Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Luchtcapriolen met Garuda

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Luchtcapriolen met Garuda

Nederlandse passagiers eisen smartegeld voor letsels

6 minuten leestijd

DEN HAAG — Via de ANWB zijn twee Nederlandse vrouwen in een smartegeldprocedure gewikkeld met de Indonesische luchtvaartmaatschappiij Garuda in verband met de gevolgen van een ongeval aan boord van een Boeing 747 van Garuda op zaterdag 10 augustus in de buurt van Bahrein. De twee Nederlandsen, de 54-jarige Bets van Duinkerken uit Hoevelaken en de 73-jarige J. Lips uit het Brabantse Son liepen door het ongeval verwondingen op aan nek- en rugwervels. Mevrouw Van Duinkerken moet daardoor tot het eind van het jaar met een nekbeugel blijven lopen en mevrouw Lips staat nog steeds onder behandeling van een fysiotherapeut en heeft nog veel last van hoofdpijn.

  Op 10 augustus vertrok van Schiphol de Garuda Boeing 747 „City of Jokjakarta" voor een vlucht naar Jakarta met aan boord 415 passagiers, waaronder veel Nederlanders, 's Avonds rond kwart over negen kwam het toestel in de buurt van Bahrein in een zeer grote luchtzak terecht, waarbij het in twee etappes van 32.000 voet naar 8.000 voet omlaag stortte, ruim 6,5 kilometer.
  
De eerste klap viel mee, maar de tweede klap kwam zeer hard aan: honderden passagiers, die niet in hun riemen zaten vlogen tegen het plafond en hebben daar enige tijd gehangen. „Hoe lang dat geduurd heeft weet ik niet meer. Het kan vijf minuten zijn geweest of vijf seconden, maar ik zag alleen maar mensen die tegen het plafond waren geplakt, onder wie mijn eigen vrouw", aldus de 52-jarige Jan van Duinkerken, die zich aan de leuning van zijn stoel had weten vast te klampen.

Tweede klap
  Zijn broer Wim (57) zat niet in de riemen toen het toestel in de luchtzak raakte. „Bij de eerste klap probeerde ik nog wat vast te pakken, maar voordat ik het wist zweefde ik in de lucht. Dat duurde maar een fractie en we kwamen eigenlijk best rustig weer naar beneden. Toen hoorde ik iemand roepen: kijk uit, hij gaat weer! En voor dat ik het wist hing ik weer aan het plafond. Ik dacht in een flits dat ik buiten het toestel was en dat het onder me door vloog. Door mijn hoofd schoot dat er nooit meer iets van ons vernomen zou worden, zoals bij dat ongeluk met het Air-India toestel eind juni. Niet mijn kinderen of het hiernamaals waren in mijn gedachten, maar alleen maar de klap die zou komen". Sommige passagiers kwamen met zo'n klap tegen het plafond terecht dat hele panelen volledig werden ingedrukt.
  
Toen het toestel op 2400 meter weer „lucht" kreeg slaagde de bemanning er in het toestel schuddend en trillend weer aan het stijgen te krijgen. Inmiddels waren de passagiers hard teruggevallen op de stoelen en gangpaden. „Iedereen was muisstil, er was geen gegil en iedereen bleef waar hij was terwijl ik opeens merkte dat de film al die tijd was blijven doordraaien", aldus Jan van Duinkerken.
  
Bets van Duinkerken had meteen na het neerkomen pijn in haar nek en had haar knie beschadigd. Die werd snel twee keer zo dik, waardoor daar meer op gelet werd dan op haar nek, „terwijl ik voelde dat de pijn daar veel erger was".
  
Het cabinepersoneel was al die tijd in geen velden of wegen te bekennen en ook de intercom hield zich stil. „Pas na ongeveer een half uur werd omgeroepen dat we weer normaal vlogen en dat we zo en zo laat zouden landen op Abu Dhabi. Schandalig!", zo maakte Jan zich nog eens kwaad. „Toen uiteindelijk het cabinepersoneel weer om de hoek kwam kijken zei een van hen dat hij nooit meer zou vliegen, terwijl de tweede zei dat we moesten bidden voor Allah".

Artsen
  Inmiddels waren enkele artsen onder de passagiers begonnen wonden en kneuzingen bij hun medepassagiers te behandelen en werd de puinhoop in de gangpaden zichtbaar. „Overal zag ik schoenen liggen, steunzolen, brillen, fototoestellen, flessen met drank en brandblussers. Later bleek dat alle sigaretten uit mijn pakje waren verdwenen dat nog leeg in mijn borstzakje zat. Andere passagiers waren oorbellen kwijt, terwijl van een vrouw alle ringen van haar vingers waren verdwenen".
  
Rond half twaalf landde de „City of Jokjakarta" op het vliegveld van Abu Dahbi. „Een perfecte landing en iedereen klapte tot het toestel stil stond. Maar we realiseerden ons drommels goed dat we niet voor de bemanning klapten maar alleen voor ons zelf", aldus Jan van Duinkerken „want de spanning was gebroken, we hadden het er levend van af gebracht".
  
Uiteindelijk werden veertien passagiers met ziekenauto's naar een eerste hulppost gebracht, van waar er ten slotte acht naar het ziekenhuis werden vervoerd met verwondingen als een gebroken sleutelbeen, gebroken ribben en zware kneuzingen. Zondag 11 augustus konden al vijf passagiers het ziekenhuis verlaten en mevrouw Van Duinkerken kon maandag 12 augustus op een toestel richting Nederland worden gezet. Mevrouw Lips heeft daarentegen ruim acht dagen in het ziekenhuis gelegen alvorens zij naar Nederland kon worden getransporteerd.
  
De rest van de passagiers moest twaalf uur wachten voordat een ander Garuda-toestel hen oppikte en verder naar Jakarta bracht. In die tijd konden ze op het vliegveld een broodje krijgen en wat drinken, maar dat werd wel op hun transitkaart aangetekend.

Pijn
  Thuisgekomen in Hoevelaken kreeg mevrouw Van Duinkerken na drie weken toch weer pijn in haar nek. In het ziekenhuis van Abu Dhabi waren röntgenfoto's gemaakt, maar daar waren geen breuken op te zien. Begin oktober werden in een ziekenhuis weer foto's gemaakt en daar bleek uit dat haar tweede en derde nekwervel verschoven waren en dat er een barstje in een van de twee zat. „En dat betekende dat ik in een nekbeugel moest gaan lopen, zeker tot het eind van dit jaar".
  
Mevrouw Lips heeft thuis nog een week in het Catharinaziekenhuis in Eindhoven gelegen, waar bleek dat ze een hersenschudding had opgelopen, een ruggewervel was beschadigd en verscheidene ribben waren gebroken.
  
Wim van Duinkerken heeft naderhand nog geprobeerd om van de Nederlandse vestiging van Garuda in Amsterdam zwart op wit te krijgen wat er nu eigenlijk is gebeurd. „Maar daar hebben ze nooit op gereageerd. Wel kregen we keurig een bloemetjes bij thuiskomst, maar een brief met de gevraagde informatie hebben we nooit gekregen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 22 november 1985

Reformatorisch Dagblad | 22 Pagina's

Luchtcapriolen met Garuda

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 22 november 1985

Reformatorisch Dagblad | 22 Pagina's

PDF Bekijken