Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Wiesenthal blijft jagen op Mengele

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Wiesenthal blijft jagen op Mengele

„Engel des doods" al dertig jaar voortvluchtig

4 minuten leestijd

„Waar Josef Mengele zich op het ogenblik bevindt is niet bekend. Ik krijg wel veel tips binnen, maar die kloppen vaak niet. Één ding is zeker, de laatste keer dat hij gezien werd, was eind vorig jaar bij mennonisten in Paraquay. Als we weten waar hij is in Zuid-Amerika, zal hij door de autoriteiten van dat land uitgeleverd worden. De zaak-Mengele is een te emotionele kwestie".

Boven aan het lijstje van ir. Simon Wiesenthal prijkt nog immer de naam van dr. Josef Mengele. Nou Klaus Barbie dit jaar opgepakt is in Bolivia en aan Frankrijk is uitgeleverd, is Mengele een van de grootste oorlogsmisdadigers die nog vrij rondloopt.
Josef Mengele, alias de „engel des doods", heeft als kamparts van Auschwitz de dood van 200.000 joden op zijn geweten. Zijn rijzweep bepaalde het tempo van sterven. Op zijn hoofd staat een beloning van 100.000 dollar. Al dertig jaar is hij op de vlucht. Hij lijkt niet te pakken. De naam van Mengele staat in bijna elk boek over de nazi-gruwelen. Als zijn naam in het nieuws komt, krijgen meteen een paar honderd overlevenden van Auschwitz in de hele wereld last van hun moeizaam bedwongen KZ-syndroom.

Afschuw van joden
Josef Mengele werd op 16 maart 1911 geboren in Günzburg, een klein oud stadje aan de Donau in Beieren, als zoon van een welgestelde, vooraanstaande familie. In München waar hij studeerde leerde hij in de bierkelders Adolf Hitler kennen van wie hij een groot aanhanger werd.
Mengele promoveerde in de filosofie aan de universiteit van München en in de medicijnen aan die van Frankfurt. Hij geloofde heilig in de rassentheorie en zag het als zijn taak een superras van blauwogige blonde noorderlingen te kweken. Hij kende een grote voorliefde voor tweelingen. Duizenden tweelingen uit heel Europa spoot hij chloroform in, zodat ze blauwe ogen zouden krijgen. Al zijn proeven mislukten. De kinderen waarop hij zijn testen uitprobeerde lieten het leven, maar dat hinderde hem niet met zijn onderzoekingen door te gaan.

In het begin van de oorlog trad hij toe tot de Waffen SS en deed hij dienst als militair arts in Rusland en Frankrijk. Eind mei 1943 werd hij chef-arts van het vernietigingskamp Auschwitz. Hier kon hij zijn bijna diabolische afschuw voor joden en zigeuners botvieren. In een elegant, pas gestreken uniform, met smetteloze laarzen en witte handschoenen stond hij op het perron als de wagons met joden binnenkwamen. Met een licht gebaar van een rijzweep dirigeerde hij de mensen naar links of naar rechts. Direct de dood in, of met enig uitstel de dood in.

Op de vlucht
Toen de oorlog afgelopen was ging Mengele gewoon terug naar zijn ouderlijk huis in Günzburg. Daar leidde hij vijf jaar lang een goed leven als alom gerespecteerd directeur van de firma Karl Mengele & Zonen. In 1950 werd zijn naam genoemd in processen tegen nazi-misdadigers en verdween hij via Italië en Spanje naar Zuid-Amerika.
Onder verschillende valse namen, maar ook onder zijn eigen naam, dook hij dan hier en dan weer daar op in Zuid-Amerika. De kost verdiende hij vaak als arts, maar hij maakte zich ook nuttig op kantoren en boerderijen. Korte tijd verbleef hij nog in Egypte, waar Wiesenthal hem bijna te pakken kreeg. Toen zijn vader in 1959 overleed durfde hij zelfs naar zijn geboorteplaats terug te keren. De politie wist er niets van. Later bleek dat de burgemeester van Günzburg de notaris was van de familie Mengele, die nog steeds vooraanstaand is.
Mengele, hij lijkt ongrijpbaar. Waar hij nu woont weet men niet. Na 1960 heeft hij lange tijd in Paraquay gewoond. Daar genoot hij de persoonlijke bescherming van dictator Alfredo Stroessner, zelf de zoon van een geëmigreerde Beierse legerkapitein. Hij woonde in een door militairen afgeschermd gebied. Journalisten die Mengele trachtten volgen, werden het land uitgezet. Duitse diplomaten die om zijn uitlevering vroegen werden uitgescholden. Een lid van de oppositie, dr. Domingo Laino, die eens informeerde naar de zaak-Mengele raakte zelfs zijn zetel kwijt en moest enige maanden in de gevangenis doorbrengen.
„Nazi-jager" Wiesenthal geeft de moed echter niet op. „Stroessner kan hem niet meer de hand boven het hoofd houden, nu Mengele het Paraquayaanse staatsburgerschap onder druk van de Verenigde Staten is ontnomen. Klaus Barbie, de „beul van Lyon" is door de Boliviaanse autoriteiten uitgeleverd. Ik denk dat als Mengele ergens zal opduiken in Zuid-Amerika, hij dan ook uitgeleverd zal worden. Hij is een te emotioneel geval. Er kleeft te veel bloed aan zij handen".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 29 december 1983

Reformatorisch Dagblad | 52 Pagina's

Wiesenthal blijft jagen op Mengele

Bekijk de hele uitgave van donderdag 29 december 1983

Reformatorisch Dagblad | 52 Pagina's

PDF Bekijken