Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Sadat ging eigen weg ondanks boycot van Arabische leiders

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Sadat ging eigen weg ondanks boycot van Arabische leiders

4 minuten leestijd

CAIRO — Anwar Sadat is dood en dat is verschrikkelijk. Een man die zichzelf een vredesmissie opdroeg en daarvoor met de Nobelprijs voor de vrede werd beloond, is het slachtoffer geworden van de grote haat die er heerst. Als eerste Arabische staatsman heeft hij de moed kunnen opbrengen de uitgestoken vredeshand van Éraël te grijpen.

Was hij daarmee ook de eerste Arabier die Israël kon aanvaarden? Nee, dat was Anwar Sadat niet. De christenen van Libanon zijn hem wat dit betreft voorgegaan. Zij besloten nadat in 1976 een verschrikkelijke burgeroorlog in hun land uitbrak tot samenwerking met de Israëliërs. Nog eerder deed zich een veel ironischer situatie voor.

Toen ,in 1970 koning Hoessein van Jordanië de strijd aanbond tegen de radicale Palestijnse ,,commando's" die het straatbeeld in Amman domineerden, joegen de trouwe bedoeïnen van de Jordaanse vorst de PLO-krijgers zo medogenloos op, dat zij in doodsnood vluchtten over de Jordaan: naar de Israëliërs, in de wetenschap dat daar meer menselijkheid te vinden was dan in de zogenaamde Arabische broederschap besloten lag.

Waardering

Anwar Sadat moet deze gebeurtenissen in gedachten hebben gehad toen hij zijn vredespolitiek ging volgen. Maar hij heeft in eerste instantie van dit onderliggende motief, erkenning van Israels positieve instelling, blijk gegeven. Het was een groots gebaar dat Sadat maakte toen hij in '77 naar Jeruzalem ging om daar. in Israels door hem niet erkende hoofdstad, het joodse parlement toe te spreken. Maar slechts vier jaar eerder overviel hij dezelfde joodse staat, in de woorden van Golda Meir, ,,als een dief in de nacht".

Het doet niets aan de waardering welke Sadat heeft verdiend af, indien men constateert dat de verzoeningsgezindheid, waarvan Israël blijk gaf door hem te ontvangen, evenzeer geroeihd dient te worden. Ook premier Begin kreeg de Nobelprijs voor de vrede. Geen wonder. Staat hij bekend als een man die het drama van de Tweede Wereldoorlog niet kan vergeten en moeite heeft met vergeving? Akkoord, maar Begin wist dat Sadat in diezelfde periode, zich kerend tegen het Britse koloniale rijk, de zijde van Adolf Hitler koos. En toch sloot Begin Sadat in de armen.

Totale vernietiging

Golda Meir en Menachem Begin beseften de misdaad die Sadat beging toen hij Israël in oktober 1973 op de heiligste joodse feestdag, de Grote Verzoendag, terwijl de gebeden in de synagoge in volle gang waren, aanviel. En toch ontvingen zij Sadat met warmte en zaten Anwar en Golda als trotse grootouders aan één tafel, grappen makend en het feit vierend dat juist tijdens Sadats historische missie naar Jeruzalem diens kleinkind geboren werd. Israël juichte overigens niet uit liefde voor Sadat, maar in de hoop dat er vrede zou komen. En die kwam.

Sadat was een man van zijn Woord. In 1973 beloofde Sadat oorlog: hij trok ten strijde. In 1977 beloofde hij vrede: Sadat sloot vrede. Ook Sadat handelde niet uit liefde voor zijn vijanden. Hij besefte verschillende zaken. Eén zo'n zaak was dat Israël in feite niet meer te verslaan valt zonder het Midden-Oosten te drijven naar een totale ramp. Sadat besefte ook dat wil er voor de in aantal groeiende'bevolking van Eg)'pte, nu ruim 40 miljoen, hoop voor de toekomst zijn, vrede en niet oorlog het sleutelwoord moet vormen.

Haat tegen christenen

Hij wilde de mentaliteit van zijn onderdanen verbeteren. En hij had de moed en het zelfbewustzijn té spotten met de woede van de Arabische machthebbers die hem, met een boycot, wilden isoleren. „Egypte kan de Arabische wereld isoleren, het kan niet omgekeerd", grinnikte Sadat voor de televisie. Hoe zeer hij gelijk had bleek uit de mislukking van de boycot. Zelfs de onverzoenlijke Moeammar Gaddafi van Libië waagt het niet om de economische boycot tegen Egypte uit te voeren. Op de Libische olievelden werken tienduizenden Egyptenaren, die hun lonen naar huis overboeken. Gaddafi heeft aan die praktijk — uit welbegrepen eigenbelang — geen einde gemaakt. Maar hij is wel blijven stoken tegen Anwar Sadat en juicht nu deze is vermoord luidkeels mee met Jasser Arafat van de PLO, Saddam Hoessein van Irak, Hactez Assad van Syrië en ayatollah Khomeini van Iran.

Haat tegen Israël verenigt zelfs de elkaar bestrijdende islamieten. Zij zijn dat in wezen ook in hun haat tegen het christendom, iets dat slechts minder opvalt. Hoewel: om de tegenstelling tussen islamitische fundamentalisten en Koptische christenen te beslechten, heeft Sadat nog maar enkele weken geleden „paus" Sjenoeda naar de Egyptische provincie verbannen op hetzelfde tijdstip dat hij een De Egyptische president An- Sadat besefte, juist doordat hij als ^i

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 10 oktober 1981

Reformatorisch Dagblad | 18 Pagina's

Sadat ging eigen weg ondanks boycot van Arabische leiders

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 10 oktober 1981

Reformatorisch Dagblad | 18 Pagina's

PDF Bekijken