Bekijk het origineel

ihiiifipumo

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

ihiiifipumo

Naar het strand

7 minuten leestijd

'eter en Tineke gaan met hun )uders een dag naar het strand. Dm Vi 8 staan ze op en om 9 lur gaan ze de duinen op (met een )lattegrond). Hier zijn we: xgt papa, nee hoor, hier zijn we xgt mama. Laten we zo maar open, nee, zo. ze hepen maar de ichting die papa aanwees want die hebben natuurhjk geijk) maar waarom moest fiet lou juist de verkeerde zijn? ze He)en maar, Tineke zocht onderussen schelpen. Peter liep voorlit. Zo hier gaan we de duinen )p.

Nu moeten we linksaf, hee, ;r is geen linkerzijweg! Wat moeen we nu doen, 't is al bijna ivond? Vraag het maar aan die nan daar. Ja je moet deze weg if en bij het hotel linksaf dan moet e die helemaal uitlopen, 't is '.o'n 3 kwartier lopen. Ze liepen iet helemaal uit. Peter die foorop liep riep: „Wc komen veer op hetzelfde plekj« uit. ^fou begint het al te schemeren, we bellen maar een Taxie op. /raag maar aan die meneer of we ;ven mogen bellen. Toen iwam de taxie, ze vertelden het iele verhaal. Ja zei de chauffeur lis je hier afsloeg dan was je er geveest. Als troost kregen ze ;en... PEN. Gerdine Boogaard, Waddinxveen, 10 jaar

Tineke is bij mama in de kamer. Ze was al vroeg thuis uit school. Dat komt, omdat de juffrouw naar een vergadering moest. Tineke vond dat helemaal niet erg.

„Hè mam, wat zal ik gaan doen?", vraagt Tineke.

„Ga een mooie tekening maken, voor oma. Of, met je poppen spelen. Ook kun je iets moois maken van lego".

„Ik ga met m'n poppen spelen, mam. En van lego ga ik een poppehuis maken". Tineke snelt naar boven. De poppen liggen in een klein ledikantje op haar slaapkamer. Tineke draagt ze naar beneden. „Ik ga een huis voor jullie maken", belooft ze. Zingend springt ze de trap af. „Zachtjes doen, Tineke", waarschuwt mama. „Je weet, dat Erik ligt te slapen!" O ja, daar had Tineke niet meer aan gedacht. Erik is haar lieve kleine broertje.

IJverig gaat Tineke aan het werk. Een poppehuis maken is moeilijk hoor! Ineens... „Ringggg...", doet de telefoon. Mama luistert wie of er belt. „Ja..., ja...", hoort Tineke mama zeggen. „Ik kom direct!" Als mama de haak er op legt, zegt ze: „Ik moet even naar oma, Tineke".

„En ik dan...? Moet ik dan alJeen thuisblijven?" „Ja Tineke, ik kom gauw terug. En jij kunt best op Erik passen. Jij blijft hier in de kamer spelen. En je mag Erik niet uit zijn bedje halen. Rustig laten liggen, ook als hij gaat huilen. Zul je dat beloven, Tineke?" „Ja mam! Maar... komt u echt vlug thuis?" „Natuurlijk meisje!" Mama doet haastig haar mantel aan. Ze gaat met de fiets weg. Tineke zit een beetje te mopperen. Het poppehuis wil niet lukken. De poppen passen er niet in. Dan legt ze de poppen haar poppewagen. Zou ze naar buiten gaan? Zou ze met de poppen gaan rijden? Het is mooi weer. Erik slaapt toch wel. Weet je wat, ze zal in de tuin blijven.

Voorzichtig rijdt ze het wagentje over de drempel. De keukendeur blijft open staan. Daar heeft Tineke geen erg in. Een heel zacht stemmetje fluistert: „Tineke, wat heeft mama gezegd? Je weet het toch wel? Je moest in de kamer blijven?" Hè, wie zegt dat nou ineens? Tineke luistert niet. Maar... rijdt door.

Ze zal heus niet lang wegblijven. Voordat mama terug is, gaat ze weer in huis.

Tineke dekt haar poppen lekker onder de dekentjes. „Ha, Tineke!" Wie roept dat? O, Tineke ziet het al. Janneke van de buren staat te zwaaien. „Kom je Tineke?"

„Nee..., want ik moet op Erik passen. „Kom je dan niet héél even kijken? Ik heb een hamster". „Een hamster?" „Ja, kom maar, gisteren gekregen. Hij is nog • klein. Kom dan!"

Een hamster vindt Tineke prachtig! Ze heeft al zo vaak ge-" vraagd of ze een hamster krijgt. Bij de juffrouw in de klas is er ook een. Een heel grappig beestje. Tineke holt naar Janneke. De poppewagen hobbelt door de tuin. Bij de heg laat Tineke de poppewagen staan. Zelf kruipt ze handig door een gat in de heg.

„O, wat lief!", roept ze uitgelaten. „Is 'ie écht van jou?" „Ja", knikt Janneke. „Ik moet er goed voor zorgen". „Ik wou..." en Tineke gaat dicht bij het hokje van de hamster zitten, „ik wou, dat ik er ook een had. Hoe heet 'ie?"

„Bruintje", antwoordt Janneke. „Ik zou hem Trippy noemen. Ik vind Bruintje geen mooie naam". „Kind, jij hebt niet eens een hamster. Ik moet toch zelf weten, hoe ik mijn hamster noem!" Tineke aait het beestje. O, wat een zacht huidje! Ze kan er niet genoeg van krijgen. „Misschien", zegt Janneke, „mag 'ie in de kamer staan. Hier in de schuur is het soms te koud".

Mama fietst, als ze bij oma is geweest, vlug naar huis. Als ze bij de keuken korht, staat de keukendeur open. Hoe kan dat? Misschien is de deur opengewaaid.

Maar als ze in de kamer komt, ziet ze geen Tineke. „Tineke, waar ben je?" Mama gaat naar boven. Hoor, Erik huilt. Tineke kan hem zeker niet stil krijgen. Dat arme kind!

Mama doet de deur van Eriks kamer open. Hoe kan dat? Tineke is er niet. „Erik toch! Wat huil je!" Erik zit in zijn ledikantje. Het lakentje heeft hij over zijn hoofd getrokken. „Oei, wat gevaarlijk! Lieve jongen, kom maar gauw!" Mama tilt Erik uit zijn slaapzak. Beneden legt ze hem in de box. Ze droogt zijn tranen af. „Hier Erik, jij krijgt een lange vinger". „Mmmm...", dat vindt Erik lekker. Zijn verdriet is hij alweer vergeten.

Waar zou Tineke zijn...? Mama begrijpt er niets van. Ze roept weer: „Tineke...?" Maar krijgt geen antwoord.

Mama kijkt in de tuin. Nergens ziet ze Tineke. Wat een stout meisje. Wat verschrikkelijk stout! Waar is ze toch? Dan ineens ziet mama de poppewagen bij de heg staan. Zou Tineke bij de buren zijn? „Tinekeee...!"

O, Tineke hoort mama roepen. De meisjes schrikken allebei. Vliegensvlug gaat Tineke de schuur uit. Angstig kruipt ze door het gat van de heg. Ze durft mama haast niet aan te kijken. Wat zal mama boos zijn. Ze is niet bij Erik gebleven.

„Ik... ik...", stamelt ze. „Janneke heeft... heeft een hamster. Toen..."

„Vooruit naar binnen, Tineke! Je bent stout en ongehoorzaam geweest. Je hebt niet op Erik gepast!" ^

In huis begint Tineke te huilen. „Erik had wel uit zijn bedje kunnen vallen. Hij had het lakentje over zijn hoofd getrokken. Ik hoorde hem huilen toen ik binnenkwam".

„Janneke riep mij...", snikt Tineke. „En toen..."

„Nee Tineke, je hoeft Janneke niet de schuld te geven. Jij bent eerst naar buiten gegaan. Jij hebt de schuld. Je lieve broertje heb je alleen gelaten. Voor straf moet je direct nahetetennaarbed!"

Dat vindt Tineke erg, want ze wil nooit vroeg naar bed. „Ik... ik zal de volgende keer écht goed op Erik passen, mam. Hoef ik dan niet..., zo vroeg..."

„Tineke, je weet het, je hebt straf verdiend!"

Tineke durft niets meer te vragen. Mama is écht boos!

Op bed is Tineke nog verdrietig. Haar poppen liggen in hun ledikantje te slapen. Tineke kan niet slapen. O nee! Heel zachtjes heeft ze aan de Heere om vergeving gevaagd. Ze weet wel, ze had mama moeten gehoorzamen.

Als papa een kus komt geven, begint ze zomaar weer te huilen. „Gelukkig is het goed afgelopen", troost papa. „Ik denk dat je in het vervolg goed voor je broertje zult zorgen".

„Ja papa..., heus!" „Weetje wat Tineke? Je bent gauw jarig. Ik weet een leuk cadeau voor je verjaardag. Een hokje met een... hamster! Tenminste, als je het beestje niet vergeet. En... goed voor hem zal zorgen!"

Tineke krijgt een kleur van blijdschap. Ze kan het bijna niet geloven! Morgen zal ze het aan Janneke vertellen. Ze wil nog een poosje aan het mooie cadeau gaan denken. Maar... het duurt niet lang of Tineke slaapt. Waar zal ze van dromen...?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 17 april 1987

Reformatorisch Dagblad | 26 Pagina's

ihiiifipumo

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 17 april 1987

Reformatorisch Dagblad | 26 Pagina's

PDF Bekijken