Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Beroep op barmhartigheid met onjuist verhaal over Oostblok

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Beroep op barmhartigheid met onjuist verhaal over Oostblok

VC GEEFT EERLIJK TOE: WIJ ZITTEN FOUT

6 minuten leestijd

GOUDA/NAARDEN — De voorpagina van het novembernummer van het blad „Vervolgd Christendom" was roerend: vrouwen, het hoofd bedekt, diep in gebed verzonken en daarbij de tekst „Operatie Kerstliefde: denk aan hen". „Vervolgd Christendom" is het orgaan van een stichting die van milde gevers reeds miljoenen (!) guldens ontving om noodlijdende en verdrukte slachtoffers van het communisme te helpen. „Vervolgd Christendom" draagt de uitdagende ondertitel „Een blad dat niemand vrijblijvend kan lezen". Wie zou zijn beurs niet wijd openen? En toch: een niet kloppend verhaal spoort goedgeefse christenen aan geld te geven.

Ik zeg niet dat het artikel over Peter Peters, „een dappere christen uit Midden-Rusland" dat twee van de drie tekstpagina's van het genoemde novembernummer in beslag neemt, nergens op slaat. In de Oostbloklanden is terdege sprake van christenvervolging. Maar waar het artikel vermeldt dat Peter Peters zucht in gevangenschap, klopt er geen snars van.
Om armen en verdrukten verlichting te bieden geven Nederlanders elk jaar miljoenen (!) aan allerlei Oosteuropa-organisaties. Waar komt dat geld terecht? Zaak van vertrouwen zegt menigeen. Inderdaad. Maar het novembernummer van „Vervolgd Christendom" biedt dan geen best beeld. Want het klopt niet. Zult u opletten aan wie u geeft?

Artikel
Het artikel draagt als opschrift: „gezinnen Russische christen-gevangenen worden aan lot overgelaten." En dan komt het verhaal over Peter Peters. Een enkele passage: „het valt niet mee als je in de gevangenis zit en je weet dat je vrouw en kinderen armoede lijden..." Een afbeelding met enkele tientallen kinderen siert het bericht: „kinderen uit christengezinnen in Rusland hebben niet zo'n zorgeloos leventje als de kinderen hier..." En wat is er volgens het artikel nu precies aan de hand met Peters? „Peter is een toegewijd man, die al verscheidene keren vanwege zijn geloof in de gevangenis heeft gezeten... Peter Peters was een actief christen tot het moment dat hij weer de gevangenis inging. Dat is nu alweer enkele maanden geleden en voor zover wij weten, weet niemand waar hij op het ogenblik zit." Aldus het novembernummer van „Vervolgd Christendom."

Werkelijkheid
De werkelijkheid is dat er niet veel Oosteuropa-organisaties zijn die betrouwbaar contact met Rusland hebben. Want Rusland is een van de „moeilijkste" landen. De werkelijkheid is dat Peter Peters helemaal niet gevangen zit. Nog vorige week hebben vertegenwoordigers van de organisatie Friedensstimme een ontmoeting gehad met Peters himself. Peter Peters neemt inderdaad een vooraanstaande plaats in bij de niet-geregistreerde Baptisten en zat al vier keer een straftijd uit. Maar in 1980 kwam hij vrij van zijn laatste gevangenschap.
Wel heeft Peter Peters zoals vele leiders van de niet-geregistreerde Baptistengroepen geen vaste woon- of verblijfplaats. Hij heeft een zwervend bestaan, leeft „ondergronds".
Het artikel in „Vervolgd Christendom" suggereert o.a. door de kop dat Peters een gezin heeft. Maar de 41-jarige Peters is ongehuwd. En zo maakt dus het bewuste artikel een heel verhaal om Peters, dat helemaal niet bij Peters past. Peter Peters levensgeschiedenis is met recht en naar de mens gesproken een smartelijke geschiedenis. Maar de geschiedenis in het blad „Nachrichten von den Feldern der Verfolgung" van Missionswerk Friedensstimme (sept./okt.'83) is een andere dan die in „Vervolgd christendom". Het laatste blad bevat inderdaad een verhaal. Het maakt de beurzen los. De „Nachrichten" bevat een feitenrelaas.

Mijn lezer begrijpt dat ik inmiddels wat voorzichtig word met de volgende zinsnede in het bewuste novembernummer van „Vervolgd Christendom": „U behoeft er niet bang voor te zijn, dat een pakket zijn bestemming niet zal bereiken. In de pakketten zitten ontvangstbewijzen en die worden altijd teruggestuurd..." Door wie? En waar naar toe? In elk geval niet naar het kantoor in Naarden. Hoe durf ik dat zo stellig te zeggen? Tot zover de waarschuwing. En nu de bekentenis. Luister maar.

De directeur van de Nederlandse stichting, John ter Maat en ik zijn goede bekenden. Een paar jaar geleden hebben wij er al eens over gesproken dat de stichting zoveel geld uitgeeft aan het werven van fondsen, het bijeenbrengen van geld, dat op een internationale rekening terechtkwam en waar alleen internationale mensen over konden beschikken. Het was in de tijd dat er een schandaal was met de weggelopen directeur van de Duitse zusterorganisatie. Ik vond dat de Nederlandse stichting te veel kosten maakte, Ter Maat deelde die mening niet.

Verklaring
In elk geval, ik heb Ter Maat gebeld. „Waar hebt u het verhaal over Peter Peters vandaan?" vroeg ik. „Wat is de bron? Want volgens mijn informatie is hij op vrije voeten." „Dat weet ik zo niet", was het antwoord van Ter Maat. „Ik zal het kantoor in München telefoneren om het na te checken." Wij maakten de afspraak dat ik een paar uur later terug zou bellen.
Zo gezegd, zo gedaan. „Inderdaad, wij waren fout", aldus Ter Maat ruiterlijk. „Wij hebben Peters opgevoerd als een voorbeeld van onverschrokken moed. Maar de redactie maakte een fout: hij zit niet in de gevangenis. Wij zullen in het januarinummer een rectificatie plaatsen. Ook in München had men nog niets gemerkt", zo lichtte Ter Maat verder toe. „Ziet u, daar controleren ze onze uitgaven altijd."

Blij, vanwege de toegezegde rectificatie, legde ik de telefoon op de haak. Maar toen begon ik na te denken. Om te weten waar het verhaal vandaan kwam moest eerst München gebeld worden. Daar bevond zich kennelijk de bron. Maar controle had kennelijk op diezelfde plek plaats. Waarom had dat na enkele weken nog niets opgeleverd? Merkwaardig onzorgvuldig! Of opzet?

Nodig!
Na de waarschuwing en de bekentenis een nabeschouwing. Men kan mij vragen: was het nodig om deze zaak zo uitvoerig aan de orde te stellen? Ik denk van wel. Niet omdat ik graag kwaad spreek van mijn naaste. Maar er moet gewoon een keer de vinger bij gelegd worden dat sommige organisaties maar op het gemoed werken met verhalen waar kop noch staart aan zit, daarbij de werkelijkheid geweld aandoend. Dat kwaad moet bestraft worden.
Als mensen van een andere organisatie niet attent geweest waren, was het allemaal gewoon doorgegaan. Geen haan die er naar gekraaid had dat men met een verzonnen verhaal een beroep doet op 's mensen liefdadigheid. En nog met succes ook. Zó gemakkelijk mogen wij niet met elkaars geld omgaan. Goede gevers, let op uw za(a)k.
Ik hoop dat het werk onder verdrukte christenen in Oost-Europa vanuit betrouwbare organisaties inmiddels niet onder deze vervelende kwestie lijdt. Want dat de christenen in het Oostblok het steeds moeilijker krijgen staat vast. Onder het bewind van Andropov is sprake van een herleving van het stalinisme. Laten wij dát niet vergeten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 16 december 1983

Reformatorisch Dagblad | 30 Pagina's

Beroep op barmhartigheid met onjuist verhaal over Oostblok

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 16 december 1983

Reformatorisch Dagblad | 30 Pagina's

PDF Bekijken