Bekijk het origineel

Einde Amerikaans avontuur Rienk Kamer in zicht

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Einde Amerikaans avontuur Rienk Kamer in zicht

Vele geïnvesteerde miljoenen van beleggers zijn spoorloos verdwenen

8 minuten leestijd

Als de 41-jarige Nederlander Rienk Kamer op 11 januari van het volgend jaar in Los Angeles wordt veroordeeld en mogelijk snel daarna op het vliegtuig naar Amsterdam stapt is zijn Amerikaanse avontuur voorbij. Hij heeft dan meer dan twee jaar in de volle belangstelling gestaan van de Amerikaanse justitiële autoriteiten. Hun inspanningen leidden tot het uiteenvallen van Kamer's financiële rijk en deden hem in Belgische en Amerikaanse gevangeniscellen belanden.

De officier van justitie in Los Angeles, Henry Rossbacher, opende in 1982 het onderzoek naar de activiteiten van Kamer's compagnon Bernard Whitney (67) en stuitte daarbij al snel op de twijfelachtige beleggingsactiviteiten die Kamer vanuit het Noordbrabantse Moergestel wist te ontwikkelen. De basis van Kamer's miljoenenimperium werd gelegd door het America Land Programme (ALP), een maatschappij die de oud-journalist Kamer in 1976 had opgericht. Onder de hoede van het ALP werden duizenden kleine en grote beleggers uit Nederland, België en West-Duitsland de trotse bezitter van een lapje grond aan de overkant van de Oceaan.

Kamer en zijn verkoopstaf stelden aspirant-kopers een aanzienlijke belastingaftrek in het vooruitzicht, die bekend werd als superaftrek. Toen later bleek dat de superaftrek niet door de fiscale beugel kon, verloren de ALP-beleggingen veel van hun aantrekkingskracht. De Hoge Raad moet zich overigens nog steeds uitspreken over de toelaatbaarheid van de superaftrek, die door sommige belastinginspecteurs in eerste instantie wel werd toegestaan.

Financiering

Kopers van ALP-projecten kregen een financiering van bijna honderd procent aangeboden. De verschuldigde rente en kosten hoefden niet te worden betaald, maar werden jaarlijks bij de hoofdsom geteld. Omdat de rente vol-*^ gens Kamer toch aftrekbaar was ontstond de superaftrek. De klant kon per jaar drie tot zes maal zoveel van de belasting aftrekken ais hij in contanten aan het ALP verschuldigd was.

De jaarlijks opgehoogde hoofdsom moest natuurlijk op een goede dag worden afgelost, maar volgens Kamer hoefde dat geen problemen op te leveren. Gezien de algemene waardestijging van onroerend goed in de VS zou het weinig moeite kosten de projecten verder te ontwikkelen en van de hand te doen. Na. afloop zou de belegger zelfs mogen rekenen op een aardige winst, zo hield Kamer zijn klanten voor. Terwijl Whitney en Kamer volgens ZATERDAG 29 DECEMBER 1984 deze methode een gigantisch conglomeraat van tientallen beleggingsmaatschappijtjes opbouwden, rees bij de Amerikaanse justitie twijfel aan de financiële structuur van het geheel. Onderzoek wees uit dat er van echte leningen helemaal geen sprake was. De bank die de leningen zogenaamd verstrekte, Murrey First Financial Europe, (MFFE), bleek niet meer dan een instrument in de handen van de beleggingsadviseurs.

Wervende praatjes

Uit gesprekken met ALP-beleggers bleek verder dat de investeerders veel te veel hadden betaald voor hun aandeel in de ALP-projecten. Ze werden over de streep getrokken met valse taxatierapporten en wervende praatjes. Van de beloofde ontwikkelingen kwam niets of bijna niets terecht. De aan- en vervolgbetalingen verdwenen in de zakken van Kamer en Whitney.

Terugkijkend op deze stand van zaken, die in 1982 actueel was, zegt Rossbacher dat in Europa destijds nog niemand was geïnteresseerd in de praktijken van Kamer en zijn ALP. Alleen het Nederlandse ministerie van Financiën wond zich op over de superaftrek maar justitie kwam nog niet in beweging. De FBI ontdekte intussen dat Kamer zijn activiteiten alleen maar uitbreidde. Hij probeerde beleggers in het Verre Oosten, Canada en Mexico te verleiden tot investerinen in Amerikaanse olie- en gasvelden.

Onder die omstandigheden greep Rossbacher in. In juni 1982 deponeerde de officier een geheime aanklacht bij de federale rechtbank in Los Angeles. Hij beschuldigde Kamer, Whitney en de directeur van MFFE, Ed Vetter, van samenspanning, post- en telegraaffraude en het overbrengen van door fraude verkregen bezit van de ene Amerikaanse staat naar de andere. Rossbacher kreeg van de rechtbank toestemming om de zaak aan te brengen en de verdachten voor de rechter te slepen.

Jacht

Volgens Rossbacher, die destijds sprak van de grootste zwendel met onroerend goed uit de Amerikaanse geschiedenis, waren er voor de VS drie belangrijke redenen de jacht op Kamer en Whitney te openen. Er moest onmiddellijk een eind komen aan de zwendel, die steeds grotere vormen aannam. Verder mochten de drie hoofdverdachten hun verdiende straf niet ontgaan en moest voor de slachtoffers van de zwendel een juridische basis worden gelegd voor het verkrijgen van schadevergoeding.

De Amerikaanse officier van justitie sloeg eind 1982 alarm bij de Nededandse investeerders en wist zijn Nederlandse collega's via Interpol te bewegen eveneens een onderzoek in te stellen naar Kamer's financiële handel en wandel. De affaire-Kamer kwam daardoor ook in Europa aan het rollen.

Op, 21 februari van het vorig jaar werd Kamer op lasf van de Amsterdamse fraude-officier van justitie, mr. J. de Bruin, gearresteerd op het kapitale landgoed Zonnewinde in Moergestel. Hier vandaan had hij zijn zakelijke imperium bestierd. Hij werd verdacht van Rienk Kamer bij het verlaten van de Bijlmerbajes, nadat hij door het Gerechtshof idt voorlopige hechtenis was ontslagen. oplichting, verduistering en valsheid in geschrifte.

Na anderhalve maand in de Bijlmerbajes stond Kamer weer op straat. In afwachting van toezending van enkele dossiers uit Amerika moest hij zich ter beschikking houden van justitie. De zakenman mocht Nederland niat verlaten.

Uitlevering

Van een nader verhoor door De Bruin kwam echter niets terecht. Toen de Amerikaanse documenten eindelijk waren gearriveerd zat Kamer al lang vast in een cel in het Belgische Turnhout, in afwachting van zijn uitlevering aan de Verenigde Staten. Op 1 oktober 1983 was hij op verzoek van de officier van justitie in Los Angeles gearresteerd in de Belgische enclave Baarle-Hertog, net een paar meter over de Nederlandse grens. Zijn partner Bernard Whitney was enkele dagen tevoren al aangehouden in Los Angeles. Hij werd in afwachting van een proces vrijgelaten tegen een borgsom van driekwart miljoen dollar. Tussen de ALP-oprichters was het toen trouwens al lang geen koek en ei meer. Kamer was furieus over zijn arrestatie. Via zijn advocaat liet hij weten dat hij zich gekidnapt voelde. Hij betichtte de Amerikaanse, de Nederlandse en de Belgische justitie van een vuil spelletje, bedoeld>om hem in de Amerikaanse val te lokken. Hij bestookte de Belgische en de Nederlandse.autoriteiten in een juridisch offensief, maar kon niet voorkomen dat hij op 9 juli van dit jaar naar de gevangenis Terminal Island nabij Los Angeles verhuisde.

Geen blaam

Bij de eerste confrontatie met de Amerikaanse rechter, Richard Gadboy^, verklaarde Kamer nog dat hem geen enkele blaam trof. Hij verkeerde in de veronderstelling dat hij snel op vrije voeten zou kunnen komen. Gadboys bleek uiteindelijk echter niet bereid een lagere borgsom te accepteren dan één miljoen dollar. Dit bedrag kon Kamer naar eigen zeggen niet opbrengen. Hij bleef vastzitten in afwachting van zijn proces, dat eerst op 18 september en later op 8 januari' 1985 zou beginnen.

Dat Kamer tenslotte toch zwichtte voor de aandrang van het openbaar ministerie en zijn medeverdachte Whitney om een schuldbekentenis af te leggen is volgens Rossbacher toe te schrijven aan de kracht van het bewijsmateriaal. Kamer zelf vindt dat het laatste aanbod dat hij kreeg, slechts drie jaar gevangenisstraf, zo aantrekkelijk was dat hij het niet meer kon afslaan. Zijn handlanger Ed Vetter werd vorig jaar nog afgekocht met vijf jaar cel. In Amerika zijn zulke overeenkomsten tussen verdachten en openbaar ministerie overigens heel gewoon.

Rossbacher zei zeer ingenomen te zijn met de schuldbekentenissen. Kamer zelf beweert echter dat hij niets heeft toegegeven dat in Nederland, waar zijn strafzaak nog steeds niet is afgesloten, als fraude zou kunnen worden uitgelegd. Amerika heeft volgens hem dan ook „de broek laten zakken".

Ook de Hagenaar Paul Geerling, die opkomt voor de belangen van een groep gedupeerde ALP-beleggers, vindt dat het uiteindelijke resultaat van de Amerikaanse strafzaak tegenvalt. Pogingen om het geïnvesteerde geld via civiele procedures terug te eisen zullen er iets gemakkelijker op worden, maar niet veel. Geerling had liever gezien dat het belang van de beleggers een grotere rol had gespeeld in de onderhandelingen tussen Rossbacher en de verdediging.

Waar de geïnvesteerde miljoenen zijn gebleven blijft namelijk de grote vraag, zo vindt ook Geeding. Duidelijk is dat Kamer's luxe levensstijl en het administratieve beheer over het ALPimperium het nodige hebben opgeslokt, maar volgens Geerling ligt er nog wel het een en ander op Kamer te wachten na zijn vrijlating. Het blijft moeilijk om daar een vinger op te leggen, aldus Geerling.

De grootste financiële winst wordt voodopig binnengehaald door de Verenigde Staten. Henry Rossbacher schat dat het niet doorgaan van het proces tegen Kamer en Whitney de Amerikaanse regering ongeveer een half miljoen dollar bespaart. De tientallen getuigen die op kosten van Uncle Sam u1t Europa hadden moeten overkomen kunnen rustig thuis blijven zitten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 29 december 1984

Reformatorisch Dagblad | 16 Pagina's

Einde Amerikaans avontuur Rienk Kamer in zicht

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 29 december 1984

Reformatorisch Dagblad | 16 Pagina's

PDF Bekijken