Bekijk het origineel

Kerk-Turken'' zijn geen Turken, maar wel vervolgde christenen

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Kerk-Turken'' zijn geen Turken, maar wel vervolgde christenen

6 minuten leestijd

ERGENS-IN-NEDERLAND — „Kerk-Turken zijn geen Turken". Nee, maar anders dan veel al of niet legaal aanwezige Turkse werknemers, zijn die „Kerk-Turken" toevallig wel medechristenen, die juist om hun geloof op allerlei wijzen worden vervolgd en getreiterd. Hoewel de Turkse regering de niet-islamieten officieel vr^heid van godsdienst waarborgt komt daar in de praktijk van de dorpen in Oost-Turkije niets van terecht.

Dat nu iemand als de Hervormde staatssecretaris mevr. Haars deze feiten niet onder ogen wil zien is één van do dingen, die de ondergedoken Syrisch-Orthodoxe christenen tijdens ons gesprek maar niet kunnen begrijpen. Ook een al wat langer hier verblijvende tolk — die met forse vertraging tijdens ons onderhoud komt binnenvallen, gevolgd door een kleine stoet familieleden die tijdelijk als toerist wettig in ons land verblijven — benadrukt de vreemde rechtsongelijkheid.

Status geweigerd

Alle mogelijke groepen vluchtelingen worden hier opgenomen: Chili, Oost-Azië en noem maar op, maar deze Oosterse christenen uit Turkije wordt hardnekkig door mevr. Haars de status van vluchteling ontzegd, terwijl ze ons duidelijk maken, dat er wel degelijk sprake is van vervolging. Maar de Nederlandse regering is bang, zo wordt gesuggereerd, om haar NAVO-partner Turkije tegen de haren in te strijken. Hoe anders is het te verklaren, dat ons land zo graag de rechten-van-de-mens respecteert, als de al of niet politieke vluchtelingen maar uit bijv. Zuid-Afrika of Chili komen?

En de „pleegvader" voegt er aan toe — u leest meer over hen in het artikel van collega Verhoeven — dat hij geenszins rebelleert tegen de Nederlandse wetgeving of tegen de democratische besluiten. Hij is actief binnen een goedgereformeerde politieke partij en wil niets weten van gezagsondermijning. Maar in dit geval staat voor hem vast, dat men ten diepste God meer dient te gehoorzamen dan de mensen. Een vergelijking met het laten onderduiken van de joden in de oorlog wordt vanzelf getrokken.

Het bewijsmateriaal, dat deze Syrisch-Orthodoxe christenen in Turkije vervolgd worden èn als christen èn als etnische minderheid, is zo overvloedlg, dat ook „Daniël" volstrekt niet kan begrypen, hoe Haars zijn kleine gezin éérst wil terugsturen om het dan later eventueel — gedwongen door de Raad van State — alsnog een (niet meer te benutten) verbiyfsvergunnlng te verstrekken. Hij hoopte al op de val van dit kabinet — niet om een rode regering te krijgen, maar In de verwachting dat hun door een andere bewindsman of -vrouw wèl recht zou worden gedaan.

Asielrecht

Dat gebeurt elders in het buitenland wel: De Bondsrepubliek, Zweden, Canada bijv., namen al vele duizenden van deze Syrisch-Orthodoxe en Armeense christenen op. (In West-Duitsland leven er al meer dan twintigduizend! Daar heeft zich de bijbelgetrouwe „Kerkelijke Vergadering rondom Bijbel en Belijdenis" ingezet voor hun lot. Zojuist nam deze Kirchliche Sammlung in Bückeburg een „Oproep aan alle christenen in Duitsland" aan, waarin krachtig op meer steun en bijstand werd aangedrongen, ook door nadruk op hun asielrecht!).

En in ons land hebben wel kerkelijke leiders en anderen zich voor hun zaak ingezet, maar — zo zegt „pleegvader" Van Dijk — juist de kerken der Geref. gezindte laten het in dezen nóg afweten, terwijl ook hun het lot dezer christenen meer dan ooit ter harte moest gaan. Is het onkunde met lot en oorsprong dezer eenvoudige christenen, die Aramees spreken — de omgangstaal uit Jezus' dagen — en nauwelijks Turks verstaan?

Van Dijk betreurt het, wanneer in dit opzicht kerkelijk en politiek „links" een beschamend voorbeeld geeft, terwijl de reformatorische christenen verstek laten gaan. Onbekendheid? Die kan o.m. opgeheven worden door het boekje „KerkTurken zijn geen Turken" van drs. Barry van Mierlo (Boekencentrum, Den Haag, 1979, paperback van 127 blz., prijs ƒ 15,90).

Dat boek is een bewerking van het Britse rapport van de Europese commissie voor Migratie. Het is o.m. in samenwerking met diverse Nederlandse kerken, de Ned. Stichting voor vluchtelingenwerk en de Vereniging Vluchtelingenwerk NederlEuid in ons land uitgebracht. Er.wordt een goede uiteenzetting gegeven van de soorten christen-minderheden in Turkije, hoe ze er kwamen, waar ze zitten, wat ze geloven enz.: Armeniërs, Grieks-Orthodoxen, Nestorianen en Syrisch-Orthodoxen.

Deze laatsten — waartoe Maria en Daniël behoren — wonen vooral in een deel van hat oude Koerdistan en de Koerden — dia ook weer geen Turken zijn en eveneens een grote etnischa minderheid vormen — zijn als ialamieten geen vrienden van hun christen-buren. Alle christenen samen in Turkije worden op zo'n honderdduizend geschat.

Ze zijn onder te verdelen in drie hoofdgroepen: Orthodoxen, Katholieken en Protestanten. Elk dezer drie stromen telt vier etnische christelijke . kerken, resp. Grieks, Armeens (de Armeense Orthodoxen heten ook wel Oragortanaa), Syrisch (de Syrisch-Orthodoxen worden Jacobiataa genoemd) en Assyrisch (de Assyrisch Katholieken heten wel Chaldeëers; deze Assyriërs behoren tot de Nestorianen).

Oude kerk

De Armeniërs en de Syriërs vormen 'met plm. 43.000 en 42.000 de grootste christelijke volkeren in Turkije. Anders dan bijv. de Armeniërs hebben de Sjrrische christenen in Turkije geen aparte status met eigen rechten en ze worden door de Koerdische grootgrondbezitters ergerlijk behandeld, ook al omdat de regering in Ankara nauwelijks reëel gezag heeft in Oost-Turkije, waar de Syrische christenen wonen, althans zo'n 25.000 van hen; de rest, 17.000, zijn door de miserabele behandeling en vervolgingen weggetrokken naar het ghetto van Istanboel.

Deze christenen hebben oude papieren: hun kerk bestaat sedert de eerste eeuwen onzer jaartelling, ressorterend onder het patriarchaat van Antiochië en het gehele Oosten. In de zesde eeuw kreeg deze monofysitische kerk — die leerde, dat in Christus slechts één god-menselijke natuur bestond en daarmee door het concilie van Chalcédon als ketters werd veroordeeld — een nieuwe organisatie door ene Jacob Baradai, die oppositie voerde tegen het patriarchaat van Constantinopel. Sindsdien heten ze ook wel Jacobieten.

Koerden moorden

Tijdens de moorden door Turken en Koerden op de Armeniërs, vroeg in onze eeuw, werden ook deze Syrisch-Orthodoxen, die nooit een eigen land hadden en geen nationale of politieke aspiraties koester(d)en op grote schaal uitgemoord. Die vervolgingen duren nog altijd voort.

Het beleid van Haars is wat raars. Dat weten naast „Kerk-Turken" ook sommiga Molukkers en Hongaren. Maar dat is haar zorg kennelijk niet. Zoals ze er ook niet wakker van ligt, dat iedereen haar met klem probeert duldelijk te maken, dat er een grote kloof is tussen bijv. Turkse illegale moslim-werknemers die gewoon veilig terug kunnen naar hun gezin thuis en deze christelijke vluchtelingen, die praktisch ontheemd zijn en nu ook in ons land nog worden voortgejaagd als onbeschermd wild.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 1 maart 1980

Reformatorisch Dagblad | 20 Pagina's

Kerk-Turken'' zijn geen Turken, maar wel vervolgde christenen

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 1 maart 1980

Reformatorisch Dagblad | 20 Pagina's

PDF Bekijken