Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Ruzie tussen linl^se bondgenoten in zicht van verkiezingsstrijd

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Ruzie tussen linl^se bondgenoten in zicht van verkiezingsstrijd

Franse Volksfront speelt rechtse partijen in de kaart

7 minuten leestijd

PARIJS — De Franse communisten meiien reden te hebben om heel verontwaardigd te zijn. Ze hebbén dan ook aan hun gevoelens lucht gegeven door maandagmorgen uit te komen met een speciale editie van l'Humanité. Er stonden twee bladzijden vol met tien gedegen artikelen van Georges Marchais en zijn naaste medewerkers. Wat vooral de aandacht trok was de grote oplage: de belangrijkste Parijse dagbladen komen uit met een half miljoen exemplaren, maar van deze twee bladzijden zal een aparte oplage verschijnen van niet minder dan 6 miljoen!

Al deze moeite, al dit papier van deze bom op de Franse krantenmarkt was bestemd om antwoord te geven op de socialisten, wat speciaal nodig geworden was na de verklaringen van Frangois Mitterrand op 2 september. Veel nieuwe gezichtspunten heeft de socialistische leider toen niet naar voren gebracht. Hij wees opnieuw het grote aantal nationalisaties van de communisten af, evenals de vergaande ' nivellering van de lonen en hun nieuwe defensieplannen. Maar Mitterrand deed meer dan zichzelf herhalen: hij presenteerde zich als de chef en de coördinator van de Franse linkerzijde, In de vroege morgen van die 2e september zond Radio-Frankrijk uit dat Georges Marchais een felle aanval had gedaan op zijn socialistische bondgenoten en daarbij de bovengenoemde geschilpunten had gereleveerd. De omroeper voegde daaraan toe: „Fran?ois Mitterrand zal vanmiddag van één tot twee gelegenheid krijgen Marchais van antwoord te dienen. Dan zal hem namelijk een interview worden afgenomen dat u door onze zender kunt beluisteren".

„Verwondering**

's Middags om één uur kwam Mitterrand en hem werd gevraagd naar de politieke toestand in Frankrijk. De socialistische leider nam de gelegenheid te baat en zei meteen: „Vanmorgen heb ik met verwondering gehoord dat ik hier een antwoord zou komen geven op de kritiek van Georges Marchais. Dat is helemaal niet mijn bedoeling. Als ik iemand aan wil vallen dan zijn dat niet de communisten met wie wij samenwerken, dan is dat de regering". Mitterrand bleef vriendelijk ten opzichte van de communisten. De naam Marchais noemde hij zo min mogelijk; hij bekritiseerde andere communistische leiders die het hem de laatste tijd nog al eens moeilijk gemaakt hebben. Ook Chirac en zijn RPR kwamen maar terioops ter sprake. Hij bracht het gesprek op zijn voornaamste tegenstanders, de Republikeinse Partij en de regering-Barre. Barre heeft volgens Mitterrand niet veel succes gehad, want de handelsbalans van Frankrijk vertoont een tekort en de koers van de frank is maar laag. Men moet die koers niet vergelijken met die van" de dollar, zoals Barre doet, want de dollar staat op het ogenblik laag genoteerd. Beter is een vergelijking met de Duitse mark die zich heel goed houdt. Bovendien is de koers van de mark voor ons Fransen, van meer balang want Duitsland is onze grootste klant en onze belangrijkste leverancier. (Wie had ooit gedacht dat de leider van de Franse .socialisten nog eens de lof zou gaan zingen van de Duitse mark!) Terloops kreeg Chirac nog een veeg uit de pan: „Weliswaar zou onze economische toestand onder een regering-Chirac nog erger geweest zijn".

Republikeinen

Veel aandacht werd besteed aan de Republikeinse Partij. Dit is heel begrijpelijk want de Ftepublikeinen zijn iets meer rechts dan de socialisten. Als Mitterrand, die op het ogenblik zo'n rechtse koers vaart, stemmen wil winnen, moet hij ze dus op de Republikeinen veroveren. Hun leider, Soisson, begint meer bekendheid te krijgen in het Franse politieke leven. Bij wijze van verkiezingspropaganda heeft Soisson een groot affiche aangeplakt met de „Verklaring van de rechten van de mens en van de burger". Deze verklaring dateert uit 1789, het jaar van de Franse Revoluto. Het is mooi dat weer eens op te halen, want een mens wil nu eenmaal graag rechten hebben. Mitterrand deed er wat kleinerend over, alsof Soisson een man van geen enkele betekenis is.

Nivellering

In overeenstemming met de verzoenende woorden die hij aan het begin gesproken had, zorgde Mitterrand ervoor dat zijn kritiek op de communisten pas aan het eind van het interview kwam. Toen werd hij een ogenblik scherp, want al maandenlang voert hij discussies met Charles Fiterman, bestuurslid van de Communistische Partij. Fiterman wil dat de topsalarissen in Frankrijk niet meer dan het vijfvoudige zullen bedragen van de minimumlonen. Mitterrand viel even uit toen dit punt ter sprake kwam. ,,Dat is niet te verwezenlijken, dat is demagogische propaganda. Ik ken geen communistisch land waar men na 60 jaar tot zo'n sterke nivellering gekomen is". (Let op de duidelijke toespeling op Rusland, dat nu 60 jaar communistisch is!)

In l'Humanité van maandag was echter een van de belangrijkste artikelen geschreven door Fiterman, wel een bewijs dat de communisten niet van plan zijn deze „demagogie" te laten varen. Schijnbaar rustig ging Mitterrand verder en zei: „De communisten willen 1400 bedrijven nationaliseren. Wij slechts 100 en we zijn niet bereid over de communistische voorstellen te onderhandelen. Hier zeggen we Nee. Verder zeggen de communisten voortdurend dat het Gemeenschappelijk Programma uit 1972 veranderd moet worden. Daar zit natuurlijk veel waars in, vooral wat de cijfers betreft. Ik ben voor een herzien Gemeenschappelijk Programma, maar ik accepteer geen programma dat puur communistisch is". l'Humanité van maandag hield ook weer vast aan 1400 nationalisaties.

Verkiezingsstrijd

Was Mitterrand zo zeker van zichzelf als het wel leek? Nee, in socialistische kringen voorziet men een moeilijke verkiezingsstrijd. Voor de linkerzijde in het algemeen, want rechts zijn er ook bekwame politici. Voor de socialisten in het bijzonder is de toestand al heel gevaarlijk. Zij hebben namelijk met de communisten en links-radicalen afgesproken dat de kandidaat die in de eerste ronde de meeste stemmen behaalt, in de tweede ronde de gemeenschappelijke kandidaat van de linkerzijde zal zijn. Nu willen de linksradicalen een uitbreiding van hun aantal zetels in het parlement, waardoor het aantal socialisten dreigt te verminderen. Omdat het radicale programma niet ver afwijkt van dat van de socialisten, is het gevaarlijk voor beide partijen om allebei in hetzelfde district met een kandidaat uit te komen. Dan worden de socialistisch-radicale stemmen over twee lijsten verdeeld en is er veel kans dat de communist aan de kop komt te ^staan. Die wordt dan volgens afspraak de enige kandidaat van de linkerzijde.

Een ander gevaar voor de socialisten vormen de milieupartijen, waaronder veel gematigd linkse kiezers schuilen. Die dreigen de room van het socialistische stemmenquotum af te scheppen, wat alweer in het voordeel van de communisten werkt.

Centrale figuur

Mitterrand heeft zich gepresenteerd 'als de persoon die het centrum vormt van de linkse oppositie. Dat is hij ook ongetwijfeld en er zijn weinig oppositieleiders op de wereld die zo'n 15 jaar achtereen een heterogene groep partijen om zich verenigd houden. Maar hij was niet, zoals hij zich voordeed, een MITTERRAND man die geen grote moeilijkheden voorzag.

De toon van dit interview waS over het geheel genomen heel gematigd, vergeleken met andere conflicten van deze zomer. Toen behandelde Mitterrand de communisten als vijanden, nu als kameraden met wie een aantal geschilpunten bestaan. Maar de communisten willen dat hij verder gaat. Omstreeks 15 september moeten er nieuwe onderhandelingen komen over het Gemeenschappelijk Programma. Dan moet Mitterrand niet zomaar een beetje vriendelijk doen, dan moet hij echt toegeven. Het ziet er niet naar uit dat hij dat ook zal doen. Zullen de communisten dan inbinden? Maandagmorgen betitelden de socialisten de extra artikelen in 1' Humanité als loutere verkiezingspropaganda, 's Middags om één uur verzekerde Andrieux, de hoordredacteur van l'Humanité, voor de Franse radio dat de communisten in deze artikelen hun mening hebben neergelegd en dat het Gemeenschappelijk Programma in hun geest gewijzigd moet worden.

Rechts wél

De twee grote linkse partijen hebben zich wel in een moeilijk parket gebracht. Temeer daar de drie grootste rechtse partijen wel toreen zekere mate van overeenstemming gekomen zijn. Dat werd bekend gemaakt door Jean-Pierre Soisson, secretaris-generaal van de Republikeinse Partij. Hij kondigde ook aan dat de rechtse partijen hun besprekingen zullen voortzetten op 15 september. Dan moeten aan de linkerzijde ook weer nieuwe onderhandelingen beginnen over het Gemeenschappelijk Programma.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 6 september 1977

Reformatorisch Dagblad | 10 Pagina's

Ruzie tussen linl^se bondgenoten in zicht van verkiezingsstrijd

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 6 september 1977

Reformatorisch Dagblad | 10 Pagina's

PDF Bekijken