Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Terreurdaden RAF hadden langde voorg'eschiedenis

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Terreurdaden RAF hadden langde voorg'eschiedenis

Het begon met de afwijzing van de Vietnam-oorlog

8 minuten leestijd

Men kan zich afvragen hoe iemand er toe komt Hanns-Martin Schleyer, Jürgeh Ponto, Siegfried Buback, een Utrechtse agent en vele anderen, te doden. De wortels van het huidige terrorisme in Duitsland liggen aan het einde van de 60-er jaren. Duitsland was een welvarend anti-communistisch land. Niet een ieder was tevreden n;et deze situatie en die houding van de Bondsrepubliek. Een aantal jongeren verenigden zich in een buiten-parlementaire groep, de APO (Ausserparlementarisohe Opposition). Zij verzetten zich tegen de bestaande politieke orde. __, .

Vietnam

Zij waren bijvoorbeeld vervuld van afgrijzen jegens de Vietnam-oorlog en de Amerikaanse steun aan West-Duitsland. De APO viel echter door onderlinge twisten uiteen. Uit die twistende groepjes kwamen een aantal kleine „cellen" te voorschijn van slechts een paar leden. Zij maakten zich totaal los van de oude APO en wilden op hun eigen houtje een revolutie ontketenen tegen dat „imperialistische en fascistische Duitsland". Kortom, zij verklaarden West-Duitsland de oorlog.

Reeds kort daarna ontploften de eerste bommen in warenhuizen. De gemiddelde Westduitser keek verschrikt op toen hij dat hoorde . Zijn Duitsland, dat machtige land, daar konden zulke dingen niet gebeuren. Wie had er toen ooit gehoord van een Andreas Baader of een Ulrlke Meinhof? Wie had toen het vermoeden dat de Duitse staat bevochten werd door een aantal jongeren die dat Duitsland volkomen kapot wilden maken?

In die chaotische sfeer breekt er In april 1968 brand uit in een groot warenhuis in Frankfurt. De daders, Andreas Baader, tot dan slechts bekend als een Westberlijnse dronkelap en kroegenloper, en Gudrun Ennslin, hebben daarmee de Westerse consumptiemaatschappij In brand gestoken. Zij hadden voor zichzelf uitgemaakt dat ieder middel is toegestaan om de Amerikaanse oorlogsinspanningen in Vietnam aan de kaak te stellen.

„Ik spreek hier niet over een paar verbrande schuimrubbermatrassen", zei Gudrun Ennslin, tijdens de rechtszitting, „Ik spreek hier over de verbrande kinderen van Vietnam". Heeds in dat prille stadium is duidelijk met welke dolgedraaide ideologie zij zich bezighouden: het doel heiligt de middelen. ,

Harde kern

De hoofdverdachten van de brand In het warenhuis kregen 3 jaar tuchthuis en het warenhuis de uitkering van de verzekering. De zaak leek voorbij te zijn. Het proces was echter de eerste gelegenheid waarin mensen elkaar ontmoetten die later de „harde kern" van de zogenaamde Baader-Meinhofgroep zouden vormen. Horst Mahler was de advocaat van Baader. ülrike Meinhof was verslaggeefster voor het blad Konkret en moest daarom het proces bijwonen. Ulrlke Meinhof was toen nog geen voorstandster van het in de brand steken van warenhuizen. Maar, zo schreef zij in haar blad: „het is altijd nog beter een warenhuis in de fik te steken, dan een warenhuis te exploiteren".

Enige maanden later werd Andreas Baader bevrijd ten koste van een zwaargewonde zaalwachter. Het initiatief tot deze actie was in handen geweest van Ulrike Meinhof. Na deze daad was er geen weg meer terug voor Baader, Meinhof en Horst Mahler, die inmiddels de advocatentoga had afgedaan. Zo dook de hele groep onder en vertrok naar Jordanië waar zij zich trachtte aan te sluiten bij de Palestijnse commando's. Tegen het einde van 1970 komen zij terug naar de Bondsrepubliek. De Palestijnen in Jordanië hadden laten weten geen prijs meer te stelten op de aanwezigheid van deze „avontuurlijke warhoofden zonder enig politiek doel".

„Oorlog"

Intussen weer in Duitsland (illegaal) aangekomen maakt de Baader-Meinhofgroep zich gereed voor de „oorlog tegen het imperialisme". Op 11 mei 1972 exploderen bommen in het Amerikaanse legerkwartier in Frankfurt: 2 doden en 14 zwaargewonden. Een dag later komen springladingen in Augsburg en Münohen tot ontploffing: 16 zwaargewonden. Op de 15e mei raakt de vrouw van een rech ter die een onderzoek instelt naar de Baader-Meinhofgroep, zwaar gewond. Vier dagen later exploderen bommen in het hoofdkantoor van het Springer-uitgeversconcern: 34 gewonden. Op de 24ste van die zeer gewelddadige meimaand van 1972 volgt een aanslag op het hoofdkwartier van de Amerikaanse strijdkrachten in Europa: 3 doden en zes gewonden.

In juni van dat jaar slaat de politie echter zwaar terug. Andreas Baader, Jan-Carl Raspe en Holger Meins worden in Frankfurt aangehouden. Het einde van de terreurdaden lijkt in zicht. Vooral toen ook Gudrun Ennslin werd opgepakt door de politie.

Terwijl Duitsland in afwachting was van de berechting van de terroristen en de kranten voorbeschouwingen publiceerden van het „proces van de eeuw", tekende zich al af dat het niet alleen bij deze Baader-Meinhofgroep zou blijven. De verdachten werden beschuldigd van vijfvoudige moord, verschillende pogingen tot moord, meerdere bomaanslagen en een groot aantal bankovervallen. Tijdens de voorbereidingen van het proces tegen de leden van de Baader-Meinhofgroep in de Stuttgart-Stammheim-gevangenis kwam het bericht dat Holger Meins overleden was na een hongerstaking. Een dag later werd in Berlijn de plaatselijke opperrechter Von Drenokmann in zijn deuropening doodgeschoten.

„Tweede .generatie"

Toen bleek dat een „tweede generatie" van terroristen in Duitsland was opgestaan. Nu opererend onder de verzamelnaam Rote Armee Fraktion. Er waren echter een aantal verschillende „commando's" die allen verschillende namen hadden. Het „Commando 2 juni" pakte in maart 1975 de Berlijnse CDÜ-voorzitter Peter Lorenz van straat. De overheid werd gedwongen om in ruil voor het leven van de politicus een aantal gevangenzittende RAF-leden vrij te laten. Twee maanden later bestormde het zogenaamde „Commando Holger Meins" de Westduitse ambassade in Stockholm. Bij die aanval vielen aan beide zijden doden. Aan de zijde van de terroristen was dat onder anderen Siegfried Hausner. De installatie van een „Commando Siegfried Hausner" zou dan ook niet lang meer op zich laten wachten.

Het volgende slachtoffer dat viel was „terroriste van het eerste uur" Ulrike Meinhof. Zij bleek zichzelf te hebben verhangen in de gevangenis SuttgartStammheim. De RAF-leden spraken van moord. Een moord die volgens hen ook gewroken moest worden. Eerst werd Siegfried Buback, de openbare aanklager van het Hooggerechtshof, vermoord. Daarna werden Jürgen Ponto, directeur van de Dresdner Bank en Hanns-Martin Schleyer, de "Westduitse werkgeversvoorzitter, vermoord. En nog lijkt het einde niet in zicht...

Schietpartiij Utrecht

Hoewel wij in Nederland altijd dachten dat de RAF-terreur onze deur voorbij zou gaan, kwamen we daar in het afgelopen jaar bedrogen mee uit. Bij de poging van de Utrechtse politie om een tweetal RAF-leden aan te houden, ontstond een felle schietpartij. Eén agent werd daarbij gedood en een ander zwaar gewond. De politie wist RAF-lid Knut Folkerts te arresteren. Brigitte Mohnhaupt kon echter ontkomen. Dat was de eerste confrontatie van de Nederlandse politie (en ook de burger) met de Rote Armee Fraktion. Niemand was er op voorbereid. Toch bleek later dat ook Nederland een gfroot aantal RAP-sympathisanten en zelfs aankomende terroristen kende. Zo werd Knut Folkerts onmiddellijk voorzien van een advocaat, mr. Bakker Schut. Deze stond te boek als goede kennis van RAF-advocaat Croissant.

Inderdaad bleek dat Nederland ook zijn ultra-linkse bewegingen had, die sympathiseerden met de RAF. Een organisatie als Rode Hulp deed van zich spreken. Opvallend daarbij is dat deze groepering ook uiteen viel in een aantal splinterpartijen. Een van die groeperingen is de zich noemende „terroristisch patiëntencollectief'. Ook andere groepen zoals „Medische Juridisch Comité Politieke Gevangenen", Rood Verzetsfront, Rode Jeugd en vele andere, bleken nauw verwant met de Rote Armee Fraktion. Een groep met de naam „Helder van Geest en Schoon van Lichaam" werd bekend door een aantal bomaanslagen op hoge Nederlandse functionarissen. Het waren voornamelijk topmensen uit de farmaceutische industrie. Zo werd meer dan een jaar geleden onder de auto van een voormalig lid van het AKZ O-bestuur een bom aangetroffen. Deze aanslag werd evenals andere, door de politie geheimgehouden.

Ludwina Janssen

Begin vorig jaar werden zes leden van de voormalige Rode Jeugd aangehouden in verband met het plaatsen van een bom bij het Amsterdamse garagebedrijf Autopon. Het zestal moest echter worden vrijgelaten wegens gebrek aan bewijs. Ook in het buitenland ontplooiden Nederlandse terroristen him activiteiten. In Israël werd Ludwina Janssen gearresteerd, die een vliegtuigkaping bleek te hebben voorbereid.

Dit najaar kwam de politie op het spoor van de daders van de „farmaceutische" aanslagen. Men kwam tot de arrestatie van vier Rotterdammers in Capelle aan den IJssel. Het bleek een gouden slag behalve dan dat één van de leden van de groep kon ontsnappen. Het kwartet bleek echter geen directe binding te hebben met de Rote Armee Fraktion.

Begin november kwam de Amster.damse politie op het spoor van twee in Amsterdam verblijvende RAF-leden. De politie kon ze arresteren, alleen ontstond er een vuurgevecht waarbij beide terroristen zwaar gewond werden. Het waren de in Duitsland dringend gezochte Christoph Wackemagel en Rolf Wagner. Achteraf bleken zij al meer dan een jaar in de hoofdstad te wonen. Daaruit kan worden geconcludeerd dat evenals in andere landen ook de RAF in Nederland vaste voet aan de grond heeft gekregen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van woensdag 28 december 1977

Reformatorisch Dagblad | 20 Pagina's

Terreurdaden RAF hadden langde voorg'eschiedenis

Bekijk de hele uitgave van woensdag 28 december 1977

Reformatorisch Dagblad | 20 Pagina's

PDF Bekijken