Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Utrecht kreeg ruim Museum voor Hedendaagse Kunst

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Utrecht kreeg ruim Museum voor Hedendaagse Kunst

Wethouder: Zorg over kwaliteitsafname cultuur

4 minuten leestijd

UTRECHT — Sinds gisteren iieeft Utrecht in de panden Achter de Dom 12 en 14, waar voorheen het museum „Van Speelklok tot Pierement" was gehuisvest, een ruim en volwaardig Museum voor Hedendaagse Kunst. Het museum is door de Domstad al in 1969 opgericht, maar heeft zich sedert 1970 moeten behelpen met een bovenverdieping in een der huidige panden, zodat het eigen bezit niet of nauwelijks kon worden uitgestald. Dat is nu fors veranderd, al zal ik niet beweren het te betreuren wanneer sommige van de geëxposeerde werken deflnitief in een depot opgeslagen bleven.

Dat is echter een kwestie van smaak en nogal wat kunstuitingen in het door wethouder C. Pot van cultuur geopende museum beantwoordden niet aan mijn smaak. Niet omdat ze modem waren, want dat is niet hetzelfde als ongrijpbaar of abstract, maar omdat de boodschap in de geëngageerde kunst van Jürgen Waller, zoals diens „Dood van Rudi Dutschke" of „AUende" van de IJslandse schilder Erro mij niet aanspreekt.

Betere wereld

Het Utrechtse museum zal niet proberen nog eens over te doen wat andere musea voor moderne kunst in ons land al volop verrichten, met name het Stedelijk Museum in Amsterdam en het Van Abbe in Eindhoven. Maar zuiver een provinciaal of stedelijk Utrechts museum wordt het in lentegroene tinten uitgevoerde interieur ook niet.

Het hoofd van de hedendaagse kunst in Utrecht, Wouter Kotte, wees erop dat de gerichtheid van de westerse cultuur is: hoop op een betere wereld, ongeacht of de verwerkelijking daarvan nu wordt verwacht in de leeuw en het lam samen weiden of in de klassenloze maatschappij van de toekomst. De kunstenaar werkt met zijn schilderijen en objecten aan die „betere wereld" en Kotte verzameltthematisch - niet alleen op diverse stijlen georiënteerd - wat daarover te vinden is.

Hij wilde het „hedendaags" elastisch hanteren; niet in de trant van het alledaagse, ook niet gefixeerd op alleen het nieuwste, maar opgevat als „de tijd waarin wij leven". Zo kunnen geëngageerde kunst, Amerikaans fotorealisme en abstracten in diverse technieken samen de collectie vormen.

Kwaliteit

Tegenover de tamelijk opgetogen speech van Kotte stak het verhaal van wethouder Pot - dat mede een verkapte toespraak was met het oog op de gemeenteraads- en landelijke verkiezingen wat schril af. Hij benadrukte vooral de zorgen, de kwaliteitsafnamé, het feit dat de overheid te weinig inspeelde opde toegenomen vrije tijd. En hij achtte het onjuist dat de overheid meer terugtreedt van de velden van cultuur, terwijl in de verkiezingsstrijd juist kunst en cultuur van groot belang moeten heten.

Plaatselijk zag Pot wel wat lichtpuntjes, onder andere de nu gestarte kunstuitleen in Utrecht. Hij vond het ook opmerkeUjk dat velen die op alle mogelijke terreinen vanzelfsprekend modern of vooruitstrevend zijn deze houding t.a.v. de kunst opeens laten varen. Mede in dat verband pleitte Pot ervóór dat ook lokale kunstenaars in het museum aan bod zouden komen. Hij wordt op zijn wenken bediend: naast educatieve projecten (ditmaal aan de hand van de Vlaming Roger Raveel) is er een serie exposities met „Utrechtse Signalementen".

Lokale kunst

De eerste ervan is gewijd aan het werk van Willem G. Wevers, die o.a. sterk aandacht trekt met zijn reusachtige „Groot blauw": een fel blauw werk met goudkleurige lijsten, opgebouwd uit een man en een vrouw, en met zijn objecten („Oplage") en perormances.

Wel, ik hoop dat andere Utrechtse kunstenaars ons een andere, meer aansprekende boodschap te brengen hebben. En dan doel ik niet op de onlangs overleden Duitser Joseph Beuys die in de zomer in Utrecht geëerd wordt. Ik kan me voorstellen dat onze lezers, als ze toch een Utrechts museum met een bezoek willen vereren, eerder op weg gaan naar het Catharijneconvent of een van de wisseltentoonstellingen in het Centraal Museum.

Spiegel

Toch kan het geen kwaad dat met name opvoeders e.d. kennis nemen van dat wat hedendaagse kunstnaars beweegt. Zij zijn een sterke spiegel van wat de samenleving beroert en we kunnen hun uitingen soms ten diepste afwijzen. Maar daarvoor moeten we er ook eerst serieus kennis van nemen, zelfs als dat geen onverdeeld genoegen is. Wie op zoek gaat naar hedendaagse christen-kunstenaars - ze zijn er gelukkig, maar je ontmoet ze weinig r* komt echter in Utrecht bepaald niet aan zijn trek-i ken. Jammer. Eén van de veel aandacht trekkende zeer omvangrijke toppers op de openingsexpositie van het Museum voor Hedendaagse Kunst is dit politiek gekleurde werk „AUende" van de IJslander Erro, gewijd aan de moord op dictator AUende en zijn rechtse opvolger Pinochet.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 1 maart 1986

Reformatorisch Dagblad | 18 Pagina's

Utrecht kreeg ruim Museum voor Hedendaagse Kunst

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 1 maart 1986

Reformatorisch Dagblad | 18 Pagina's

PDF Bekijken