Bekijk het origineel

De oude grijsheid en de Waalse socialisten

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

De oude grijsheid en de Waalse socialisten

Leburton maakt van zijn hart zeker geen moordkuil

4 minuten leestijd

(van een medewerker} „Ik heb tabak van die Vlaamse christeii-democraten". Dat waren, vijf .jaar geleden al, de woorden van Bdmond Leburton, Waal, socialist en minister-president. Premier nog wel van een rooms-rood coalitiekabinet waarin vrij veel christen-democratische ministers zitting hadden!

Men meent hier te doen te hebben niet alleen met een verwoed Vlaminghater — die zijn er meer! — maar ook met iemand die niet weet wat hij zeggen of zwijgen moet. Men wordt nog in die indruk versterkt als men hoort dat Leburton kort daarop ten val kwam en vervangen werd door de Vlaamse christen-democraat Tindemans, die geen rooms-rood maar een rooms-liberaal kabinet vormde! De socialisten werden dus uitgeschakeld. Toch is Leburton veel minder fanatiek dan men zou denken. Vooral veel minder anti-Vlaams. En die zo vijandig klinkende uitlating aan het begin van dit artikeltje schijnt heel goed overwogen te zijn geweest. Het kabinet-Leburton was toen in een hopeloze impasse geraakt, en de leider wilde een kabinetscrisis verhaasten. Dat lukte natuurlijk prompt!

Anti-Vlaams

Pas na het aftreden van Leburton is de anti-Vlaamse koers onder de Waalse socialisten goed door gaan zetten. De Belgische socialisten, Vlamingen zowel als Walen, waren toen nog bijeen in de Belgische Socialistische Partij. Veel socialisten, waaronder Leburton, waren er erg trots op dat in hun partij de beide taalgroepen samen konden werken, terwijl Vlaamse en Waalse christen-democraten al lang bij elkaar vandaan gelopen waren, evenals de liberalen trouwens. De partij kwam toen onder voorzitterschap te staan van het Waals-Vlaamse tweemanschap André Cools-Willy Claes en na enige tijd onder Cools-Karel van Miert.

Omdat Cools zo erg anti-Vlaams was (en is), kwam hij overhoop te liggen met Van Miert en verleden jaar in het najaar is de breuk gekomen. Er zijn nu twee afzonderlijke partijen, één onder Cools en één onder Van Miert. EDMOND LEBURTON ..geen moordkuil...

Teruggetrokken

Nu scheen het alsof Leburton zich helemaal teruggetrokken had. Zowel uit het partijbestuur als van de kandidatenlijsten voor Belgische (in december) en Europese verkiezingen. Volgens Leburton zijn, naar hij in recente verklaringen uitsprak, de nederlagen van de partij o.a. te wijten aan de samenwerking tussen de 'drie Franstalige partijen. Hij meent dat een samenwerking tussen Waalse en Vlaamse socialisten, een samenwerking op ideologische basis dus, beter was geweest. Het was in feite een frontale aanval op Cools. Leburton zei namelijk dat hij terugverlangde naar de tijd van de ,,parti fort et uni", de sterk verenigde partij met Vlamingen en Walen onder een dak.

De woorden van Leburton waren allerminst opmerkingen langs zijn neus weg. Hij schreef niet alleen het ene hoofdartikel na het andere in „Le Peuple", maar hij verscheen ook voor de televisie en stond zelfs een interview toe aan het Vlaamse, roomse blad De Standaard. Volgens hem is Cools een ,,agressief socialist". Bedoelde Leburton hiermee misschien dat Cools voorstander is van nationalisaties en dergelijke socialistische stokpaardjes?

Cools, die inderdaad niet ontbloot is van een zekere agressiviteit, ging die nu, door middel van interviews, botvieren op de zg. ,,dissident" Leburton. De strijd liep zo hoog dat het partijbestuur aan zijn eigen voorzitter. Cools, verbood nog meer interviews toe te staan. Omdat Leburton niet meer in het partijbestuur zit, kon men hetzelfde aan hem niet verbieden, doch alleen maar vriendelijk verzoeken. Volgens gezaghebbende socialistische kringen stond 10% van de partij achter Cools, 10% achter Leburton en de rest had geen mening op dit gebied.

Toen kwam er nog een populaire socialistische 'leider tussenbeide: Henri bimonet, mmister van Buitenlandse Zaken. Met e en grote omhaal van vriendelijke woorden koos hij in feite partij voor Cools. Gedane zaken (de breuk met Van Miert en z ijn Vlamingen) nemen nu eenmaal geen keer, volgens hem.

Daarmee is echter de rust niet weergekeerd. De naam van de bejaarde Leburton die onder zijn aanhangers ,,Ie grand chef blanc" (de grote grijze baas) genoemd wordt, blijft in het nieuws. In afwachting van het socialistische najaarscongres.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 20 juli 1979

Reformatorisch Dagblad | 18 Pagina's

De oude grijsheid en de Waalse socialisten

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 20 juli 1979

Reformatorisch Dagblad | 18 Pagina's

PDF Bekijken