Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

President Carter stookt vuurtje bij Koreaans kruitvat

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

President Carter stookt vuurtje bij Koreaans kruitvat

6 minuten leestijd

Er gaat bijna geen dag voorbij of de Noordkoreaanse radio of pers roept op tot agressie tegen het zuiden. Helaas blijft het niet alleen maar bij dreigementen en scheldpartijen. Niet alleen worden er steeds infiltranten naar het zuiden gestuurd, maar er zijn ook vele tunnels onder de demarcatielijn door gegraven, waardoor op een bepaald ogenblik bij verrassing troepen tegen Zuid-Korea kunnen worden ingezet. Door een toeval werden deze tunnelsystemen, waardoor ook voertuigen en artillerie vervoerd kunnen worden, ontdekt.

Verrassingsaan val

Ik ben in een aantal van deze tunnels geweest en aan de boorgaten was duidelijk te zien, dat ze van noord naar zuid waren geboord door de keiharde steenlagen heen. De bedoeling was, dat de Noordkoreaanse troepen dan plotseling in de rug van de Zuidkoreaanse strijdkrachten zouden opduiken. De Zuidkoreaanse hoofdstad Seoel ligt maar 30 km ten zuiden van de demarcatielijn en zou dan ook snel kunnen worden veroverd. Zuidkoreaanse vissersboten worden ook geregeld door het noorden aangehouden en opgebracht, alhoewel zij in een gebied vissen, dat zuidelijk van de demarcatielijn ligt. Het is dus alleszins te begrijpen, dat de Zuidkoreaanse regering en het volk zich voortdurend daadwerkelijk bedreigd voelen. Er wor4t daarom ook alle aandacht aan de defensie besteed.

De aanwezigheid van de Amerikanen wordt terecht door de Zuidkoreanen als een garantie voor het behoud van de vrede beschouwd. President Carter heeft echter besloten, dat Amerika alle grondstrijdkrachten in vijf jaar zal terugtrekken. Het is begrijpelijk, dat men in Zuid-Korea zeer bezorgd is over deze plannen en te meer omdat zij in strijd zijn met vroegere Amerikaanse beloften en een militair bijstandspact. Ook in Amerika zelf is men verre van gelukkig met Carters beslissing. Helaas moet men zeggen, dat president Carter op het gebied van de internationale politiek weinig inzicht toont. Het Congres heeft daarom al geëist, dat de president elk jaar toestemming vraagt alvorens weer troepen terug te trekken. In Japan is men ook zeer ontsteld over Carters politiek en dat heeft men ook niet onder stoelen of banken gestoken. ZuidKorea is immers een zeer belangrijke voorpost voor de veiligheid van Japan.

Gevaarlijk spel

In de plannen van president Carter schuilt een groot gevaar. Hij zegt dat hij in het geval van een Noordkoreaanse agressie niet zal i^arzelen om atoomwapens in te zetten voor de verdediging van Zuid-Korea. Dat betekent echter een nucleaire strijd met alle gevaren daarvan. Met het behoud van Amerikaanse grondtroepen in Korea voorkomt men een nucleaire oorlog, doch kan men beter een Noordkoreaans agressieplan voorkomen.

Vrede afdwingen is beter dan dreigen met een nucleair optreden. Niet ten onrechte twijfelt men er in Seoel ernstig aan of president Carter in het geval van een aanval uit het noorden, wer- keiijk zou besluiten tot het inzetten van nucleaire wapens, gezien de wereldwijde consequenties van een dergelijke militaire daad.

Trouwens in alle andere nietcommunistische landen is men weinig ingenomen met de nieuwe Amerikaanse buitenlandse politiek. Bij mijn recente bezoek aan Azië gaven vele staatshoofden of ministers van buitenlandse zaken mij te kennen, dat zij de Amerikaanse terugtrekking van troepen beschouwden als een uitnodiging aan Noord-Korea om tot agressie over te gaan. Die terugtrekking ziet men eerder als een uitnodiging tot agressie in plaats van een garantie voor het behoud van de vrede in dit deel van de wereld.

Ondanks de bedreiging vanuit het noorden en de daardoor vereiste hoge defensie-uitgaven, heeft men in Zuid-Korea verre van stil gezeten.

Terwijl Noord-Korea daadwerke-' lijk bankroet is en de buitenlandse schulden niet kan betalen, terwijl tevens de economie er heel slecht uitziet, heeft Zuid-Korea zich met Taiwan tot de, na Japan, economisch sterkste landen opgewerkt. Noord-Korea zag geen kans om zijn ambassades in de diverse landen te financieren en het dwong zijn ambassade-mensen om met zwarte handel in drugs en allerlei andere zaken geld te verdienen voor betaling van de kosten van de ambassades. Vele landen hebben dan ook de Noordkoreaanse diplomaten het land uitgezet.

Infrastructuur

In Zuid-Korea bedraagt de groei van het jaarlijkse Bruto Nationaal Produkt 15% en dat ondanks de enorme problemen die de duurdere olie opwierp. De regering heeft de komst van buitenlands kapitaal voor investeringen niet alleen toegejuicht, doch de buitenlandse investeerders ook allerlei faciliteiten geboden. Het industriële potentieel kon daardoor zeer snel doch wel evenwichtig groeien. Dank zij goed algemeen en technisch onderwijs, doch ook door goed management kon het industrialisatie-proces zonder ernstige schokken plaats vinden. Aan de andere kant werd er ook voor gezorgd, dat de landbouw zich gunstig kon ontwikkelen. Jfiomlioeni waardoor maar weinig voedsel behoefde te worden ingevoerd,

Om in de energie-voorziening te kunnen voorzien heeft men vier kernreactors gebouwd, terwijl juist is besloten om er voor 1980 nog twee extra bij té bouwen, want dan zal de industrie nog meer energie opeisen. Door de aanleg van een uitstekend wegen- en spoorwegnet werd de economische ontwikkeling mogelijk gemaakt. Kortom, ZuidKorea is een land van grote vooruitgang en groeiende welvaart voor iedereen.

Evenwel, de militaire bedreiging uit het noorden én de snelle economische groei eisten een krachtig bewind. We kunnen met spreken van een dictatoriaal bewind van president Park Chung Hee, doch wel van een beperkt democratisch stelsel. Er zijn oppositie-partijen en die zijn vrij hun mening te verkondigen, mits men maar niet de nationale vrijheid ondermijnt, dan wel de economische vooruitgang blokkeert.

De regering behoeft niets te camoufleren en kan bogen op een voortdurende verbetering van de welvaart van iedereen. Met een dreigende vijand aan de deur, die bovendien militair veel sterker is, kan men echter geen heulen met de vijand tolereren. Uit een etnisch oogpunt bezien is er geen verschil, maar wat betreft het regime is dat verschil er wel. Na de Koreaanse oorlog en de daarin opgedane ervaringen, is de Zuidkoreaan fel anticommunistisch geworden en dat maakt dat men gaarne het straffe regime van president Park aanvaardt en vooral omdat men dagelijks ziet, dat men er steeds beter van wordt. Een sterk en goed verdedigd Zuid-Korea als belangrijke defensie-voorpost zowel voor Japan als voor Amerika, verhoogt de kans op het behoud van de v.rede in N.O.Azië. Het is daarom te betreuren, dat president Carter van Amerika door de terugtrekking van troepen die vrede in gevaar gaat brengen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 25 oktober 1977

Reformatorisch Dagblad | 10 Pagina's

President Carter stookt vuurtje bij Koreaans kruitvat

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 25 oktober 1977

Reformatorisch Dagblad | 10 Pagina's

PDF Bekijken