Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Consumententaal

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Consumententaal

5 minuten leestijd

Beschuit (I)
Er zijn van die produkten waarvan je je niet kunt voorstellen dat ze uitgesproken goed of slecht voor de gezondheid zijn. Beschuit bij voorbeeld. Toch kan er met zo'n simpel brossig meelprodukt meer aan de hand zijn dan men zou denken, We zouden daar wellicht niet achter zijn gekomen als ene mevrouw Kooiman, lid van de kerngroep Rotterdam van Milieudefensie, zich tijdens een cursus Milieu en Huishouden niet uitvoerig met een kritisch etikettenonderzoek had beziggehouden.
Aan -onder meer- de Alteratieve Konsumenten Bond werd een alarmerend schrijven gericht. Strekking van de noodkreet: Het gros van de consumenten is waarschijnlijk niet op de hoogte van de aanwezigheid van kaliumbromaat in beschuit.
De AKB was het met mevrouw Kooiman eens dat de wandaden van beschuitfabrikanten aan de kaak dienen te worden gesteld en wijdt in het juli/augustusnummer van De Alternatieve Konsumentengisds enige aandacht aan de problematiek.
Bestudering van het etiket op een rol beschuit leert dat het produkt de volgende emulgatoren (toevoegingen die ervoor zorgen dat nietmengbare ingrediënten samen toch een mengsel vormen) bevat: E322 (lecithine), E470 (natrium-, kalium- en calciumzouten), E471 (mono- en diglyceriden van in spijsvetten voorkomende vetzuren), E422 (glycerol, hetgeen bij overgevoeligheid migraineaanvallen, een dorstgevoel of misselijkheid kan veroorzaken).
Beschuit bevat voorts kaliumbromaat. De gemiddelde huisvrouw of -man zal ongetwijfeld geen idee hebben wat voor slechts er allemaal achter die benaming kan schuilgaan, maar in "E = eetbaar?" wordt daarover de nodige duidelijkheid verschaft: „Kaliurribromaat vernietigt vitaminen als thiamine en nicotinamide en andere stoffen, zoals methionine. Het kan leiden tot ernstige buikklachten, darmkrampeh, misselijkheid en overgeven. Langdurig gebruik van kaliumbromaat kan leiden tot afwijkingen aan lever, milt en nieren". Het boekje "De E in je eten" vermeldt bij kaliumbromaat: „Kan misselijkheid, overgeven, ernstige buikpijn, diarree en zelfs stuiptrrekkingen veroorzaken. Bij gebruik als bleekmiddel voor meel breekt kaliumbromaat het grootste deel van vitamine E en voedingsstoffen in meel af".

Beschuit (II)
Geen wonder dat de fabrikanten deze toevoeging liever niet op het etiket vermelden. Is dat dan niet verplicht? Jazeker, maar kaliumbromaat is een beetje een apart geval. Tot en met vorig jaar was deze stof in Nederland verboden. Begin dit jaar werd er echter een speciale regeling getroffen: uitsluitend voor de bereiding van beschuit werd kaliumbromaat weer toegelaten, tot 1 januari 1990, Het wonderlijke hierbij is dat de aanwezigheid niet met naam en toenaam hoeft te worden vermeld. De fabrikant mag volstaan met de aanduiding "meelverbeteraar".
In een poging de gedachtengang van de producenten te volgen, somt de Alternatieve Konsumenten Gids een paar argumenten op die hun gemakzucht inzake het „in de maag splitsen van allerlei rommel" verklaren:
Consumenten vinden al die additieven helemaal geen probleem, ze kopen de desbetreffende produkten toch wel.
Of: ze mogen blij zijn dat wij tegemoet komen aan hun verlangen naar een steeds brosser-dan-bros beschuitje.
Of: nog nooit hebben we vernomen dat iemand na het nuttigen van een beschuitje begon te kronkelen van de buikpijn. Met andere woorden, zo'n vaart zal het niet lopen met al die berichten over de schadelijkheid van toevoegingen.
Of: consumenten lezen onze etiketten toch niet, zo blijkt uit onderzoeken, dus het kan hen niet schelen wat er allemaal op staat.
In de alternatieve sfeer zijn trouwens beschuiten te koop zonder kaliumbromaat. Voor nogal alternatieve prijzen overigens. Maar wie het echt belangrijk vindt dat de beschuiten geen schadelijke meelverbeteraar bevatten maar bestaan uit volkorenbloem, water, roomobter, honing, eieren en zout, zal gaarne bereid zijn ƒ 3,45 te betalen voor een pak van tien stuks.

Wanprestatie?
Het kort geding was aangespannen door de Algemene Nederlandse bond voor ouderen, maar de problematiek -voor de PTT duurt een minuut kennelijk korter dan zestig seconden- raakt mensen van alle leeftijden. Alleen zijn ouderen in dit geval wat meer alert geweest. De Anbo, waarbij ruim 170.000 ouderen zijn aangesloten, heeft berekend dat men bij lokale telefoongesprekken te weinig waar voor z'n geld krijgt.
Sinds begin dit jaar kan de abonnee niet meer, zoals voorheen, binnen zijn woonplaats onbeperkt telefoneren voor één 'tik'. Lokale gesprekken kosten nu vijftien cent per vijf minuten; in de avonduren kan men voor dat bedrag tien minuten bellen. Veel ouderen, aldus de bond, beëindigen hun gesprek vlak voordat die vijf of tien minuten verstreken zijn. De rekening confronteert hen echter niet zelden met dubbele gesprekskosten. Kennelijk zijn vijf minuten bij de PTT eerder om dan bij de abonnee en daarmee wordt, aldus de Anbo, wanprestatie geleverd.

Het kort geding dat de ouderenbond tegen de PTT had aangespannen kon echter worden ingetrokken omdat de PTT al vóór zij voor de rechter was gedaagd, beterschap beloofde. Alle 1250 telefooncentrales zullen nog dit jaar zodanig worden omgebouwd, dat de gespreksduur exact kan worden geregistreerd. De reden van de 'wanprestatie' is van zuiver technische aard: de tijd die verloopt tussen het opnemen van de telefoon door de persoon die wordt opgebeld en de start van de volgende impulsperiode, is gemiddeld 8 procent korter dan de standaardperiode tussen twee impulsen. Dit verlies, dat pas met de invoering van het nieuwe systeem werd opgemerkt, geldt alleen voor de periode tussen de eerste twee impulsen.
De PTT voelt er overigens niets voor te overleggen over een schadevergoeding voor de te hoge rekeningen. De Anbo overweegt daarom een zogenoemde bodemprocedure. Maar dan moet er duidelijkheid komen over de omvang van de schade en daarom slaat de bond eerst aan het rekenen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van Monday 17 August 1987

Reformatorisch Dagblad | 10 Pagina's

Consumententaal

Bekijk de hele uitgave van Monday 17 August 1987

Reformatorisch Dagblad | 10 Pagina's

PDF Bekijken