Bekijk het origineel

Wie had dat gedacht (1)

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Wie had dat gedacht (1)

8 minuten leestijd

,,Uh...vroeg je wat Lieneke? Papa kijkt.verward op van zijn schrijfwerk. Overdag is papa druk op het kantoor, en 's avonds ...'s avonds is hij meestal nóg niet klaar. Dan helpt papa verschillende mensen met de boekhouding. „Wat is er Lieneke", vraagt papa nu belangstellend. ,,U hebt mijn rapport nog niet gezien, enne...het is juist zo mooi". ,,Dat is waar ook, laat maar eens kijken meisje". Haastig pakt Lieneke haar rapport van de kast. ,,Kijk paps, geen één onvoldoende!" ,,Nou, nou", prijst papa als hij de cijfers overziet, ,,dat heb je er goed afgebracht. Ik krijg al een grote dochter". Kleine Ronny, die met Letty op de grond speelt, roept: ,,Ikke ook groot, papa!"

Luidruchtig komt Nico de kamer in en gooit zijn schooltas op tafel. Lieneke en Nico zitten in dezelfde klas. Het is een onafscheidelijke tweeling. ,,Heb je ook je rapport Nico", vraagt papa vriendelijk. ,,0 ja", Nico vist het rapport uit zijn tas, ,,heeft u tijd om te kijken?" ,.Natuurlijk Nico, laat maar gauw zien. Ik ben nieuwsgierig!" Als papa ook de cijfers van Nico's rapport ziet, zegt hij voldaan:,,Keurig Nico, het valt je mee hè, want het vorige rapport was matig. Jullie gaan allebei over. Dat is reusachtig!"

Ook mama bewondert de rapporten. Ze heeft eerst Ronny en Letty naar bed gebracht. Die kleine rakkers waren ó zo moe! ,,Weet je wat", zegt mama opgewekt tegen Lieneke en Nico: ,,Op de goede afloop van het rapport krijgen jullie ieder een reep chocola".

,,Bent u ook klaar met werken, paps", bedelt Ljeneke. ,,Voor deze keer meisje, morgen dan maar weer verder". Met een zucht gaat papa in een makkelijke stoel zitten. Mama schenkt koffie en moppert: ,,Je bent véél te druk papa, dat houd je niet vol". Maar daar wil papa niets van weten. Hij is blij dat hij werk heeft. Gezellig zitten ze een poosje bij elkaar.

Lieneke en Nico smullen van hun heerlijke reep chocola. Maar als Lieneke haar boek pakt om te gaan lezen, zegt mama: ,,Kijk eens op de klok. Het is tijd om naar bed te gaan kinderen".,,Oei...", Lieneke dacht niet dat het al zo laat was

Het duurt niet lang of Lieneke en Nico slapen, net als Ronny en Letty, als rozen. De volgende dag is Lieneke al vroeg wakker. Zachtjes gaat ze haar bed uit. Ze heeft een plannetje. Ze gaat mama en papa verrassen. Héél stil zet ze in de keuken het theewater op. Ze smeert twee beschuiten met boter, en strooit er suiker op. Even laten kookt het water, en zet ze handig thee. Lieneke pakt de zondagse kopjes uit de kamer. Dat zal mama fijn vinden. Want mama zegt altijd: ,,In een mooi kopje smaakt de thee lekkerder". Zo, alles op een blaadje en dan naar boven. Lienekes handen trillen van genoegen. Wat zullen ze opkijken...!

Voorzichtig loopt Lieneke naar boven. De badkamerdeur

JS/JA
staat open. Daar kan ze wel doorgaan, want de badkamer grenst aan papa en mama's slaapkamer. Het is nog stil in de slaapkamer. Ze slapen vast nog, Lieneke loopt op haar tenen, met het zware blad in haar handen. Maardan...alszeinde badkamer is, stoot ze met haar arm tegen de wastafel.

Lieneke struikelt...maar..., krampachtig houdt ze het blad met kopjes vast. Die mogen niet vallen. O nee...! Maar het lukt niet. Lieneke valt voorover, en...de kopjes op de harde tegelvloer.

O, wat een lawaai. Alles rinkelt kapot. De hete thee loopt op de vloer. „Au...au", kermt Lieneke. Ze heeft haar hoofd gestoten.

Papa en mama, die rustig lagen te slapen, vliegen van schrik overeind.,,Wat...wat is dat", roept papa met een angstige stem. ,,0 papa..., mama,ik...ik...",verderkan Lieneke niet komen. Ze heeft zó'n pijn! Vast een dikke bult op haar hoofd. Papa en mama zijn vliegensvlug bij haar. ,, Kind je wat is er...!" Maar dan ziet mama het. Twee beschuiten liggen in de thee en de kopjes...allebei kapot. Haar beste kopjes!

,,Waarom heb je die kopjes gepakt", bromt mama. Maar dan ziet ze het pijnlijke gezicht van Lieneke. ,,Ik...ik wilde jullie verrassen en toen stootte ik...", Lieneke snikt het uit. Nu ft Ir

L. XT' Jg
hebben papa en mama medelijden. Ze begrijpen, wat de bedoeling van Lieneke is geweest.

,,Ik zé\ ze zelf betalen mam",, belooft Lieneke. Maar dat wil mama niet, de kopjes zijn véél te duur. Ze kleden zich • allemaal vlug aan. De andere kinderen zijn ook wakker geworden.

,,Echt weer een domme zet van meisjes", zegt Nico als hij de rommel ziet in de badkamer. ,,Zoiets zou mij niet overkomen". ,,Natuurlijk niet", zegt mama lachend, ..alsjeop

Lieneke zegt maar niets meer. Ze vindt het ó zo erg. En als ze later op school zit, moet ze er nog steeds aan denken. Mama's mooie kopjes...Ze zal heus gaan sparen voor nieuwe hoor! En, denkt Lieneke, als ik weer thee boven ga brengen, ga ik niet meer door de badkamer. Daar is de vloer zó hard! En die bult op haar hoofd doet nóg zeer. Ze kijkt schuin naar Nico, die in de achterste bank zit. Die denkt natuurlijk nergens meer aan.

,,Zeg Lieneke", vraagt de meester ineens, ,,wil jij ook opletten. Hét lijkt, of je met je gedachten er helemaal niet bij bent". ,,Uh...ja meester...nee meester, ik dacht aan...". ,,Ik waarschuw je niet meer Lieneke. Je moet goed luisteren, anders begrijp je de , sommen niet. We krijgen gauw vakantie, maar nu moet je nog opletten". Lieneke schaamt zich een beetje en kijkt strak naar het bord, waarop de meester de sommen uitlegt.

Het laatste halfuur, leest de meester een spannend verhaal voor. Voordat ze er erg in 'hebben, slaat de klok twaalf uur, en luidt de schoolbel. Nico en Lieneke blijven met nog een paar kinderen tussen de middag op school hun brood opeten. De afstand naar huis is te ver, om in zo'n korte tijd heen en weer te gaan.

,,Wat zat jij te dromen", moppert Nico, als hij even met Lieneke alleen is. ,,Ik...ik dacht aan vanmorgen, aan mama's mooie kopjes. Het zijn dure kopjes, joh!" ,,Och kind, zit daar maar niet over te piekeren onder de rekenles. Anders snap je morgen de sommen helemaal niet. Enne...er zijn kopjes genoeg op de wereld". Lieneke zegt maar niets terug. Het lijkt of jongens het niet erg vinden. 's Middags let Lieneke extra góéd op in de klas, want de meester kan soms héél streng zijn. En hij heeft beloofd dat hij een paar kinderen aan zou wijzen, die mee mogen helpen om voor de vakantie de kasten op te ruimen. Daar heeft Lieneke zin in. Als het vier uur is, gaan de kinderen allemaal luidruchtig naar huis. Ook Lieneke en Nico. Ze kómen opgewekt thuis. Ronny en Letty spelen buiten. Maar Lieneke en Nico kijken verwonderd, als ze papa al in de kamer zien zitten. Die is nooit zo vroeg. Wat betekent dat nou...? (wordt vervolgd)

67. ,,Hier in het veen in ieder geval niet. Hier komt niemand. Geen mens weet de weg erheen. Of dat natuurlijk wel, maar er lopen geen paden door het veen en alleen één klein, smal paadje slingert zich naar de hut van Teun. Maar dat kent hij alleen. En ik. Dit is niet een poel of een meer. Dit is een sompig veen, een..een., een marsh, zeggen jullie geloof ik. ,,Marsh, ja. Maar jij bent hier. En de hut. En de man die de hut heeft gebouwd, moet toch een heel goede weg hebben om al dat materiaal hier te krijgen." Wouter knikt en denkt dan opeens aan iets waar hij nog nooit eerder aan gedacht heeft. Natuurlijk, die planken en al dat huisraad, al zijn het dan ook maar heel doodgewone dingen, ze kunnen niet vanzelf hier gekomen zijn. En het is ook nogal iets om het over dat smalle paadje, waar je moet oppassen, niet-een misstap te doen, hierheen te krijgen. Het paadje is zo smal dat je er afduikelt voor je het weet. Wouter weet daarvan mee te praten. ,,Ja, ik ben hier," bevestigt Wouter de opmerking van de piloot. ,,Er loopt eeri erg smal paadje door het veen en ik ben er af geduikeld. Zult u straks wel zien. Het andere moet Teun u zelf maar vertellen. Ik weet het niet. Maar hij heeft het voor elkaar gekregen om hier een pracht van een schuilplaats in elkaar te zetten, waar geen mens in zal zoeken, een plek waar geen mof hem pakt." „What's a mof?" ,,Scheldnaam voor de Duitsers. Jullie noemen de moffen „Jerries." Vroeger, ver voor mijn tijd, toen mijn vader nog jong was, werden de arbeiders, die vanover de grens hier kwamen werken, moffen genoemd. Nu noemen wij onze bezetters zo. Onze vijanden zijn het nu. Zo lomp als een mof is een uitdrukking die goed bij hen past." Dan hebben zij de hut bereikt. Wouter werpt de deur open en laat de piloot voof gaan. Dan trekt hij de deur achter zich dicht en steekt de lamp op. De lucifers vindt hij op de tast. Ze liggen er vlak naast.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 23 juli 1982

Reformatorisch Dagblad | 20 Pagina's

Wie had dat gedacht (1)

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 23 juli 1982

Reformatorisch Dagblad | 20 Pagina's

PDF Bekijken