Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Westminster Conference verdient bij ons navolging

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Westminster Conference verdient bij ons navolging

Jaarlijkse ontmoeting over kerkmuren heen

9 minuten leestijd

Boven alle verdeeldheid die er ook in het kerkelijk leven in Engeland is, heeft daar toch iets bijzonders plaats. Elk jaar weer ontmoeten predikanten, voorgangers, studenten en kerkelijke werkers elkaar weer in Londen. Twee dagen lang is men dan bezig met studie en discussie over allerlei theologische onderwerpen, waarbij de voorliefde uitgaat naar leer en leven der puriteinen.

In een gesprek met enkele leden van het Westminstercomité wordt duidelijk dat de samenkomsten een nog niet zo lange historie hebben. In het begin van de jaren vijftig functioneerde er in Groot-Brittannië een andere conferentie. Onder de naam van de „Puritan Conference" kwamen een aantal mensen bijeen die geïnteresseerd waren in de theologie van de puriteinen.
Het groepje stelde niet zoveel voor, althans wat betreft de hoeveelheid mensen die er aan deelnamen. De leiding van de bijeenkomsten lag in handen van wijlen dr. D. Martin Lloyd-Jones. Hij zou later ook de grote organisator én inspirator worden van de Westminster Conference.

Lloyd-Jones
Om een beter inzicht te krijgen in de hele ontwikkeling op kerkelijk gebied in Engeland wat betreft de rechtzinnige vleugel is het beter eerst de levensgang van dr. D. Martyn Lloyd-Jones te schetsen.
Door velen wordt Lloyd-Jones gezien als een man die in de traditie staat van mannen als George Whitefield, Charles Hadden Spurgeon en vele anderen, dit ondanks verschillen. Hij stond namelijk in de traditie van de strijd om én de verbreiding van de reformatorische, calvinistische, bijbelse leer. Ook Lloyd-Jones werd door God gebruikt voor veler bekering. Hoewel Whitefield en Spurgeon persoonlijk tijden van opwekking mochten meemaken, was dit voor Lloyd-Jones niet weggelegd. Hij heeft er wel altijd op gehoopt én vurig voor gebeden.
Dr. David Martin Lloyd-Jones werd in 1899 in Wales geboren. Met zijn ouders ging hij in 1916 naar Londen waar hij medicijnen ging studeren. Hij ontpopte zich als een briljant student en al snel was hij hoofdassistent van de wereldberoemde arts Thomas Horder.
In die periode echter kwam er een verandering in zijn leven. Hij werd overtuigd van zijn zonden en verlorenheid. Een en ander is duidelijk geworden uit later gepubliceerde brieven uit die tijd.

Bekering
„Zittend in de spreekkamer raakte ik steeds meer en meer overtuigd dat veel patiënten wel van hun klachten af geholpen konden worden, maar dat hun spanningen en moeilijkheden alleen door bekering in christelijke zin te overwinnen waren", aldus een van zijn brieven uit die tijd.
Dat werd voor de jonge dokter, met zicht op een briljante carrière vol wereldse roem, het middel om af te zien van een medische loopbaan. Hij besloot zijn gaven en talenten in dienst van het Evangelie te gaan gebruiken.
Eerst stond hij een jaar in Wales, later in Londen waar hij na enige tijd de bekende ds. Campbell Morgan opvolgde in de Westminster Chapel. Daar stond hij van 1938 tot 1963 ononderbroken.
Vooral na de oorlog nam het aantal toehoorders gestaag toe en was de Westminster Chapel jarenlang vrijwel geheel bezet. Kwamen er 's morgens steeds zo'n 1500 mensen, 's avonds kwamen er altijd wel zo'n tweeduizend. De ochtenddiensten waren bedoeld voor opbouw in het geloof, 's avonds richtte de onvermoeibare prediker zich meer op evangelisatie. Elke vrijdagavond hield hij bijbellezingen, de Schrift van tekst naar tekst behandelend.

Leidinggevend
Gedurende tientallen jaren was hij de leidende figuur in de Engelse Evangelische reformatorische beweging. Op alle belangrijke conferenties was hij of voorzitter of spreker. In 1981 stierf hij.
Karakteristiek voor Lloyd-Jones was zijn voorliefde in de prediking voor opwekking, waarbij hij de orthodoxie echter niet uit het oog verloor. Hij had puriteinen als Thomas Brooks, Richard Sibbes en vele anderen lief. Massa-evangelisatiebijeenkomsten lagen hem niet en hij werkte er dan ook nooit aan mee. Hoewel Billy Graham hem een keer opzocht, heeft hij nooit met hem meegewerkt. Uitgesproken tegenstander was Lloyd-Jones van de bekende methodes waarbij met zachte muziek en andere hulpmiddelen op het gemoed van de aanwezigen werd gewerkt. De prediking stond voor hem centraal en er is van Lloyd-Jones wel gezegd dat hij in diepte van prediking Spurgeon voorbij streefde. Verder schreef deze prediker meer dan twintig boeken die bij de Banner of Truth in Edinburgh verschenen. Tot zover dr. Lloyd-Jones.

Jaren vijftig
Terug naar het begin van de jaren vijftig. De Puritan Conference draaide een flink aantal jaren onder leiding van Lloyd-Jones. Het motto daarbij was: onderlinge steun en verder uitdragen der puriteinse, gereformeerde theologie.
Tot 1970 ging het goed maar toen hadden bepaalde ontwikkelingen plaats vooral vanuit de „Alliance of Evangelical Anglicans" — die verbonden zich nauwer met de Anglo-Catholic Anglicans — zodat dr. Lloyd-Jones het niet langer verantwoord vond de conferentie in die vorm voort te zetten.
Na het een jaartje aangekeken te hebben en na verschillende gelijkgestemden gepolst te hebben zette hij een nieuwe conferentie op. Aan deze jaarlijkse tweedaagse conferentie werd de naam van de Westminster Chapel verbonden. Men beoogde zowel theologie als de geschiedenis te bestuderen en daarbij dan in het bijzonder de puriteinen naar voren te halen.

Actueel
In 1971 ging de eerste conferentie van start. Dr. D. Martyn Lloyd-Jones was zowel voorzitter van het comité als van de conferentie, terwijl hij ook altijd de zogenaamde „closing address", de laatste lezing verzorgde.
Wat bindt de conferentiegangers nu eigenlijk samen en uit welke kerkelijke hoeken en gaten komt men? Wij zijn zo breed mogelijk „Evangelical", aldus het bestuur. In Engeland heeft het woord „evangelisch" overigens een andere klank dan bij ons. Het beste bewijs daarvoor is de discussie die tijdens de laatst gehouden conferentie plaatshad. Het overgrote deel nam toen afstand van wat men bij ons de brede evangelische beweging zou noemen, zoals dat gestalte krijgt in tal van organisaties met een bonte variatie van theologisch denken. Het bestuur van de Westminster Conference hecht er bijzonder aan te vermelden dat iedereen uit die kring een antioecumenische inslag heeft, althans, zoals die tegenwoordig gestalte krijgt.
Als gemeenschappelijke grondslag voert men tevens de gelijkluidende visie en acceptatie van het Woord Gods aan. Verder zijn er raakvlakken wat betreft de ecclesiologie, kijk op profetie, enzovoorts.
Er komt wel een enkele Anglicaan naar de conferentie. „Helaas heeft de meer rechtzinnige vleugel der Anglicanen de veelomvattende politiek van de Kerk van Engeland meer lief en voelen zij zich meer verbonden met hun mede Anglicanen dan dat zij zich met hun medebroeders buiten die kerk verwant weten", aldus een der bestuursleden, er aan toevoegend dat dit hun „tot zeer groot verdriet is" en dat het „als zeer smartelijk" ervaren wordt.
In het bestuur van de conferentie hebben een aantal „soorten" Baptisten zitting, waaronder iemand van de Strict Baptists, de Philpotlijn, om het zo aan te duiden. Baptisten in het bestuur zijn John Caiger, hij is voorzitter, Errol Hulse en Peter Lewis, evenals Brian Freer, de secretaris. Paul E. G. Cook zou men kunnen typeren als meer gereformeerd evangelisch terwijl John Marshall tot de Congregationalisten behoort.

Free Church
Er zijn bijvoorbeeld ook deelnemers van de Free Church of Scotland, de kerk die banden met zowel de Christelijke Gereformeerde Kerken als met de (Vrijgemaakt) Gereformeerden onderhoudt. Dat is weliswaar een kerk met verschillende vleugels, de bevindelijke vleugel laat zich altijd met minstens een man of vijf in Londen zien. Uit de verslagen die wij vrijwel jaarlijks van de Westminster Conference publiceren blijkt duidelijk dat de mensen van de Free Church of Scotland een grote inbreng hebben in zowel de lezingen als de discussies.
Zij vallen daar op door hun kennis van de Engelse „oudvaders". Een predikant als ds. Maurice Roberts onderhoudt bijvoorbeeld ook correspondentie met ds. G. A. Zijderveld, emerituspredikant der Gereformeerde Gemeente. Vorig jaar hield ds. John D. Nicholls een boeiende lezing over Thomas Halyburton waaruit een bijzondere liefde voor deze bevindelijke oudvader bleek. Nu hield de moderator van de Free Church een degelijk verhaal over John Owen.
Het leiding geven aan de discussie wordt beurtelings door de bestuursleden gedaan. Men kapt de discussie beslist af als er verschillen wat betreft kerken openbaar komen die niet bij het onderwerp thuis horen. „Wij gaan echter een principiële discussie niet uit de weg", aldus het bestuur. „Een paar jaar terug nog deden wij dat uitvoerig. Wij zijn beslist niet bang dat zoiets fout gaat. Dat moet onder broeders toch bespreekbaar zijn? Wij houden onszelf altijd voor dat er waarheden van de eerste en van de tweede orde zijn. In het huidige tijdsgewricht echter — de aanval op Gods Woord zelf en op de oude waarheid neemt hand over hand toe — gaan wij ons niet uitvoerig bezighouden met tweederangsvragen om, al vechtend voor het eigen gelijk, de wereld op de eeuwige rampzaligheid af te zien stevenen. Ondanks verschillen voelen we ons met elkaar verbonden.
In grote lijnen onderscheiden wij dezelfde confessies. Voor sommigen is dat die van Westminster, voor anderen de Savoy Declaration waarvan onder anderen Thomas Goodwin en John Owen de opstellers waren. De basis is echter dezelfde.
Met het woord van Martyn Lloyd-Jones in het achterhoofd — van de historie is veel te leren — gaan wij verder met de conferentie", aldus het bestuur. „Er is niets nieuws onder de zon. Nieuwe ketterijen zijn gewoonlijk oude in een nieuw jasje. Door bestudering van oudvaders en hun geschriften proberen wij de principiële lijn te ontdekken om die vervolgens op onze hedendaagse tijd toe te passen. Dan krijgt hun werk waarde voor ons, het helpt ons bij het verstaan der waarheid omdat zij bijzonder licht van God gekregen hebben".
In die zin is de Westminster Conference een lichtend voorbeeld dat zeker navolging verdient in de Nederlandse situatie. Het COGG, (Contact Orgaan Gereformeerde Gezindte) kan bij lange na niet vergeleken worden met wat elk jaar in Londen plaatsheeft. Om meer redenen niet trouwens. Het zelfde geldt voor de Themadag Nadere Reformatie zoals die elk jaar in Rotterdam plaatsvindt. Al komt dat al veel meer in de buurt.
Het lijkt mij dat de waarschuwing van het bestuur van de Westminster Conference zeer ter harte genomen moet worden. Namelijk dat in onze hedendaagse wereld niet gekibbeld moet worden over tweederangsvragen — al vechtend om het eigen gelijk — terwijl de wereld naar de eeuwige rampzaligheid gaat. Of denken we elkaar juist nu niet nodig te hebben? Of vinden we alleen onszelf maar broeders van het ene huis? Wie meent te staan zie toe dat hij niet valle. Heel frappant was dat ds. R. Abbott en ds. N. J. Roberts een meningsverschil hadden. De voorzitter kapte het gesprek af. Na afloop vonden zij elkaar. Mogelijk tijdens de Westminister Conference, in Nederland ook?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 24 december 1983

Reformatorisch Dagblad | 18 Pagina's

Westminster Conference verdient bij ons navolging

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 24 december 1983

Reformatorisch Dagblad | 18 Pagina's

PDF Bekijken