarvoor bestaat maar één mogelijkheid: de ouders moeten hun kind gewoon „terugroven". Alleen de ouders zijn gerechtigd dat te doen. Niemand anders heeft het recht daartoe.

Aldus is gebeurd. Op een bepaalde morgen komt een lerares van de school met het meisje in een auto bij

door Prof, dr. W. H. Velema
de school aan. Wanneer deze auto klem gezet is, komt de vader tevoorschijn, die zijn dochter in zijn eigen auto zet en meeneemt. Binnen de kortst mogelijke tid wordt een vliegticket gekocht om het kind buiten eigen land in veiligheid te brengen. Het kind gaat geheel vrijwillig mee. Daar is het meisje nu sinds enige maanden.

Nog enkele bijkomende bijzonderheden. De maatschappelijk werker, die de ouders moest helpen, erkende het gezag van de vader over zijn kind niet. Toen de vader op zijn rechten als vader wees, was het antwoord: Het kind is lid van de Nederlandse samenleving. Kennelijk werd daarmee bedoeld, dat die gemeenschap dan otfk zeggenschap over het kind heeft.

Kinderrechter

Vervolgens: In het land waar het meisje nu is, werd vastgesteld dat het kind drugs gebruikt heeft. Het is niet onmogelijk dat deze het kind via eten of drinken zijn toegediend.

Verder: de Kinderrechter heeft het verzoek om het kind onder toezicht te stellen, aangehouden. Dat verzoek is nota bene ingediend door de Raad Voor de Kinderbescherming. Wanneer hét kind weer in Nederland wordt aangetroffen loopt het dus kans alsnog door de Kinderrechter aan het ouderlijk gezag onttrokken te worden.

Bij het rapport van de Raad voor de Kinderbescherming was een rapport dat was opgesteld door enkele medewerksters van het JAC, die zeiden wat in de psychologie te hebben gestudeerd.

Tenslotte: Intussen hebben de ouders van hun dochtertje brieven gekregen, waarin zij haar spijt betuigt, om vergeving vraagt en zegt graag opnieuw te willen beginnen. De eigenhandig geschreven brief verklaart dat zij nooit meer terug wil naar de mensen bij wie zij hulp gezocht heeft.

Protest

Dit is heel in het kort het verhaal. Ik heb zelfs nog enkele dingen weggelaten die in de stukken voorkomen. Men In verscheidene jongerencentra gelukkig niet allen, wordt dè van huis weggelopen jeugd vaak met open armen ontvangen... zou denken, wanneer men dit verhaal leest, dat het om een misdaad gaat. Het gaat hier om ouders die hun kind in eigen gezin terug wilden hebben. Zij moesten hun kind „terugroven". Zij achten hun kind in eigen land niet veilig. Advies van het JAC aan het meisje is geweest: wanneer je eventueel naar huis wordt gehaald, houd je je rustig, totdat je kans ziet om weer weg te lopen.

Niet alleen het JAC, maar ook de desbetreffende christelijke school en medewerkers van de Raad voor de Kinderbescherming hebben eraan meegewerkt dat dit kind aan het ouderlijk toezicht onttrokken werd gehouden.

Aan de Ministers van Justitie en Onderwijs is in een brief van deze gang van zaken kennis gegeven. Daartegen is tegelijkertijd ernstig geprotesteerd. Wetten zijn er om de burgers en de rechten van de onderdanen te beschermen. In het bovengeschreven geval heeft het de ouders ontbroken aan medewerking van politie en justitie. Ze zijn door verschillende instanties tegengewerkt.

Ofschoon er een wet is, die bescher-. ming biedt, bleek het mogelijk volstrelct in strijd met die wet te handelen. Aan degenen die dat deden werd niet alleen niets in de weg gelegd. Ze werden zelfs door officiële instanties en door mensen van het onderwijs geholpen. Dat alles gebeurde in het voorjaar van 1977 in Nederland.

Wie dit verhaal op zich laat inwerken, moet wel zeggen dat de zinnen aan het begin van dit artikel niet te zwaar geladen zijn. Men moet een kind naar het buitenland brengen om het veilig te doen zijn voor de handen van hen die het naar de afgrond helpen.

Men bedenke wat er met het kind gebeurd zou kunnen zijn', wanneer de ouders het niet „teruggeroofd" hadden. Het kind zou — zo moet men stellen — zijn geestelijke ondergang tegemoet gegaan zijn. Omdat deze ouders tot het uiterste gevochten hebben en financieel in staat waren hun kind een verre reis te laten maken, is deze opzet mislukt. De JAC-helpers hebben Het gebruik van verdovende middelen wordt soms met de paplepel ingegoten. zelfs op Schiphol geïnformeerd naar de passagierslijst. Het bericht aan de stichting over het gelukken van de „terugroof werd zelfs in een kode doorgegeven uit vrees voor het afluisteren van de telefoon.

„Doodziek**

Dit alles is mogelijk in Nederland zonder dat onze regering ingrijpt. Dat zo iets gebeurt is op zichzelf al erg. Minstens zo erg is, dat men dit in de krant kan schrijven, terwijl niemand er verder iets aan doet. De ziel van ons volk is ziek. Doodziek. Dat dit alles gebeurt, doet mij zeggen: Het is veel erger dan velen denken. Een overheid die haar taak niet waarneemt, baant de weg voor rechteloosheid en geweld. Dit geval is reeds een voorbeeld ervan. Dit is niet het enige geval. Ik herinner aan het feit dat er in Den Haag een jongerencentrum is, dat de naam „Paard van Troje" draagt. Daar worden jongelui uit alle geledingen van de Haagse samenleving in de'gelegenheid gesteld om drugs te gebruiken. Men noemt dit jongerencentrum de Augiasstal van Den Haag. De stad zelf subsidieert deze instelling met een bedrag van ƒ 280.000,- en het Ministerie van CRM met een bedrag van ruim ƒ 204.000,-. De Augiasstal wordt niet gereinigd. Ze worden van vuil voorzien met geld van onze overheid.

Haagse ouders hebben bij de Advokaat-generaal van de Hoge Raad aangeklopt om hier iets tegen te doen. Zij zien hun kinderen geestelijk, lichamelijk en maatschappelijk te gronde gaan. Het wrange is dat men zelfs op de naam niet let! De oprichters van het centrum hebben hun bedoelingen in de naam uitgedrukt. Het paard van Troje is binnen de muren. We hebben een overheid die haar eigen jeugd naar de ondergang laat gaan. Protest heeft tot heden niet geholpen. Zijn we dan ziende blind en horende doof?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 23 augustus 1977

Reformatorisch Dagblad | 10 Pagina's

Dochter door „ontvoeringvan haar ondergang gered

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 23 augustus 1977

Reformatorisch Dagblad | 10 Pagina's

PDF Bekijken