Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

is een verschrikking

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

is een verschrikking

Bezoek aan Guatemala

11 minuten leestijd

Tocfif

In opdracht van de Reformatorische Hulpactie „Woord en Daad" mochten we eind juli een bezoek brengen aan Guatemala. Deze Centraal-Amerikaanse republiek telt 6 miljoen inwoners. De hoofdstad Guatemala-City ligt op een hoogte van 1500 meter en is omgeven door bergen, waarvan enkele vulkanen z^n. De stad werd gesticht in 1775 en heeft een bevolking van ongeveer een miljoen inwoners.

Wie als vreemdeling deze stad binnenkomt moet wel even wennen. Alles ademt een Spaanse sfeer. Het Spaans is dan ook de voertaal. Vrijwel niemand spreekt Engels. Ook de politie-agenten kunnen zich alleen in het Spaans uiten. De sfeer in de stad is niet prettig. Overal staan politie-agenten en soldaten, vaak met een geweer. Bij het Nationaal palels of de Bank staan altijd gewapende militairen. Dit is voor ons een vreemde gewaarwording, maar Guatemala besteedt veel aandacht en geld aan zijn legermacht.

Desondanks is het een land van geheimzinnige verdwijningen. Staande langs een helling, ontstaan als gevolg van aardbevingen, kun je plotseling verdwijnen. Iemand geeft je een duw en je stort in een steile en diepe afgrond. Men spreekt dan van een ongeluk. Op deze wijze worden vetes beëindigd.

Stadsleven

Wie in de stad loopt en het moderne vervoer in onze Westerse wereld gewend is, valt van de ene verbazing in de andere. Oude gedeukte autobussen zonder deuren berijden de straten.

In ons land zijn dergelijke bussen alleen op een autosloperij aan te treffen. Ook de auto's zijn oud en vervallen. Vrijwel iedere wagen zit vol met krassen en deuken. En de uitlaatpijpen braken wolken van afvalgassen uit, die lang in de straten blijven hangen. Inhalen doe je maar zoals het het beste uitkomt. Het is dan ook levensgevaarlijk om van rijbaan te veranderen.

Bij stoplichten wordt even gewacht maar spoedig raast het verkeer weer verder. Met laatkomers kan geen rekening worden gehouden. Je moet maar zorgen, dat, je tijdig bei4.o,ver«estoken,

r,i.;i^:^ Armoede

Direct als je op het vliegveld aankomt word je geconfronteerd met de nood van Guatemala. Tientallen taxi-chauffeurs staan zich achter de douane te verdringen om passagiers op te vangen. De politie drijft ze steeds terug, ma^r ook door roepen kim je de aandacht trekken. Op pleinen en voor hotels hetzelfde beeld. Overal klinkt je de roep „taxi" in de oren. Het is trouwens ook niet nodig om met kale schoenen door de stad te lopen. Vooral op pleinen bij parken krioelt het van de schoenpoetsers. Sommigen zijn nauwelijks 10 jaar oud. Kritisch worden de schoenen van de voorbijgangers bekeken om zo een klant te kimnen strikken. Dit zijn dan nog mensen, die willen werken, maar velen zijn hier te lui voor. Ze hebben het werken verleerd.

Bedelaars

Een nog schrijnender beeld vormen de bedelaars. Misvormde mensen zitten langs de straten hun hand op te houden. De meesten zijn te vies om naar te kijken. Ook kinderen lopen bedelend over straat. Zondags worden de kerkgangers bij het uitgaan van de kerk al opgewacht. Veel mensen, die je op straat tegenkomt zien er vies en haveloos uit. Anderen daarentegen maken een zeer verzorgde indruk. Men is rijk of erg arm. Een andere mogelijkheid bestaat er niet. En zo wordt de kloof tussen arm en rijk steeds maar groter.

Handelljje

Langs de winkels liggen overal koopwaren uitgestald, die meestal van weinig waarde zijn. Kammen, borstels, vruchten, textiel, veters e.d. zijn overal verkrijgbaar. De handelaars variërefi sterk in leeftijd. Zowel kinderen als grijsaards staan of zitten ventend langs de straat.

Vaak zijn het verdrietige taferelen. Een jong moedertje van omstreeks 16 jaar zit met aardewerk en kettinkjes teWasplaats in Verbena. gen een winkelpui. In een doek ligt een baby van anderhalf jaar.

Het stadsbeeld van Guatemala > is triest. Bovendien moet je als vreemdeling erg uitkijken, want tassen, portefeuilles e.d. zijn nergens veilig. Ook in hotelkamers kun je maar beter geen waardevolle artikelen achterlaten.

Toch is Guatemala een wondermooi land met een heerlijk klimaat. Rondom de stad rijzen de bergen omhoog en in de stad zelf zijn schitterende wijken. In de betere buurten, vooral aan de rand van de stad liggen mooie tuinen met prachtige bloeiende planten. Reuzenhybiscussen, Bouganvillea's en Vlambomen bloeien uitbundig. En de mooiste vlinders zijn er op zoek naar nectar.

Verbena

Doel van onze reis was echter niet de folklore van Guatemala te bestuderen, maar om kennis te nemen van de woonomstandigheden. Veel mensen leven aan de rand van de stad in huizen, die alleen voor afbraak geschikt zijn. Eén van deze wijken heet Verbena. Een tocht door deze wijk is om nooit te vergeten. In lange rijen staan de huisjes naast elkaar. De straten bestaan uit aangestampte aarde. Overal lopen sleuven om het afvalwater af te voeren. Sanitair is nog onbekend. Een stenen hut van 3 bij 4 meter is hier een villa. Ramen zijn er meestal niet.

In deze huisjes leven doorgaans zo'n acht mensen. In de hut staaji een paar „bedden" met vieze dekens. Verschillende kinderen slapen op en naast elkaar In één bed. Tafels en stoelen zie je bijna nergens. Je kunt immers ook op het bed zitten. Ook speelgoed ontbreekt. Koken doe je in de hoek of buiten. Overal komt je een benauwende walm tegemoet. Geen wonder iten-xwkv dat veel «ttensen slechte •togèigibehljfenioHaar een örili-ad* je hieir;! niet.

Een tocht door deze wijk is een verschrikking. Overal zie je vieze mensen. Wassen kan immers bijna niet. Soms zie je een vrouw met een teil water op het hoofd. Deze heeft ze op een centrale plaats gevuld.

En dan te bedenken, dat duizenden, ja honderdduizenden mensen dag ia dag uit zo leven. Deze situatie dateert al van jaren her en heeft niets met de aardbeving van 4 februari 1976 te maken.

Kolonies

Bij het verlaten van de stad heb je een uitzicht over de omgeving. Grote groepen huisjes rijgen zich hier aaneen. Na de EUirdbeving van 4 februari '76 zijn vele daklozen hierheen gevlucht om een woonplaats te zoeken. Zo werden er verschillende kolonies gesticht.

Eén van deze kampementen is de 4-februari kolonie. Hier wonen 60.000 mensen op een klein oppervlak. Een drukke verkeersweg voert langs de kolonie en geeft iedere automobilist een triest beeld van de duizenden huisjes van de verschillende kolonies.

Een bezoek aan de 4-februari kolonie is onvergetelijk. We waren met onze gids Frank Waggoner, een Amerikaanse zendeling, er naar toe gereden. Regelmatig bezoekt deze missionaris de kolonie om te zien waar hij kan helpen. Door het uitdelen van loUypops (candysnoepjes op stokjes) wist hij het vertrouwen van de kinderen te winnen. Dat blijkt duidelijk, want ze zwermen om hem heen, begerig een snoepje te ontvangen.

Eén van de kinderen heeft een broodje belegd met bruine bonen in de hand. Dat is zijn ontbijt. De meeste kinderen krijgen onvolwaardig voedsel. Dat is ze dan ook wel aan te zien.

In de kolome staan allerlei huisjes. De wanden bestaan uit schaaldelen of planken. Vaak zijn ze niet waterdicht. Deze huisjes staan dicht tegen elkaar aan. Alleen de „straten" zijn wat breder. Maar niet alle huisjes zijn opgetrokken van hout.

Zo bezochten we een hut, die alleen bestond uit karton en plastic. De afmetingen waren ongeveer 2 bij 3 meter en het was er vreselijk warm. Bovendien kwam via de „deur" een brandlucht binnen van bet aangrenzende huisje, dat nauwelijks een meter verder stond. We zijn tientallen van dergelijke huisjes binnen geweest' en steeds weer hetzelfde beeld. En huisraad vind je in,deze huisjes vrijwel niet.

Hygriëne

Normale toiletten zijn er niet. Je moet goed uitkijken waar je loopt, want overal ligt vuil en de stank is vreselijk. De latrines, die er zijn, lijken nergens op. Met de hygiëne Is het vreselijk gesteld. Menig kinderhoofd krioelt van de luizen en in de hutten wemelt het van de vlooien.

De situatie in de kolonie is niet te beschrijven. Je moet het met eigen ogen gezien hebben. Het mag dan ook geen verbazing meer wekken, dat de kindersterfte hoog Is. We zagen kinderen, die zo zwak en uitgeblust waren, dat ze niet meer te redden zijn. Ook ingewandswormen komen veel voor. Menig Idnd is hieraan reeds bezweken. En als eenmaal de wormen uit de neus kruipen, is het niet meer te redden. Weliswaar is er een geneesmiddel maar er Is gewoon geen beginnen aan.

Behalve de 4-februari kolonie zijn er meer nederzettingen, die niet te beschrijven zijn o.a. El Cerrito, dat heuveltje betekent. Vijftig gezinnen leven hier dicht opeen en naar schatting 500 kinderen leiden er een uitzichtloos bestaan. Tussen de huisjes is vrijwel geen tussenruimte. Eli het krioelt van de kinderen en de honden. Hoe blijft een mens hier gezond. Alleen de latrine al. Vuil en vreselijk vies. En dan nog de lucht.

De meeste hutjes zijn ongeveer 4 bij 3 meter, soms Iets groter. Vele zijn niet waterdicht, terwijl het in Guatemala vreselijk kan regenen o.a. in juli. Gelukkig viel de regentijd dit jaar nogal mee. En dan te bedenken, dat er in Guatemala + 850.000 mensen in dergelijke omstandigheden verkeren.

Het zal duidelijk zijn, dat een bezoek aan deze kolonies enige risico's met zich meebrengt. Al enige malen is Waggoner in de kolonies bedreigd. Vandaar, dat hij op sommige plaatsen een stick meeneemt. Maar er zijn ook gedeelten waar zelfs politiemensen niet durven komen. Druggebruik en prostitutie vieren hier hoogtij.

Hulp

Verschillende organisaties trachten de nood te lenigen. Maar niet alle zijn te vertrouwen. De hulpverlening via A.M.G. door Waggoner Is echter gelukkig volkomen betrouwbaar. We hebben gezien wat Waggoner en zijn medewerkers tot stand hebben gebracht. Vooral in de' 4-februari kolonie is veel gedaan, ondanks alle ondervonden tegenwerkingen.

Zo zagen we verschillende huisjes, die ƒ 975,- hebben gekost. De onderbouw is van steen, verder planken en een dak van golfplaten. De huisjes zijn nog niet geweldig, maar ze zijn droog en dicht. En dat is erg belangrijk, omdat de meeste huisjes vochtig zijn.

Bovendien zijn er een kliniek, een winkel en een comedor (eetzaal) verrezen. Helaas zijn deze als gevolg van de terreuracties nog steeds gesloten. Wel is de kerk in gebruik. Al deze gebouwen zijn zeer primitief maar wel doelmatig. Vergeleken met de huisjes, die nauwelijks op kippenhokken lijken zijn het paleisjes.

Ook op andere plaatsen buiten de 4-februari kolonie staan huisjes, die met behulp van Nederlands geld tot stand zijn gekomen. Verder Is het geld gebruikt, om hutjes met zeil en golfplaten waterdicht te maken. Dank zij Nederlandse Een gezin voor het huis. 9 Kinderen in Guarderia. hulp kon vooral In de 4-februari kolonie ' veel worden gedaan. Men is dankbaar voor de hulp, we mochten dit ervaren, temeer daar via „Woord en Daad" in Guar ' temala al 619 kinderen financieel zijQ geadopteerd. Deze kinderen zien er ia het algemeen beter en verzorgder uit dan de overige kinderen. Dank zij deze hulp . zijn al veel kinderlevens gered. ,; Bovendien is het uitermate belangrijk, ^„ dat AMG, de organisatie van Waggoner, Bijbels uitdeelt, tractaten verspreidt en evangelisa,tie-bijeenkomsten in de huisjes houdt. De zending neemt bij AMO een grote plaats in. Temeer is dit voor ons een reden om met de hulpverlening door te gaan. Duidelijk is ons gebleken, dat de AMG-medewerkers Schriftgetrouw zijn. Ze willen geen geld ontvangen via de. ^ Wereldraad van Kerken.

Guarderia's en Comedors

Hulp verlenen in deze omstandigheden , lijkt een onbegonnen werk. Hoe kun je , 850.000 mensen helpen. Daarom houdt . AMG zich vooral bezig met de kinderen.Voor hen is. een guarderia gebouwd. Deze^ is nog het beste te vergelijken met een, kindercrèche. De kinderen verblijven d«_; gehele dag in de guarderia en worden hier onderwezen, gewassen en gevoed.

We hebben gezien hoe geregeld dit~^. verloopt. Z'n 40 kinderen per lokaal met-^ 3 & 4 leidsters. Totaal worden ongeveer ' 700 kinderen gevoed van maandag tot ad met vrijdag. . Voordat de maaltijd begint worden da:;; handen en het gezicht gewassen, erwordt gebeden en dan pas begint dè~ maaltijd. Het geheel maakt een zeer^ verzorgde indruk. Maar behalve deze ene guarderia zijn ér lïjeèir tlp'dig^ Vooral^ Guatemaiaanse dames dolltft & "'' dó "^ guarderia prachtig werk. "•* Iets dergelijks vindt plaats in de Co-" medors of eetzalen. Hier wordt alleen ge^~ geten. Daarna vertrekken de kinderen weer. De gesponsorde kindeken worden ' allen op deze wijze geholpen. Op dit;' ogenblik worden er dagelijks ongeveer" een duizend kinderen gevoed en met de Bijbel in aanraking gebracht.

Het zou prachtig zijn als we door^ zouden gaan met de hulpverlening aan. Guatemala via AMG. Al het geld wordt goed besteed. We hebben het met eigen ogen gezien. Er zijn nog duizenden, ja.; miljoenen guldens nodig voordat de ergste nood gelenigd is. 850.000 mensen', wachten op ons, ja verwachten het van ~ ons. Uitgebluste kinderogen Idjken ons vragend aan. De aardbeving is voorbij,maar de nood duurt voort.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 2 september 1977

Reformatorisch Dagblad | 20 Pagina's

is een verschrikking

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 2 september 1977

Reformatorisch Dagblad | 20 Pagina's

PDF Bekijken